Κύριε Δήμαρχε,
Σεβασμιώτατε,
Κύριε Εκπρόσωπε της κυβέρνησης,
Κύριοι Βουλευτές,
Κύριε Νομάρχα,
Κύριε Γενικέ Γραμματέα της Περιφέρειας,
Στρατηγέ,
Κυρίες και Κύριοι,
Με ιδιαίτερη χαρά βρίσκομαι σήμερα εδώ στην Καλαμάτα. Είναι εξαιρετική τιμή για μένα η ανακήρυξή μου σε επίτιμο δημότη της ιστορικής και πανέμορφης αυτής πόλης, που κάθε φορά την ανακαλύπτω σαν να είναι η πρώτη φορά.
Η περιήγηση στην Καλαμάτα, αλλά και την Μεσσηνιακή γη, είναι ένα ταξίδι στο χρόνο – από τα βάθη του μύθου και της προϊστορίας έως την κλασσική αρχαιότητα και από την λαμπρότητα των βυζαντινών χρόνων, έως τη σύγχρονη ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Μια πόλη που καταφέρνει να είναι σύγχρονη, διατηρώντας την πλούσια παράδοσή της.
Η ευγένεια και η αρχοντιά του τόπου αντανακλάται πάνω απ’όλα στους κατοίκους της. Η πολιτιστική αναζήτηση είναι για τους Καλαματιανούς τρόπος ζωής.
Η έντονη πολιτιστική ζωή με την Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης, και το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο, την Φιλαρμονική και άλλους ιδιωτικούς φορείς, αποτελεί σημείο αναφοράς όχι μόνο για την Πελοπόννησο, αλλά και για όλη την Ελλάδα.
Χαρακτηριστικά αναφέρω το καταξιωμένο εντός και εκτός εθνικών συνόρων Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, που γίνεται γέφυρα ανάμεσα σε Έλληνες και ξένους δημιουργούς.
Το Φεστιβάλ Χορού είναι μία από τις κορυφαίες εκδηλώσεις στην καλλιτεχνική ζωή της πόλης, που απέδειξε ότι ο πολιτισμός δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο των μητροπόλεων και των μεγάλων κέντρων.
Και πραγματικά χαίρομαι, που εδώ στην Καλαμάτα, δεν αντιλαμβάνεστε την υπόθεση του Πολιτισμού, μόνο ως προστασία της πλούσιας ούτως ή άλλως κληρονομιάς, αλλά ως συνεχή δημιουργία και παραγωγή.
Αγαπητοί Συμπολίτες,
Στον ρου της ιστορίας η Καλαμάτα, παρά τις καταστροφές που είχε υποστεί, δεν έχασε ποτέ την ζωντάνια της, καταφέρνοντας να ξεπεράσει τα προβλήματα και να μετατραπεί σε πόλη-σύμβολο σθένους και θέλησης.
Είκοσι ένα χρόνια πέρασαν από το μεγάλο καταστροφικό σεισμό. Οι «πληγές» που άνοιξε ο Εγκέλαδος το βράδυ της 13ης Σεπτεμβρίου του 1986 στη μεσσηνιακή πρωτεύουσα, με την πάροδο του χρόνου και με μεγάλες προσπάθειες έκλεισαν. Τα σπίτια ξαναφτιάχτηκαν, η κοινωνία ξαναβρήκε τους ρυθμούς της και η Καλαμάτα ξανάγινε πάλι η πανέμορφη μεσσηνιακή πόλη, η «αρχόντισσα» της Πελοποννήσου.
Το καλοκαίρι που πέρασε, η Καλαμάτα και η Μεσσηνία, μαζί με την υπόλοιπη Πελοπόννησο, βρέθηκε αντιμέτωπη με μια καινούργια καταστροφή. Οι τεράστιες πυρκαγιές, που εκδηλώθηκαν συνιστούν, όχι μόνο μία οικολογική-περιβαλλοντική καταστροφή, αλλά ένα πλήγμα στην ουσία του πολιτισμού μας.
Κυρίες και Κύριοι,
Το έχω πει και με κάθε ευκαιρία θα το τονίζω: Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για εφησυχασμό. Η προστασία του περιβάλλοντος πρέπει να είναι πρώτη μας προτεραιότητα. Κάθε πολίτης χωριστά και όλοι μαζί επιβάλλεται να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να διεκδικήσουμε σεβασμό στη φύση.
Η οδύνη για την καταστροφή που συντελέστηκε ας γίνει τουλάχιστον η αρχή για τη διεκδίκηση μιας νέας πολιτικής στάσης απέναντι στο Περιβάλλον.
Δεν υπάρχουν δικαιολογίες ούτε περιθώρια για αναβολή στην ανάληψη των ευθυνών και δράσης. Το χρέος που μας αναλογεί απέναντι στη γη που παραλάβαμε για να την παραδώσουμε στις επόμενες γενιές είναι βαρύ. Είναι χρέος ζωής, είναι χρέος τιμής.
Σας ευχαριστώ.-
