ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Καλημέρα. Χτες είχαμε τραγικά περιστατικά.
Α.ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Πράγματι. Αναρωτιέμαι πόσο έτοιμα ήταν αυτά τα παιδιά 22 και 23 ετών, που έπεσαν πάνω στην ενέδρα. Ήταν αδίστακτοι αυτοί. Πόσο έτοιμα ήταν, γιατί δεν είναι εύκολο, μπορεί 22 ετών να έχεις την ευκινησία, αλλά τι προετοιμασία έχεις και εμπειρία… Γιατί πρέπει να προβλέψεις κιόλας.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Τι θα κάνουμε με το μεταναστευτικό, που έχει γίνει εθνικό μεγάλο πρόβλημα.
Α.ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Τώρα είναι παγκόσμιο.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Βέβαια, δεν είναι μόνο ελληνικό, είναι παγκόσμιο.
Α.ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Ξέρετε, αριθμητικά είναι περισσότεροι οι μετανάστες που πηγαίνουν προς τις χώρες της Ασίας παρά αυτοί που έρχονται στην Ευρώπη. Απλά τώρα στην Ευρώπη της περισσεύουν εργατικά χέρια και φαίνονται πολλοί. Τώρα τι θα γίνει και από την Αφρική…
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ευτυχώς, τα πρώτα κύματα δεν τα απορρόφησε η Ελλάδα.
Α.ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Πήγαν προς την Ιταλία.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Όταν όμως το βλέπεις στην άμεση γειτονιά σου είναι ένα πρόβλημα εθνικό πλέον, που πρέπει να το αντιμετωπίσουμε όλοι.
Α.ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Μόνο που το λέω και το εννοώ αυτό, ότι δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί σε εθνικό επίπεδο.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Σωστό αυτό. Νομίζω ότι το αντιλαμβάνονται και οι Ευρωπαίοι τώρα ότι οι χώρες του νότου είναι στην πρώτη γραμμή. Και αν καταρρεύσουν…
Α.ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τα κράτη έκαναν διακρατικές συμφωνίες και ήθελαν εργατικά χέρια, ενώ τώρα θέλουν ελεγχόμενη ροή. Βλέπετε τώρα, κυκλοφορούν τα εμπορεύματα, κυκλοφορούν τα κεφάλαια, ο κόσμος που λέει ‘ελεύθερη διακίνηση ανθρώπινου δυναμικού’ τελικά δεν είναι ελεύθερη. Και φεύγουν από τις χώρες τους εξαιτίας της μη ελευθερίας.-
