Οι μέρες της πανδημίας, στη χώρα μας και στον κόσμο, μοιάζουν με μια μακρά Μεγάλη Εβδομάδα. Η ατμόσφαιρά της είναι διάχυτη παντού, στους άδειους δρόμους και στα περίκλειστα σπίτια μας, στο μυαλό και στις καρδιές μας.
Όμως το πένθος αυτών των ημερών, όπως διδάσκει η ορθόδοξη παράδοσή μας, δεν συνοδεύεται από την απόγνωση και την απαισιοδοξία. Είναι ένα πένθος γλυκύ, γιατί εμπεριέχει το σπέρμα της ελπίδας. Ακόμα και στο μοιρολόι της Παναγιάς, στο «Γλυκύ μου Έαρ», που τόσο μας συγκινεί, στο βάθος του θρήνου για το ανθρώπινο πεπρωμένο αχνολάμπει η κατάφαση της ζωής. Ξέρουμε πως η ζωή θα υπερνικήσει τον θάνατο, το νιώθουμε στη φύση που σκιρτά και ξαναγεννιέται. Μέσα σε ένα κλίμα δέους και κατάνυξης, περισυλλογής και ενδοσκόπησης, μέσα στην ευεργετική χαρμολύπη της μεγάλης εβδομάδας, περιμένουμε την θαυματουργή κάθαρση της Ανάστασης.
Το Πάσχα είναι ένα πέρασμα προς την αναγέννηση μέσα από το θείο δράμα· μια πνευματική διαδρομή προς το φως. Συνυφασμένο με την ιστορία του Ελληνισμού, δεν συμβολίζει μόνο την ανάσταση του έθνους, αλλά και την ουσία του ελληνικού πνεύματος, που ανέκαθεν πίστευε στον τελικό θρίαμβό του καλού. Είναι η γιορτή της ευφρόσυνης αγάπης. Ο θάνατος χάνει το κεντρί του, ο Άδης νικιέται από την αγάπη προς τον Άλλον. Και η νίκη αυτή είναι το ανυπέρβλητο θαύμα των ημερών, το θαύμα στο οποίο μετέχουμε όλοι, προσφέροντας την ψυχική μας ενέργεια και την πρακτική αλληλεγγύη μας στον συνάνθρωπό μας, συνειδητοποιώντας ότι η μοίρα του είναι και δική μας μοίρα.
Το φετινό Πάσχα θα διαφέρει ως προς τους τρόπους που θα το γιορτάσουμε, όχι όμως και ως προς το περιεχόμενό του. Ας είναι και φέτος η Λαμπρή, η διαιώνιση και ο ανακαινισμός του θαύματος της ζωής. Ευχόμαστε να σημάνει την επούλωση των πληγών στο σώμα της ανθρωπότητας και την ανάστασή της μέσα στο φως.
