Κύριε Υπουργέ,
Κύριε Υφυπουργέ,
Σεβασμιώτατε,
Κύριοι Βουλευταί,
Κύριε Δήμαρχε,
Αγαπητοί φίλοι,
Είναι μια πολύ σημαντική μέρα για πολλούς, αλλά και για μένα μεταξύ αυτών. Δεν έχω πολλές ευκαιρίες να επισκέπτομαι την Πάτρα σε τέτοιες επίσημες μάλιστα ημέρες, να ξαναβρίσκομαι μεταξύ πολύ στενών φίλων και γνωστών σ’αυτόν τον πολύ όμορφο χώρο, τον οποίο όλοι σεβόμαστε, γιατί εκπροσωπεί και αυτός ένα μέρος της ιστορίας των Πατρών. Και να εορτάζομε μ’αυτή την ευκαιρία την πόλη των Πατρών και την ιστορία της.
Γιατί ο Εμπορικός Σύλλογος των Πατρών είναι συνδεδεμένος αρρήκτως με την ιστορία της πόλεως. Όταν η Σύρα συγκέντρωνε το εμπόριο της Ανατολικής Μεσογείου, όταν ο Πειραιάς άρχιζε να αναπτύσσεται βιομηχανικά και εμπορικά, η Πάτρα συγχρόνως με τη Σύρα και προηγουμένη του Πειραιώς είχε αναπτυχθεί σε ένα εμπορικό κέντρο το οποίο, λόγω της γεωγραφικής της θέσεως αλλά και λόγω άλλων περιστάσεων και γεγονότων που ήσαν πολύ σημαντικά, όπως ήταν η παραγωγή της σταφίδος και η από εδώ εξαγωγή της σε όλο τον κόσμο, είχε αναπτυχθεί εμπορικά, οικονομικά και αισθητικά. Και γι’αυτό οι πλούσιοι εκείνης της εποχής, όπως μας είπε ο αγαπητός κ.Θεοδωρακόπουλος, σκέφθηκαν να φτιάξουν αυτό το θέατρο. Το οποίο βεβαίως δεν εξυπηρέτησε πολύ τον λαό, γιατί καθένας από αυτούς που είχε συμμετάσχει στην κατασκευή του θεάτρου κράτησε, όπως έλεγαν τότε, ένα από τα θεωρεία ή ορισμένες θέσεις και εμπόδιζε τον πολύ κόσμο να έρθει να παρακολουθήσει τις παραστάσεις, τις οποίες βεβαίως χρηματοδοτούσαν οι ίδιοι άνθρωποι.
Είναι βέβαιο ότι η Πάτρα ήταν πάντα μία εμπορική πόλη. Και μία πόλη η οποία ανεδείχθη μέσω του εμπορίου. Και όχι μόνο όταν ιδρύθη ο Εμπορικός Σύλλογος Πατρών, πολύ ενωρίτερον ίσως η εμπορική δραστηριότης είχε αναπτυχθεί. Θυμάμαι δε από την εφημερίδα την οποία έβγαζε ο Κωστής Φιλόπουλος, πάππος μου εκ μητρός, πώς προσπαθούσε να ενθαρρύνει το εμπόριο και να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα του εμπορίου σε μία εποχή πολύ ενωρίτερα από το τέλος του 19ου αιώνος και την αρχή του 20ού, ώστε να αναδεικνύεται το εμπόριο και αν είχε αναπτυχθεί και ευημερούσε από εκείνη την εποχή.
Βεβαίως, οι περιστάσεις μετεβλήθησαν έκτοτε. Η πόλη μας δεν μπόρεσε να διατηρήσει τα πρωτεία τα οποία σχεδόν είχε. Αλλά διατηρεί ακόμη μια πολύ υψηλή θέση, διατηρεί την παράδοση, την ιστορία, την ομορφιά της, διατηρεί και την αισθητική της. Η Πάτρα πάντοτε υπήρξε ωραία ως πόλη και μπορεί να ξαναγίνει ακόμη ωραιότερη με την προσπάθεια των κατοίκων, του κυρίου Δημάρχου και όλων των ασχολουμένων με τα κοινά.
