«Κυρίες και κύριοι,
Η Θεσσαλονίκη, κάθε φορά που έρχομαι αυτές τις μέρες, με εκπλήσσει. Και αυτή η έκπληξις κάνει και τη διαφορά μεταξύ της Θεσσαλονίκης και των άλλων τόπων. Δεν θέλω να κολακέψω τη Θεσσαλονίκη και τους Θεσσαλονικείς, αλλά έχουν μια άλλη νοοτροπία και η ατμόσφαιρα είναι διαφορετική από τα άλλα μέρη της Ελλάδος. Είναι μια ατμόσφαιρα προόδου, μια ατμόσφαιρα ευγένειας, μια ατμόσφαιρα φιλοξενίας.
Σήμερα, είχα δύο μεγάλες ευχαριστήσεις: η πρώτη συνδέεται με θαυμασμόν, η δεύτερη συνδέεται με συγκίνηση. Δεν ξέρω τι αξίζει περισσότερο, ο θαυμασμός ή η συγκίνηση; Είναι και τα δύο ανθρώπινα συναισθήματα πολύ σπουδαία. Προτού έρθω να επισκεφθώ εδώ τη Στέγη των Χωριών SOS, επισκέφθηκα το Κέντρο Διάδοσης Επιστημών και το Μουσείο Τεχνολογίας, το οποίο, στο Δήμο Θέρμης, έχει αναπτύξει ένα τεράστιο και ωραιότατο έργο, που νομίζω ότι όλοι πρέπει να το επισκεφθείτε, για να θαυμάσετε τη φαντασία, τη γνώση και την προσπάθεια ορισμένων ανθρώπων.
Χωρίς τεχνολογία σήμερα η ζωή δεν προχωρεί, μένει πίσω και μας ξεπερνάνε άλλοι, οι οποίοι περισσότερο από μας μπορούν να καταλάβουν τη σπουδαιότητά της. Αυτοί οι οποίοι ίδρυσαν το Κέντρο, στο οποίο αναφέρομαι, διέθεταν επιστημονική γνώση, φαντασία – η οποία είναι πάντοτε απαραίτητη – και δραστηριότητα για να επιτελέσουν αυτό το σπουδαίο έργο. Ήταν άξιοι θαυμασμού.
Εδώ, το κλίμα είναι διαφορετικό. Είναι ανθρώπινο, είναι συγκινησιακό. Δεν ξέρω αν η ηλικία μου με οδηγεί στο να συγκινούμαι ευκολότερα, ίσως εμείς οι ηλικιωμένοι συγκινούμεθα ευκολότερα, αλλά το έργο, κυρία Μαυροπούλου, κυρία Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, είναι τέτοιο που να συγκινείται κανείς εύκολα. Ποιος μπορεί να μη συγκινηθεί βλέποντας αυτά τα εξαιρετικά παιδιά, αυτούς τους εξαιρετικούς μουσικούς και τους εξαιρετικούς χορωδούς; Αυτά τα πρόσωπα, τα καθαρά, τα ευγενικά, τα πρόσωπα τα ελληνικά, τα οποία θα στηρίξουν μεθαύριο πολλές δραστηριότητες της ελληνικής κοινωνίας.
Δεν τα λέω για να ενθαρρύνω τα παιδιά, ούτε για να ενθαρρύνω εσάς. Αλλά, πιστεύω ότι η αγάπη που σας κινεί είναι η μεγαλύτερη κινητήρια δύναμις που μπορεί να ελπίσει κανείς από μια κοινωνία. Και αυτή την κινητήρια δύναμη εσείς την εκφράζετε με τον καλύτερο τρόπο και καλείτε και όλους τους άλλους, οι οποίοι δεν έχουν τη δική σας ορμή και δύναμη ψυχής, να έρθουν να συμπαρασταθούν.
Και θέλω να δώσω συγχαρητήρια στους δύο δωρητές, το ζεύγος αυτό, το οποίο είχε την έμπνευση να σας βοηθήσει και να σας δώσει την ευκαιρία να αναπτύξετε ακόμη περισσότερο τις δραστηριότητες των Χωριών. Αυτά τα Χωριά, όπως και άλλες φιλανθρωπικές οργανώσεις, πραγματοποιούν σημαντικότατο έργο.
Υπάρχουν ανάγκες στην κοινωνία μας, τις οποίες, δυστυχώς, το κράτος μόνο του δεν μπορεί να καλύψει και να υπηρετήσει. Χρειάζεται τη συνδρομή των πολιτών – δεν θα έλεγα των φιλανθρώπων, γιατί δεν μου αρέσει η έκφρασις – των ανθρώπων που αγαπούν, των ανθρώπων που θέλουν να προσφέρουν, των ανθρώπων που θυσιάζουν ένα μέρος της ζωής των – γιατί θυσία είναι – χάριν αυτών των σκοπών των μεγάλων. Και έχουν μετά την ευχαρίστηση να βλέπουν το έργο των χειρών των, Παναγιότατε, και να ευχαριστούνται, όπως ευχαριστούμεθα όλοι.
Θέλω, λοιπόν, να συγχαρώ, από βάθους καρδιάς, γι’ αυτές τις συγκινήσεις που μας εδώσατε, γι’ αυτές τις μοναδικές στιγμές και να ευχηθώ στα παιδιά, πρώτα απ’ όλα στα παιδιά, στο μέλλον του τόπου, στα παιδιά τα αγαπημένα μας, κάθε πρόοδο και κάθε προκοπή.
Και βεβαίως, άλλη μια φορά να σας πω ότι είμαι εξαιρετικά ευτυχής να διαπιστώνω τη σπουδαιότητα της προσφοράς σας. Σας εύχομαι να συνεχίσετε επί μακρόν αυτές τις προσφορές, οι οποίες αναδεικνύουν την ανθρωπιά της Θεσσαλονίκης, την ανθρωπιά της ελληνικής κοινωνίας.»
