Όταν πήρα την πρόσκληση για τα εγκαίνια της μόνιμης Έκθεσης του Γιαννούλη Χαλεπά στο Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού ανταποκρίθηκα αμέσως και με μεγάλη χαρά για δύο λόγους: Για να εκφράσω και εγώ προσωπικά τη συγκίνηση που μου προκαλεί το έργο μιας κατεξοχήν τραγικής μορφής της ελληνικής τέχνης, παράλληλα όμως και για να βρεθώ μαζί σας σ’έναν ιερό τόπο σ’αυτό το όμορφο κυκλαδίτικο νησί, που πολλές γωνιές του παραμένουν ακόμη άγνωστες και ανεξερεύνητες.
Ο Γιαννούλης Χαλεπάς πρωτόμαθε τη γλυπτική κοντά στους μαρμαράδες του Πύργου της Τήνου στα μέσα του 19ου αιώνα. Ακροβατώντας ανάμεσα στο ρομαντισμό και το συμβολισμό προώθησε τον νεωτερισμό στη γλυπτική, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον της γενιάς του. Δεν ακολούθησε καμία παράδοση ούτε δημιούργησε ο ίδιος σχολή. Παρέμεινε μέχρι το τέλος μία μοναχική φυσιογνωμία στο χώρο των εικαστικών τεχνών, όπως μοναχικός ήταν και στη ζωή του. Όλους όμως μας αγγίζει η προσωπική του περιπέτεια και η πολύχρονη μάχη με τους δαίμονες που ταλαιπώρησαν την ψυχή του. Η τραγικότητα της ζωής του αποτυπώνεται και αναγνωρίζεται στις μελαγχολικές και υψηλής πλαστικής έκφρασης μορφές του, που σ’αυτόν χάρισαν την αθανασία και σε μας τη δυνατότητα να απολαμβάνουμε και να ανακαλύπτουμε συνεχώς το μεγαλείο της τέχνης του.
Επιτρέψτε μου να καταθέσω και τη δική μου ικανοποίηση για την παρουσίαση ολοκληρωμένου συνόλου έργων ενός μεγάλου Έλληνα δημιουργού, ενός σπουδαίου Τήνιου.-
