Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Αν. Τασούλας, στο πλαίσιο της επίσκεψής του στους Λιγκιάδες Ιωαννίνων, μετέβη στο Πολιτιστικό Κέντρο της κοινότητας, όπου του επιδόθηκε το Τιμητικό – Συμβολικό Κλειδί Λιγκιάδων. Μετά την προσφώνηση που απηύθυνε ο Πρόεδρος της Κοινότητας Κωνσταντίνος Φούκας, ο κ. Τασούλας έκανε την ακόλουθη αντιφώνηση:
«Κύριε Πρόεδρε της Κοινότητας,
όταν τον Ιούλιο φέτος ήρθατε στο γραφείο μου και μου δώσατε την πρόσκληση για τη σημερινή μέρα, σκέφτηκα ότι έχω ξανάρθει σε τέτοιες επετείους ως Βουλευτής ή Υπουργός, αλλά η σημερινή επέτειος θα ήταν εντελώς διαφορετική, διότι φέρω στους ώμους μου το βάρος της συμβολικής εκπροσωπήσεως της ελληνικής Πολιτείας.
Η παρουσία της ελληνικής Πολιτείας σήμερα σε αυτή τη συνταρακτική επέτειο υπογραμμίζει ακριβώς ότι αυτές οι μνήμες δεν θα γίνουν εξίτηλες. Η μεγάλη αγωνία του Ηροδότου όταν έγραφε την ιστορία των Περσικών Πολέμων, όπως εξηγούσε ο ίδιος στην πρώτη παράγραφο του κειμένου της Ιστορίας του, ήταν μη και τυχόν τα έργα των ανθρώπων γίνουν εξίτηλα στον χρόνο.
Το δράμα, λοιπόν, των Λιγκιάδων, 83 χρόνια μετά, δεν πρόκειται να γίνει εξίτηλο. Διότι η Πολιτεία, η τοπική κοινωνία, η αυτοδιοίκηση αλλά και οι γενιές που διαδέχονται η μία την άλλη, οι οποίες δεν έχουν πλέον το βίωμα του γεγονότος, αλλά έχουν την κατάθεση της ιστορικής μνήμης, θα μπορούν να συμμετέχουν με τον δικό τους τρόπο σε αυτή την αφετηριακή ημερομηνία για το χωριό σας.
Ένα χωριό το οποίο έχει και κάτι άλλο εκπληκτικό και σπάνιο. Όπως διάβασα είναι ένα χωριό που ιδρύθηκε τη χρονιά της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως. Τότε δημιουργήθηκαν οι Λιγκιάδες και έζησαν μέσα στην περίοδο των χρόνων της Τουρκοκρατίας και του σκότους εκείνης της περιόδου, που ήμασταν μέσα στη θλίψη και την καταπίεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Αυτό το χωριό, ωστόσο, που δημιουργήθηκε τότε διατήρησε, όπως και όλη η Ελλάδα, την ελληνικότητα, την πίστη του, τους δεσμούς του με το μέλλον, αλλά κυρίως την ελπίδα του για ένα καλύτερο αύριο. Και αυτή την ελπίδα δεν μπόρεσε να την υπονομεύσει ούτε η προ 83 ετών θηριωδία.
Είναι χρέος μας να αντιλαμβανόμαστε ότι τέτοια γεγονότα, όσο και αν φαίνεται αδιανόητο, προκλήθηκαν από ανθρώπους, πολιτείες, κράτη και κυβερνήσεις. Το κόμμα του Χίτλερ, το 1928, είχε πάρει περίπου 3% το 1933 πήρε 43,9%. Ίσως έφταιγε η ταπείνωση που υπέστη η Γερμανία, η οικονομική κρίση; Ήταν όλα αυτά. Αλλά αποτελούν δικαιολογία για να στραφούμε σε τέτοιου είδους ιδεολογίες, σε τέτοιου είδους συστήματα;
Όταν νιώθουμε ότι δεν πάει καλά η ζωή μας, η δημοκρατία προσφέρει διεξόδους. Η δημοκρατία επιτρέπει στον καθένα να πολιτευθεί. Η δημοκρατία είναι αυτό που λέμε πλουραλισμός. Μπορείς να διαλέξεις κάποιον καλύτερο, όχι να διαλέξεις κάποιον χειρότερο. Και δεν είναι η δημοκρατία το πολίτευμα με το οποίο εκδικείσαι με την ψήφο σου. Είναι το πολίτευμα εκείνο με το οποίο προσπαθείς να κάνεις τη ζωή σου και τη ζωή της χώρας σου καλύτερη με την ψήφο σου.
