Κύριε Αρχηγέ του ΓΕΕΘΑ,
Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για την ευγενική πρόσκληση, η οποία μας έδωσε την ευκαιρία μιας μεγάλης χαράς.
Κύριε Υπουργέ της Εθνικής Αμύνης,
Κύριε Πρόεδρε της Βουλής,
Μακαριώτατε,
Κύριοι Αρχηγοί,
Κύριοι Αξιωματικοί,
Κυρίες και Κύριοι,
Ο χρόνος στη γη, βοηθούμενος από τις εποχές που εναλλάσσονται, έχει κυκλική μορφή. Στο σύμπαν δημιουργεί πολύ περισσότερα ερωτήματα, τα οποία απασχολούν τόσο τους φυσικούς, όσο και τους φιλοσόφους. Εμείς ας αρκεσθούμε στα γήϊνα. Σκέφθηκαν, λοιπόν, οι άνθρωποι ότι θα πρέπει αυτός ο κύκλος κάπου να αρχίζει και κάπου να τελειώνει. Και όλοι οι λαοί βρήκαν την αρχή του χρόνου, που σημαίνει συγχρόνως και το τέλος του προηγουμένου. Και αυτή την αρχή και το τέλος του χρόνου, τη συμπλήρωσαν με ευχές, οι οποίες μας είναι αναγκαίες. Διότι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη ευχών για να ενδυναμώνονται, για να ενισχύονται στις προσπάθειές των και για να αισιοδοξούν. Διότι η αισιοδοξία είναι ισχυρό κίνητρο σε κάθε περίπτωση.
Επαναλαμβάνω, λοιπόν, και εγώ τις ευχές μέσα από την καρδιά μου για κάθε καλό, για υγεία προπαντός, για κάθε καλό και για τον τόπο μας να ευημερεί και να προκόβει.
Αλλά, όπως μας είπατε και εσείς, Μακαριώτατε, μιλώντας σε μία συγκέντρωση, η οποία γίνεται με την πρωτοβουλία των Ενόπλων Δυνάμεων και χάριν των Ενόπλων Δυνάμεων, θα πρέπει κανείς να αναφερθεί και σε ορισμένα θέματα, τα οποία τους ενδιαφέρουν, όπως ενδιαφέρουν όλο το λαό μας.
Θα επιλέξω από αυτόν τον χρόνο που πέρασε δύο γεγονότα, για να αναφερθώ σε αυτά κάπως λεπτομερέστερα.
Το ένα είναι ο επανειλημμένος επαινεθείς τρόπος, με τον οποίο ο τόπος μας οργάνωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν θα επιμείνω επί της οργανώσεως. Θα σημειώσω μόνον ότι ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρθηκε ο ελληνικός λαός και προσέφερε την ιδική του βοήθεια για την επιτυχία των αγώνων θα έπρεπε να συνεχισθεί σε όλη τη διάρκεια του έτους και του έθνους μας, προκειμένου με αυτόν τον τρόπο να επιδεικνύομε τις δυνατότητες εθελοντισμού, αλληλεγγύης, εισφοράς στις κρατικές υποθέσεις και προσπαθείας κοινής. Η οποία όταν πραγματικά είναι κοινή, έχει αυτά τα θαυμάσια αποτελέσματα.
Αλλά, έχουμε ως μέγα γεγονός και τα όσα συνέβησαν στον εξωτερικό τομέα αυτή τη χρονιά. Και αναφέρομαι, θα το αντελήφθητε ήδη όλοι, στην ημερομηνία ενάρξεως διαπραγματεύσεων, την οποίαν η Ενωμένη Ευρώπη παρεχώρησε προς την Τουρκία. Με την ψήφο της Ελλάδος, και σπεύδω – για να μην υπάρξει καμία παρεξήγηση – να πω ότι και εγώ συμφωνώ απολύτως με αυτή την τακτική και την πολιτική που ακολουθούμε, με την ελπίδα – ελπίδα, δεν υπάρχει βεβαιότης – αλλά αρκούμεθα αυτή τη στιγμή στην ελπίδα, ότι η Τουρκία θα μεταβάλει μορφή και ενδυμασία, θα αποβάλει δεν ξέρω ποια ενδύματα δεν απέβαλε από την εποχή του Κεμάλ, καίτοι υπήρχε υποχρέωση προς τούτο, και θα φορέσει το φράκο της και θα γίνει ευρωπαϊκή χώρα. Είθε…
Αλλά, καμιά φορά σκέπτομαι μήπως με αυτόν τον τρόπο παραγνωρίζομε ένα άλλο καθήκον. Επαναλαμβάνω, μην παρεξηγηθώ, κάνω αυτοκριτική αυτή τη στιγμή και δεν κάνω κριτική κατά ουδενός. Σκέπτομαι, «ωραία, υπηρετούμε το εθνικό μας συμφέρον ως Έλληνες, το ευρωπαϊκό μας συμφέρον, ως Ευρωπαίοι, το υπηρετούμε;» Επιτρέψτε μου να έχω μερικές, όχι πολλές, αμφιβολίες, για τους γνωστούς λόγους οι οποίοι έχουν αναπτυχθεί με πολύ καλύτερο τρόπο απ’ότι θα μπορούσα εγώ αυτή τη στιγμή να κάνω.