Είναι πολύ σημαντικό το κείμενο που μας διαβάσατε κύριε Πρόεδρε, κείμενο που οφείλεται στον προπάππο της κυρίας υπουργού, ο οποίος ήταν τότε Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου και από τον οποίο λόγο του διατήρησα ορισμένες μόνον περικοπές, στις οποίες επιτρέψτε μου και εμένα να αναφερθώ.
Πρώτα-πρώτα σε ένα σημείο κάνει λόγο για τη δυσκολία του εμπορίου. Ξέρετε καλύτερα από μένα ότι το εμπόριο έχει πάντοτε δυσκολίες, δεν έχει μόνον καλές ημέρες, έχει και δύσκολες ημέρες. Και οι περιστάσεις οι οποίες το ενισχύουν ή το εμποδίζουν είναι ανεξάρτητες των προθέσεων και θελήσεων των εμπόρων. Αλλά το εμπόριο, παρά τις διακυμάνσεις αυτές, εξακολουθεί πάντοτε να είναι μια πρωτεύουσα δραστηριότης στην πόλη των Πατρών και είναι και σήμερα μία ενεργός, κινητήρια δύναμη, στην οποία πρέπει όλοι να στηριχθούμε.
Έπειτα, αναφέρθηκε στη συλλογική προσπάθεια ο τότε Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου. Αυτό είναι μια υπόθεση πολύ δύσκολη να επιτευχθεί, διότι έχουμε αλήθεια ξεχάσει ότι πέραν των ατομικών μας υποχρεώσεων, έχουμε και κοινωνικές υποχρεώσεις. Και βεβαίως είναι ανθρώπινο πρώτα κανείς τις ιδικές του
ανάγκες να θέλει να υπηρετεί, αλλά δεν πρέπει ποτέ να λησμονεί ότι μέσω των ιδικών του αναγκών πρέπει να υπηρετηθούν και οι συνολικές ανάγκες, οι οποίες υπηρετούμενες θα βοηθήσουν και αυτόν. Μια συλλογική λοιπόν προσπάθεια για την άρση των εμποδίων, η οποία σήμερα μπορεί να επεκταθεί και σε άλλους τομείς που έχουμε λίγο παραμελήσει και τους οποίους οι Ολυμπιακοί Αγώνες μας υπενθύμισαν τη σπουδαιότητα.
Τομείς κοινωνικής αλληλεγγύης, τομείς εθελοντισμού. Εάν πέτυχαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες και εδώ η αρμοδία υπουργός ξέρει καλύτερα από κάθε άλλον, πέτυχαν και από την εθελοντική προσφορά την οποία προθύμως προσέφερε πολύ μεγάλος αριθμός Ελλήνων και Ελληνίδων παιδιών και μεγάλων και μπόρεσαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες να εκπροσωπήσουν το δυναμισμό της Ελλάδος, τις ικανότητες του τόπου μας, να ανυψώσουν το κύρος της πατρίδος μας και να μας δώσουν μία αίσθηση εμπιστοσύνης στις δυνάμεις μας και στις ικανότητές μας.
Τα εμπόδια λοιπόν είναι πάρα πολλά. Δεν είναι μόνον εμπόδια στο δρόμο του εμπορίου, αλλά εμπόδια καθημερινά, τα οποία όλοι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε με την κοινή προσπάθεια.
