Σεβασμιώτατοι,
Κύριε Δήμαρχε,
Κύριε Υπουργέ,
Κύριοι Βουλευτές,
Κύριε Νομάρχα,
Κύριε Περιφερειάρχα,
Στρατηγέ,
Κυρίες και Κύριοι,
Είναι μεγάλη χαρά για μένα να βρίσκομαι σήμερα εδώ, στην ωραία νύμφη της Ανατολικής Μακεδονίας. Mε τιμά ιδιαίτερα η πρόσκληση που μου απευθύνατε να γίνω επίτιμος δημότης αυτής της πόλης, με την τόσο πλούσια ιστορία.
Από τα στενά της «Παναγιάς», της παλιάς πόλης, μέχρι το λιμάνι και την κορφή του Παγγαίου, κάθε γωνιά του ξεχωριστού αυτού τόπου φέρει τη σφραγίδα των γεγονότων που τον σημάδεψαν ανά τους αιώνες.
Δεν είναι λίγες οι φορές στην πορεία του χρόνου που οι κάτοικοι της Καβάλας κλήθηκαν να υπερασπιστούν τον τόπο τους και να διαφυλάξουν την ταυτότητά τους. Όποια και αν ήταν κάθε φορά η απειλή, Τούρκοι ή Βούλγαροι, το φρόνημά τους παρέμενε το ίδιο υψηλό και η δίψα τους για ελευθερία άσβεστη.
Ο αγώνας τους χρειάστηκε θυσίες και πίστη, αλλά τελικά τους οδήγησε στην αποτίναξη του Βούλγαρου κατακτητή και τους χάρισε την πολυπόθητη λευτεριά, στις 29 Ιουνίου του 1913, μέρα την οποία γιορτάζουμε σήμερα.
Η Καβάλα όμως έδειξε και τη γενναιοδωρία της, όταν μετά την Μικρασιατική καταστροφή δέχθηκε 25.000 πρόσφυγες, προσφέροντάς τους ένα ασφαλές λιμάνι. Το πνεύμα των ανθρώπων αυτών πότισε την πόλη και της έδωσε νέα πνοή.
Χαίρομαι πολύ που διαπιστώνω ότι η πόλη σας έχει πνεύμονες πρασίνου, καθαριότητα, ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες. Ο φετινός Ιούνιος ήταν ένα σοκ για όλους όσους δεν είχαν πιστέψει ότι η καταστροφή του περιβάλλοντος έχει οδηγήσει τα μεγάλα αστικά κέντρα στο σημείο μηδέν. Σ’αυτά τα αστικά κέντρα που σύμφωνα με τις στατιστικές του ΟΗΕ το 2008 θα ζουν 3,3 δισεκατομμύρια άνθρωποι και το 2030 4,9 δισεκατομμύρια.
Έβλεπα χθες τον ουρανό της Αττικής να σκοτεινιάζει από τον εφιάλτη της πυρκαγιάς και μάτωσε η καρδιά μου. Είναι από τις στιγμές που σταματάει το μυαλό του ανθρώπου. Πού πάμε; Τι κόσμο φτιάχνουμε; Ποια γη θα αφήσουμε πίσω μας;
Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για εφησυχασμό. Η προστασία του περιβάλλοντος πρέπει να είναι πρώτη μας προτεραιότητα. Κάθε πολίτης χωριστά και όλοι μαζί επιβάλλεται να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να διεκδικήσουμε σεβασμό στη φύση, ακόμη κι αν θιγούν μικρά ή μεγάλα συμφέροντα· ακόμη και αν υπάρξουν ιδιοτελείς δυσαρεστημένοι. Η ανθρωπότητα βαδίζει προς την καταστροφή. Ας μην σταθούμε άβουλοι και μοιραίοι θεατές σε αυτήν την πορεία ολέθρου. Η διαμόρφωση της οικολογικής συνείδησης είναι ευθύνη του σχολείου. Δική μας ευθύνη είναι να την απαιτήσουμε.
Αισθάνομαι την υποχρέωση να απευθύνω ένα μεγάλο ‘ευχαριστώ’ σε όλους τους συμπολίτες μας που δίνουν με αυτοθυσία και αυταπάρνηση τη μάχη στα μέτωπα της φωτιάς. Πυροσβέστες, εποχικοί πυροσβέστες, πληρώματα και πυροσβεστικά αεροπλάνα, επίγειες δυνάμεις του Στρατού μας, απλοί πολίτες είναι παράδειγμα αρετής και ανθρώπινης επιτέλεσης του χρέους.
Σας ευχαριστώ άλλη μια φορά για την τιμή να με εντάξετε στην κοινότητά σας. Ευχαριστώ, επίσης, για τη θερμή υποδοχή και αισιοδοξώ ότι θα βρεθώ πολύ σύντομα ξανά σε αυτή την πόλη που γοητεύει τον επισκέπτη με την πρώτη ματιά.
Χρόνια Πολλά σε όλους. Σας ευχαριστώ.-