Ελπίζω, παρά ταύτα, ότι μπορούν να υπηρετηθούν και τα δύο. Τώρα, πώς θα μ
πορέσει να υπηρετηθεί και το ευρωπαϊκό συμφέρον, μη με ρωτάτε, δεν ξέρω περισσότερα να σας πω. Περιορίζομαι να πω ότι γνωρίζω πώς μπορεί να υπηρετηθεί το εθνικό συμφέρον.
Αλλά, και αυτό το εθνικό συμφέρον χρειάζεται να το βάλομε σε μία διαδικασία υπηρετήσεώς του. Διότι, μέχρι τώρα 29 – αν δεν κάνω λάθος – συναντήσεις γενικών γραμματέων των υπουργείων Εξωτερικών δεν έχουν αποφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Συνεχίζονται και ίσως θα συνεχίζονται επ’άπειρον. Πρέπει να τα βάλομε τα πράγματα σε μία σειρά.
Προτείνουμε, λοιπόν, στους φίλους μας Τούρκους και μελλοντικούς εταίρους μας στην Ευρώπη – είθε να γίνει και αυτό – τους προτείνουμε να απευθυνθούν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, καίτοι το διεθνές αυτό δικαστήριο δεν είναι τόσο δικαστήριο όσο είναι πολιτικό σώμα και αυτό περικλείει τους γνωστούς κινδύνους. Αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να δοθεί λύση, παρά μόνο με μία δικαστική απόφαση, την οποία και οι δύο λαοί, και οι δύο κυβερνήσεις, και οι εκατέρωθεν πλευρές θα έχουν αποδεχθεί. Να αποδεχθεί κανείς μία απόφαση κατ’ ανάγκην θα το κάνει, έστω και αν διατρέχει κάποιον κίνδυνο να μην είναι τόσο ευνοϊκή γι’αυτόν. Αλλά τι θα παραπέμψομε, διερωτάται και η κυβέρνηση ωστόσο, αλλά και όλοι μας, τι θα παραπέμψομε αυτή τη στιγμή στο Δικαστήριο της Χάγης, μεταξύ των διαφορών που υπάρχουν, τις οποίες ναι μεν εμείς δεν τις αναγνωρίζομε, αλλά η Τουρκία τις θέτει και εφόσον τις θέτει είναι υπαρκτές. Υπό την έννοια ότι ένα από τα δύο μέρη θέτει ορισμένα ζητήματα προς επίλυσιν.
Νομίζω, ότι δεν μπορεί να παραπέμψομε συγχρόνως στο Δικαστήριο της Χάγης όλες τις τυχόν διαφορές, που η ευφάνταστος πρωτοβουλία των Τούρκων θα μπορέσει να θέσει προς συζήτησιν. Θα πρέπει να θέσουμε ως πρώτο θέμα το όριο των χωρικών μας υδάτων. Διότι, από εκεί και πέρα ξεκινούν και όλα τα υπόλοιπα. Πώς θα κανονίσει το Διεθνές Δικαστήριο το εύρος της υφαλοκρηπίδος, εάν δεν έχομε εμείς καθορίσει το πέρας των χωρικών υδάτων, απ’όπου ξεκινούν τα περιθώρια της υφαλοκρηπίδος.
Και εκεί, έχουμε πάρα πολλά υπέρ ημών. Διότι, όπως είναι γνωστό, κατά τις συζητήσεις που έγιναν επί μακρόν, προτού υπογραφεί το δίκαιον της θαλάσσης, η Τουρκία, η οποία μετείχε σ’αυτάς τας συζητήσεις, προσεπάθησε να προβάλει, επικαλούμενη τα γνωστά της επιχειρήματα, την ιδιαιτερότητα του Αιγαίου, και δι’αυτής της ιδιαιτερότητος να αποκομίσει ορισμένα ωφελήματα.
Αλλά, η διεθνής συνδιάσκεψη, η οποία – επαναλαμβάνω – κατέληξε στη γνωστή συμφωνία, απέρριψε πανηγυρικώς όλα τα επιχειρήματα της Τουρκίας και περιέλαβε και το Αιγαίο στις άλλες θάλασσες, χωρίς να κάνει καμία διάκριση.
Φαντάζομαι λοιπόν, ότι θα είναι πολύ δύσκολο στο οποιοδήποτε δικαστήριο ή και στο οποιοδήποτε πολιτικό σώμα, αν υποτεθεί ότι τέτοια άποψη το χαρακτηρίζει, να πάρει απόφαση διαφορετική από αυτή την οποία το διεθνές δίκαιο έχει επιβάλει. Και από εκεί και πέρα, να λύσουμε και την υπόλοιπη διαφορά, σε δεύτερο στάδιο, της υφαλοκρηπίδος.
Πιστεύω ότι είναι μια διαδικασία, την οποία δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί ότι είναι μια διαδικασία, η οποία επιτρέπει την πρόοδο των διαφορών μας.
Και θα κάνω αυτή την ευχή, για να τελειώσω, να επιλυθούν επιτέλους οι περίφημες διαφορές, μία ή περισσότερες, με την Τουρκία. Ώστε να μπορέσουμε και από απόψεως στρατιωτικής και από απόψεως πολιτικής, αλλά και οικονομικής, να αφοσιωθούμε στα κύρια καθήκοντά μας ως έθνους, που είναι η ευημερία του τόπου μας.
Και με αυτή την ευχή τελειώνω, να ευημερήσει η Ελλάς και να προκόψει ο λαός. Χρόνια πολλά σε όλους.-