Επίσης μου άρεσε πολύ το σημείο εκείνο της ομιλίας του τότε Προέδρου στο οποίο αναφέρεται σε εκείνους τους απαισιοδόξους οι οποίοι δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να κακολογούν, να κάνουν κριτική ή να εκφράζουν δυσμενείς σκέψεις και εντυπώσεις. Βεβαίως, και η κριτική είναι αναγκαία. Και η κριτική είναι και αυτή μια κινητήριος δύναμις, διότι όταν είναι σωστή υποδεικνύει τα ελαττώματα που πρέπει να διορθωθούν και διορθώνονται πολύ ευκολότερον όταν κάποιος τα επισημάνει. Αλλά δεν είναι αυτή η μόνη μας υποχρέωση. Έχουμε και υποχρέωση να είμαστε αισιόδοξοι, να συμβάλουμε στην προκοπή του τόπου, να αισθανόμεθα αυτή την προκοπή και είναι ανάγκη και αυτό στη σημερινή εποχή να το υποστηρίξουμε με όλους τους δυνατούς τρόπους.
Πολλές φορές ο Τύπος και ο έντυπος και ο ηλεκτρονικός κυρίως, κάνοντας κριτική, επισημαίνουν αρνητικά σημάδια που υπάρχουν στον κοινωνικό βίο και κάνουν πάρα πολύ καλά. Αλλά πολλές φορές ο ηλεκτρονικός τύπος παρασύρεται σε υπερβολές, προκειμένου να επισύρει την προσοχή των ανθρώπων, οι οποίοι αρέσκονται να ακούν είτε τραγωδίες είτε σφάλματα είτε να καταλογίζονται ευθύνες. Αλλά δεν είναι μόνον αυτή η ζωή. Η ζωή αντιθέτως έχει μαζί με την κριτική και αισιοδοξία και δύναμη και δυναμισμό, τον οποίο οι έμποροι κυρίως εκφράζουν. Διότι αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες, αναλαμβάνουν κινδύνους, αναλαμβάνουν με τη δραστηριότητά τους να προωθήσουν τα εμπορικά συμφέροντα, αλλά συγχρόνως και τα συμφέροντα του τόπου.
Σήμερα λοιπόν, η χώρα μας έχει ανάγκη αυτής της συλλογικής προσπαθείας, έχει ανάγκη της κριτικής αλλά και του επαίνου, έχει ανάγκη να συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας, προκειμένου να επιτύχουμε να ανέβει η χώρα μας μερικές σταθμίδες. Εις τρόπον ώστε να μην υπολείπεται των άλλων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και δεν έχει καμία σημασία αν τώρα με την ένταξη δέκα νέων μελών πήραμε μία θέση μεσαία στην κλιμάκωση. Στην ουσία απέχομε από τους πρώτους όσο απείχαμε και προηγουμένως. Ούτε έχει σημασία να ανεβούμε βαθμίδες και κλίμακες. Σημασία έχει να προσεγγίσουμε σε όλους τους δυναμένους να μετρηθούν βαθμούς τα προηγμένα κράτη της Ευρώπης.
Τότε ίσως η πόλη των Πατρών δεν απείχε όσο απέχει σήμερα από τις προηγμένες πόλεις της Ευρώπης. Όπως φαίνεται από τους περιηγητές και όπως φαίνεται από πολλούς ανθρώπους που πέρασαν από την Πάτρα, όλοι έχουν να επαινέσουν αυτή την πόλη για την ομορφιά της, για το δυναμισμό της, για το εμπόριό της, για τη γεωγραφική της θέση, χωρίς να κάνουν καμία διάκριση μεταξύ αυτής και των ευρωπαϊκών, απ’όπου αυτοί οι ευρωπαίοι περιηγητές προήρχοντο.
Σήμερα πρέπει να παραδεχθούμε ότι υπάρχει μια απόσταση μεγαλύτερη, την οποία οφείλουμε να καλύψουμε. Και οφείλουμε να την καλύψουμε και ως δημότες και ως Έλληνες και ως έμποροι και ως επαγγελματίες σε όλους τους τομείς.
