Ίσως καμιά άλλη λέξη δεν συμπυκνώνει το ανθρώπινο δράμα, όπως η λέξη πρόσφυγας. Εξ ορισμού ο πρόσφυγας ζει μια ζωή χωρίς ταυτότητα. Το επίκεντρο της διήγησης κάθε πρόσφυγα, παραμένει πάντα το ίδιο: «Να γεννιέσαι σε ένα μέρος. Να γερνάς σε ένα άλλο. Και να αισθάνεσαι ξένος και στα δυο μέρη.» Προερχόμενος από ζώνες πολέμου και χώρες στις οποίες επικρατεί κάθε είδους καταπίεση, στέρηση και καταστροφή, ο πρόσφυγας βιώνει τη «συμφορά» της απώλειας της εστίας, το δράμα του να αγωνίζεσαι για το δικαίωμα απλά στη ζωή.
Πέρυσι εκατομμύρια άνθρωποι πήραν το δρόμο της προσφυγιάς. Άνθρωποι που εγκατέλειψαν τη χώρα τους εξαιτίας των διώξεων ή των συγκρούσεων. Εσωτερικοί μετανάστες εξαιτίας των βιαιοτήτων στην ίδια τους την πατρίδα, ανέστιοι λόγω φυσικών καταστροφών. Εκτοπισμένοι λόγω πολέμων.
Οι Πρόσφυγες δεν υπάρχουν μόνο στις τηλεοπτικές οθόνες, όταν τους βλέπουμε να μετακινούνται δυστυχισμένοι και εξαθλιωμένοι στη δική τους Οδύσσεια. Όταν ναυαγούν στις ακτές της «ευημερούσας Ευρώπης». Δεν βρίσκονται μόνο στα μονόστηλα των εφημερίδων με τον απαξιωτικό χαρακτηρισμό «λαθρομετανάστες». Στα ψηφίσματα των κυβερνήσεων για έλεγχο και περιορισμό της εισροής μεταναστών στον ανεπτυγμένο κόσμο.
Όσο μακριά από μας και αν νομίζουμε ότι είναι το πρόβλημα, οι συνέπειες δεν σταματούν στα όρια του αναπτυγμένου με τον αναπτυσσόμενο κόσμο. Αγγίζουν το σύνολο της παγκόσμιας κοινότητας.
Η παγκόσμια Ημέρα των Προσφύγων μας δίνει την ευκαιρία, να θυμηθούμε τους δικούς μας πρόσφυγες, να σκύψουμε πάνω σ΄ αυτούς τους ανθρώπους -τους εκατομμύρια πρόσφυγες και εκτοπισμένους ανά τον κόσμο- που επιδεικνύουν εξαιρετικό κουράγιο και θέληση. Να αναλογισθούμε τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις μας. Και να ονειρευτούμε μαζί τους μία καλύτερη και αξιοπρεπέστερη ζωή.-