Όποιοι βλέπουν την πολιτική ανάμειξη ως τρόπο εκδίκησης ή ως τρόπο να πουν πως η δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα ανίκανο να προσφέρει ευημερία, δεν εμπιστεύονται την ωριμότητα και την ευθύνη του λαού. Στη δημοκρατία ο λαός χειρίζεται τη μοίρα του. Και αυτή είναι η υπέρτατη ευθύνη. Και δεν πρέπει να μας τρομάζει αυτή η ευθύνη. Πρέπει να μας σαγηνεύει, να μας συναρπάζει.
Σήμερα στην Ευρώπη υπάρχουν ξεσπάσματα τέτοιων ιδεολογιών που είτε συγκεκαλυμμένα είτε, μερικές φορές, απερίφραστα αμφισβητούν τη δημοκρατία ως πολίτευμα, το οποίο μπορεί να εξασφαλίσει ευημερία. Και, πράγματι, μπορεί κανείς να κάνει κριτική στη δημοκρατία. Ο περίφημος Γάλλος συγγραφέας Πασκάλ Μπρυκνέρ χαρακτήρισε τη δημοκρατία της περιόδου αυτής «μελαγχολική δημοκρατία». Γιατί δεν μπορεί να απαντήσει συνολικά στις απαιτήσεις των κοινωνιών. Αλλά η «μελαγχολική δημοκρατία» μπορεί να μετατραπεί σε γόνιμη, παραγωγική δημοκρατία αν εμείς το θελήσουμε και αν επιλέγουμε κάθε φορά το καλύτερο. Η ίδια δημοκρατία δίνει λύσεις μέσα από τα σπλάχνα της για να βελτιωθεί. Αλλά αυτές οι λύσεις απαιτούν ευθύνη. Ενώ αυτοί που ασπάζονται αυτές τις θεωρίες οι οποίες οδήγησαν εδώ τα ποδοβολητά των λύκων, στερούν από το λαό την ευθύνη του να ορίζει τη μοίρα του.
Σας ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε, για την τιμή.
Πολιτεύτηκα περισσότερο από 30 χρόνια στον νομό Ιωαννίνων. Εκπροσωπούσα το νομό Ιωαννίνων στη Βουλή ως το 2025. Και το χωριό σας, αλλά και όλος ο νομός, μου φέρθηκε πολύ γενναιόδωρα όλα αυτά τα χρόνια και μου έδωσε την ευκαιρία να αναλάβω τη δική μου ευθύνη έναντι του τόπου μου. Αλλά η σημερινή αναγνώριση ξεπερνάει τη γενναιοδωρία που έζησα αυτά τα 25 χρόνια. Είναι κάτι παραπάνω.
Και ως Προέδρος της Δημοκρατίας, σας διαβεβαιώ πως θα επιχειρήσω να ανταποκριθώ σε αυτή την ευθύνη, την οποία συνεπάγεται η σημερινή τιμή, όχι μόνο απέναντι στους Λιγκιάδες αλλά και απέναντι στην πατρίδα μου, απέναντι στην Ήπειρο, απέναντι στα Γιάννενα και, ει δυνατόν, απέναντι σε όλη τη χώρα.
Ευχαριστώ!»
Στη συνέχεια, ο κ. Τασούλας παρακολούθησε την παρουσίαση της μελέτης για το Μουσείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς των Λιγκιάδων.
