Σεβασμιώτατε,
Κύριε Δήμαρχε,
Κύριε Υπουργέ,
Κύριοι Βουλευτές,
Κύριε Νομάρχα,
Κύριε Διοικητά Δ΄ Σώματος Στρατού,
Κύριοι Εκπρόσωποι των Σωμάτων Ασφαλείας, του Λιμενικού και του Πυροσβεστικού Σώματος,
Αγαπητοί Συμπολίτες μου,
Και έχω το δικαίωμα γι’αυτόν τον όρο μιας και έγινα επίτιμος δημότης. Βρισκόμαστε σήμερα εδώ για να τιμήσουμε την επέτειο της απελευθέρωσης της όμορφης πόλης της Δράμας.
Ανταποκρίθηκα χωρίς δεύτερη σκέψη στην πρόσκλησή σας, κυρίως για να υπενθυμίσω με την παρουσία μου εδώ το ενδιαφέρον που οφείλει η Πολιτεία για την ελληνική περιφέρεια.
Σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνατε να με ανακηρύξετε επίτιμο δημότη Δράμας. Είναι προνόμιο, αλλά ταυτόχρονα ευθύνη να μοιραστώ τις αγωνίες σας για την πρόοδο αυτού του τόπου, που έχει το ιστορικό και πολιτισμικό υπόβαθρο να κάνει βήματα μπροστά.
Γνωρίζω ότι τα προβλήματα της πόλης είναι σημαντικά. Είναι καιρός πια να μην ερημώνει η ελληνική ύπαιθρος από τη νέα γενιά που αναζητά στις μεγάλες πόλεις περισσότερες ευκαιρίες για δουλειά. Οι μεγάλες πόλεις, σε λίγο καιρό δεν θα είναι βιώσιμες, τουλάχιστον για τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού. Και πάντως δεν θα είναι ανθρώπινες για κανένα μας.
Ζούμε μέρες εθνικού πένθους. Η τεράστια οικολογική καταστροφή είναι ίσως η τελευταία προειδοποίηση ότι βαδίζομε στον λάθος δρόμο. Δεν είναι ώρα για πολλά λόγια, είναι ώρα για σιωπή και περισυλλογή. Και η επόμενη μέρα, αφού μετρήσουμε τις πληγές, που δεν θα κλείσουν πριν να περάσουν δεκαετίες, θα πρέπει να είναι μέρα αποφάσεων.
Με την καταστροφή του Εθνικού Δρυμού της Πάρνηθας η Αττική έχασε τον μοναδικό σημαντικό πνεύμονα πρασίνου που είχε απομείνει, δηλαδή έχασε την ελπίδα της.
Η Προστασία του Περιβάλλοντος επιβάλλεται να γίνει έστω τώρα, και ας είναι αργά, το πρώτο και αδιαπραγμάτευτο εθνικό μας θέμα. Έχουμε όλοι ευθύνη, ατομική και συλλογική, για τη μετατροπή της Αθήνας σε μια πόλη γεμάτη τσιμέντο, άδεια από πράσινο και ελεύθερους χώρους, βίαιη για τα παιδιά και εχθρική για τους ανήμπορους.
Είναι ώρα να χαραχθεί μια εθνική πολιτική για το Περιβάλλον, με συμμετοχή σε διάλογο όλων των κομμάτων, όλων των φορέων και της κοινωνίας των πολιτών.
Και αναφέρομαι σ’ έναν διάλογο δεσμευτικό, ο οποίος θα καταλήξει σε εφαρμογή της νέας εθνικής πολιτικής για την προστασία της φύσης, η οποία θα έχει διαχρονικό χαρακτήρα και δεν θα επηρεάζεται από πολιτικές αλλαγές.
Η περίοδος αυτή είναι απολύτως κατάλληλη για να υπάρξει αφύπνιση συνειδήσεων και κινητοποίηση όλων των κοινωνικών δυνάμεων προς την κατεύθυνση αυτή.
Η οδύνη για την τεράστια οικολογική καταστροφή που συντελέστηκε ας γίνει τουλάχιστον η αρχή για τη διεκδίκηση μιας νέας στάσης απέναντι στο Περιβάλλον.
Είναι ώρα να αναρωτηθούμε: «Αν όχι τώρα, πότε;»
Σας ευχαριστώ πολύ.-
