Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ.Κάρολος Παπούλιας δέχθηκε σήμερα το μεσημέρι, 5.3.2009, στο Προεδρικό Μέγαρο τους παρακάτω φορείς και εκπροσώπους της Ψυχικής Υγείας:
-Παπαδημητρίου Γεώργιο, Δντή Ψυχιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών.
-Τζαβάρα Νικόλαο, καθηγητή Ψυχιατρικής, Πρόεδρο Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας.
-Κόντη Κωνσταντίνο, Δντή Ψυχιατρικής Κλινικής Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αθηνών.
-Ραμπαβίλα Ανδρέα, καθηγητή Ψυχιατρικής, Δντή Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής.
-Οικονόμου-Λαλιώτη Μαρίνα, επίκουρη καθηγήτρια Ψυχιατρικής, υπεύθυνη του ελληνικού προγράμματος της Παγκόσμιας Ψυχιατρικής Εταιρείας.
-Σουμάκη Ελένη, παιδοψυχίατρο, Πρόεδρο Ελληνικής Εταιρείας Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας Παιδιού και Εφήβου (ΕΨΥΠΕ).
-Τσιάντη Ιωάννη, αναπληρωτή καθηγητή Παιδοψυχιατρικής, επιστημονικό υπεύθυνο ΕΨΥΠΕ.
-Γεωργιάδη Δημήτριο, παιδοψυχίατρο, Πρόεδρο Παιδοψυχιατρικής Εταιρείας Ελλάδος.
-Μαδιανό Μιχάλη, καθηγητή Ψυχιατρικής, Πρόεδρο Παγκόσμιας Εταιρείας Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης.
-Σακελλαρόπουλο Παναγιώτη, καθηγητή Ψυχιατρικής & Παιδοψυχιατρικής, Πρόεδρο Εταιρείας Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας.
-Χριστοδούλου Γεώργιο, Ψυχίατρο, καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρο Ελληνικού Κέντρου Ψυχικής Υγιεινής και Ερευνών.
-Θεοδωρουλάκη Μενέλαο, Πρόεδρο Συντονιστικής Επιτροπής του Δικτύου Φορέων Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης και Ψυχικής Υγείας ‘Αργώς’.
-Στυλιανίδη Στυλιανό, Ψυχίατρο, αναπληρωτή καθηγητή Κοινωνικής Ψυχιατρικής Παντείου.
-Νομίδου Ελένη, Πρόεδρο Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Οικογενειών για την Ψυχική Υγεία.
-Καρατζογιάννη Αθηνά, εκπρόσωπο Συλλόγου ατόμων με ψυχικές διαταραχές ‘ΔΥΨΑ’.
-Μεγαλοοικονόμου Θεόδωρο, Ψυχίατρο.
-Αστρινάκη Γεώργιο, Ψυχίατρο.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Καλημέρα, καλωσορίσατε.
Καθηγητής ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΤΖΑΒΑΡΑΣ (Πρόεδρος Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας, καθηγητής Ψυχιατρικής): Κύριε Πρόεδρε, σας ευχαριστούμε θερμά για την τιμή που μας κάνετε να μας δεχθείτε σήμερα.
Οι παρευρισκόμενοι συνάδελφοι είναι εκείνοι που έχουν επωμισθεί ένα πολύ μεγάλο μέρος της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης στον τόπο μας. Μιας μεταρρύθμισης η οποία συνεχίζεται τις τελευταίες δεκαετίες, η οποία οφείλει να συνεχισθεί, να διευρυνθεί, ποιοτικά να γίνει ακόμα καλύτερη.
Αλλά, όπως ξέρετε, οι ανησυχίες ανάμεσα στους συναδέλφους είναι μεγάλες, γιατί κινδυνεύει η λειτουργικότητα πάρα πολλών δομών που έχουν δημιουργηθεί τις τελευταίες δεκαετίες, εξαιτίας μιας επισφαλούς χρηματοδότησης του έργου των.
Είμαστε εδώ γιατί δεν εκφράζουμε μόνο αιτήματα που αφορούν εμάς προσωπικά, ούτε θέλουμε να εκφράσουμε τις δικές μας προθέσεις
για το έργο που συντελείται, αλλά είμαστε εδώ γιατί θέλουμε παράλληλα να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας προς τους ίδιους τους ψυχασθενείς.
Οι ψυχασθενείς είναι εκείνοι οι οποίοι δεν διαθέτουν τη ρητορική ρώμη άλλων ίσως καταπιεζόμενων μειονοτήτων εντός της ελληνικής κοινωνίας και γι’αυτό πάντοτε είμαστε εμείς υποχρεωμένοι να εκφράσουμε τα δικά τους αιτήματα και να περιγράψουμε την εξαιρετικά δυσχερή κατάσταση στην οποία πολλές φορές περιέρχονται.
Την περίοδο αυτή ανησυχούμε πάρα πολύ. Και ανησυχούμε γιατί δεν έχουν επιτευχθεί ορισμένες σημαντικές προϋποθέσεις για την προώθηση των αιτημάτων των ψυχασθενών και των εργαζομένων στις δομές αυτές.
Μία από τις προϋποθέσεις θα ήταν ένας επαρκώς διηνεκής διάλογος ανάμεσα στους φορείς που βρίσκονται αυτή τη στιγμή εδώ και στο Υπουργείο.
Όπως επίσης δεν έχει επιτευχθεί μία μόνιμη χρηματοδότηση του έργου των μονάδων αυτών, έτσι ώστε να μην δημιουργούνται διαρκώς αισθήματα υπαρξιακής ανασφάλειας στους ψυχασθενείς αλλά και υπαρξιακής ανασφάλειας σ’αυτούς που εργάζονται σ’αυτές τις δομές. Εάν οι συνεργάτες, μας, οι συνεργάτες όλων αυτών των ψυχιατρικών μονάδων της μεταρρύθμισης που έχουν δημιουργηθεί τις τελευταίες δεκαετίες δεν αισθάνονται οι ίδιοι κοινωνικά ασφαλείς, τότε αυτό έχει άμεσες επιπτώσεις στο δικό τους θεραπευτικό έργο. Είναι κάτι το οποίο δεν πρέπει να λησμονείται και πρέπει να υπογραμμίζεται.
Και πάλι θέλω να σημειώσετε ότι οι άνθρωποι οι οποίοι πάσχουν ψυχικά δεν είναι συγκρίσιμοι – θα έλεγα – με εκείνους οι οποίοι πάσχουν σωματικά. Οι δεύτεροι έχουν πολλαπλές δυνατότητες να εκφράσουν τον δικό τους πόνο και να εκφράσουν τα δικά τους αιτήματα. Οι πρώτοι όχι και γι’αυτό απαιτούμε από το κράτος, από την κοινωνία γενικότερα, μια ιδιαίτερη ευαισθησία.-