Πολύ σωστά είπατε, κύριε Πρόεδρε, ότι οι συνθήκες και οι προϋποθέσεις του εμπορίου έχουν αλλάξει. Τότε το εμπόριο διεξήγετο σε περιορισμένη απόσταση, το εμπόριο ήταν μεταξύ της Τεργέστης, μεταξύ της Οδησσού, μεταξύ άλλων πλησίον υπαρχουσών πόλεων και χωρών. Σήμερα το εμπόριο είναι μια παγκόσμια υπόθεση. Σήμερα το εμπόριο και η οικονομική δράση έχουν αλλάξει εντελώς. Σήμερα το εμπόριο δεν μπορεί να περιμένει από την κρατική συνδρομή όσα περίμενε στο παρελθόν. Σήμερα δεν υπάρχουν δασμοί, δεν υπάρχουν τέλη, υπάρχουν μόνον φόροι κατ’ανάγκην. Και όλοι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στην εκπλήρωση των φορολογικών μας υποχρεώσεων απέναντι του κράτους.
Σήμερα υπάρχει παγκοσμιοποίηση. Μια λέξη την οποία επαναλαμβάνουμε, χωρίς πολλές φορές να σκεφτόμαστε τι ακριβώς σημαίνει. Αυτό που κατά τη γνώμη μου σημαίνει η παγκοσμιοποίηση είναι η αποδοχή των κανόνων της ελευθέρας αγοράς. Πρέπει να λειτουργούμε χωρίς περιορισμούς, με απόλυτο ανταγωνισμό, με απόλυτη δυναμική η οποία να μας ενισχύει στην πεποίθηση ότι είμαστε σε θέση σ’αυτόν τον ανταγωνισμό, σε αυτή την παγκόσμια εμπορική αρένα να έχουμε και εμείς ένα σπουδαίο μέρος.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες το εμπόριο δεν μπορεί να παίξει το ρόλο που έπαιξε προ 100 ετών. Δεν μπορεί να γίνει πια η κινητήριος δύναμη της προκοπής της πόλης. Θα παραμείνει ένας πολύ σημαντικός παράγων. Αλλά η πόλη έχει ανάγκη από όλους. Και ο κύριος Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου, όπως και ο κύριος Δήμαρχος εσημείωσαν ότι αυτή η πόλη έχει ανάγκη της συνεισφοράς όλων, προκειμένου να αναλάβει πάλι το παλαιό της μεγαλείο, την παλαιά της μορφή και παλαιά της ικανότητα προς επηρεασμό όλων των υπολοίπων πόλεων και χωρών της περιοχής μας.
Έχουμε μία βασική υποχρέωση, την οποίαν πολλές φορές λησμονούμε. Η υποχρέωση είναι να κάνουμε την καθημερινή μας προσπάθεια έχοντας κατά νου όχι μόνο τα ατομικά μας και εμπορικά μας συμφέροντα, αλλά και το συμφέρον της πατρίδος. Κάθε πράξη μας, κάθε ενέργειά μας, εμπορική ή όχι, πρέπει να συμβάλει στην προκοπή της πατρίδος. Αυτός είναι ο σημερινός πατριωτισμός, η έννοια του πατριωτισμού και η έννοια της υποχρεώσεώς μας.
Είμαι βέβαιος ότι οι έμποροι, οι οποίοι έχουν δώσει από το παρελθόν το παράδειγμα, να συνεχίσουν να το δίδουν και στο παρόν και στο μέλλον. Εξαρτώνται πολλά από το εμπόριο, επαναλαμβάνω δεν εξαρτώνται όπως όσα εξηρτώντο στο παρελθόν, αλλά από το εμπόριο περιμένουμε να σταθεί σαν ένας παράγων κινητήριος ισχυρός και να μπορέσει να βοηθήσει ώστε να ξαναδώσει στην πόλη μας την παλαιά της αίγλη. Είμαι βέβαιος ότι μπορούμε να το επιτύχουμε.
Το εύχομαι και εγώ με τη σειρά μου.-
