Με μεγάλη χαρά σας καλωσορίζω στην αποψινή εκδήλωση που πραγματοποιείται για έναν και μόνο λόγο: Για να ακουστεί ένα αντιπολεμικό μήνυμα δυνατά και καθαρά από μια χώρα που έχει δώσει μεγάλες μάχες και έχει γεννήσει συγκλονιστικές ιδέες για την υπόθεση της ειρήνης.
Όταν αποφασίσαμε αυτή την πρωτοβουλία, σε συνεργασία με το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, που έχει το δικό της ιδιαίτερο συμβολισμό, δεν είχε ξεσπάσει ακόμη ο πόλεμος στο Λίβανο. Οι τελευταίες δραματικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, που συγκλόνισαν την διεθνή κοινή γνώμη, κάνουν ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη να αφυπνιστούν οι ηγεσίες και να κινητοποιηθούν οι κοινωνίες για να δοθεί ένα τέλος.
Την Πέμπτη, Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης, η αντιπολεμική ταινία της Μαρίας Χατζημιχάλη-Παπαλιού, με την υπέροχη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, που θα παρακολουθήσουμε σε λίγο προβλήθηκε στα σχολεία και τα στρατόπεδα της χώρας μας και της Κύπρου. Γιατί οι νέοι άνθρωποι, τα παιδιά μας που μεγαλώνουν σε μια σκληρή εποχή, είναι η ελπίδα μας για έναν καλύτερο κόσμο. Για έναν κόσμο όπου τα θύματα του πολέμου δεν θα είναι απλώς αριθμοί, οι άμαχοι νεκροί και οι πρόσφυγες δεν θα αποτελούν συνηθισμένες τηλεοπτικές εικόνες, ο πόλεμος θα είναι αδιανόητος.
Είναι μεγάλη τιμή για όλους μας η παρουσία εδώ του αγωνιστή της Ειρήνης κυρίου Μανόλη Γλέζου, προσωπικότητα που συμβολίζει τους αγώνες και την αγωνία του ελληνικού λαού για έναν ειρηνικό και δίκαιο κόσμο.
Ειδικό βάρος έχει η παρουσία του εκπροσώπου των μαρτυρικών Δήμων κυρίου Αθανάσιου Παπαδόπουλου, τόπων όπως τα Καλάβρυτα, το Δίστομο, ο Χορτιάτης, το Κομμένο, το Δοξάτο, που γνώρισαν την βαρβαρότητα του πολέμου.
Επιλέξαμε να μιλήσουμε για την ειρήνη μέσα από την τέχνη πιστεύοντας ότι η τέχνη είναι η φωνή των ανυπεράσπιστων αυτού του κόσμου. Και επιλέξαμε τον αρχαίο ελληνικό λόγο, γιατί από τον Όμηρο μέχρι τον Ελύτη και από τον Θουκυδίδη μέχρι τον Σεφέρη, η ελληνική σκέψη προσέγγισε με μοναδικό τρόπο τα δεινά του πολέμου, τα αγαθά της ειρήνης και, τη διαστροφή της ανθρώπινης φύσης στα πεδία της μάχης, την ακρότητα που μοιραία επέρχεται όταν ο θάνατος του ενός γίνεται η ζωή του άλλου.
Θα θεωρήσω ότι η εκδήλωση αυτή έχει επιτύχει το σκοπό της αν μετά τους τίτλους του τέλους φύγουμε όλοι από εδώ με ένα βασανιστικό ερώτημα: Ποιος πόλεμος δεν ήταν και δεν είναι εμφύλιος. Και με τη βεβαιότητα ότι η ήττα του νικητή συμβαίνει στις συνειδήσεις των ανθρώπων.
Σας ευχαριστώ πολύ που βρίσκεστε μαζί μας.-
