Μακαριώτατε,
Κυρία Υπουργέ,
Σεβασμιώτατοι – μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου,
Mε ιδιαίτερη χαρά σας καλωσορίζω ακόμη μια φορά στο Προεδρικό Μέγαρο τη μεγάλη αυτή μέρα της Ορθοδοξίας. Μέρα με ιδιαίτερο συμβολισμό καθώς αποτυπώνει τη στενότατη συνύπαρξη και συνεργασία μεταξύ των δύο αυτών θεσμών: Ενός πνευματικού – της εκκλησίας – και ενός ανθρωπίνου, κοσμικού – της Πολιτείας – που καλούνται να συνεργασθούν, στην βάση του αμοιβαίου σεβασμού και της κοινής αντίληψης για τους διακριτούς τους ρόλους.
Μακαριώτατε,
Η πατρίδα μας περνά σκληρή δοκιμασία. Η ανεργία, η υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου, η διάχυση της φτώχειας, οι οικονομικές ανισότητες, θέτουν σε κίνδυνο την κοινωνική συνοχή. Σε τέτοιες συνθήκες βρίσκουν έδαφος να αναπτυχθούν ακρότητες, βία, μισαλλοδοξία, διχασμοί.
Ο ρόλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, είναι σήμερα εξαιρετικά σημαντικός. Όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας προσβλέπουν στην κοινωνική της προσφορά και στήριξή της. Γνωρίζετε πόσο επιτακτική έχει γίνει η ανάγκη βοήθειας προς όλους όσοι δυσκολεύονται να καλύψουν βασικές ανάγκες. Γνωρίζω το κοινωνικό σας έργο και τις προσπάθειες που κάνετε να το ενισχύσετε, γνωρίζετε και εσείς πόσο βαριά είναι η ευθύνη όλων μας για την ανακούφιση των ευπαθέστερων ομάδων της ελληνικής κοινωνίας που έχασαν άδικα, τα περισσότερα.
Η κρίση που περνάμε είναι πολυδιάστατη, είναι κρίση ηθική-πνευματική. Το αξιακό μας σύστημα κλονίζεται, θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας μας αμφισβητούνται και είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο έχει σήμερα εξαιρετική σημασία και ο Λόγος που αρθρώνει η Εκκλησία. Ακούω με συγκίνηση τους Ιεράρχες που κηρύσσουν αγάπη, αλληλεγγύη, ανεκτικότητα, που εργάζονται για τη διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία με την ανυποχώρητη θέση υπέρ του απόλυτου σεβασμού στην ανθρώπινη ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα γίνεται αυτόματα πρωτοπόρος στον αγώνα για μια γνήσια και ολοκληρωμένη δημοκρατία.
Από τις απαρχές του ο Χριστιανισμός υπήρξε μια πίστη ανακαινιστική του κόσμου. Μια θρησκεία κοινωνικής δικαιοσύνης και αναδιανομής υπέρ των αδυνάτων. Γι’αυτό και η Εκκλησία έχει τόσο μεγάλο κοινωνικό προνοιακό έργο, από τη σύστασή της έως σήμερα.
Στην εποχή μας η φτώχεια αποτελεί μάστιγα για έναν μεγάλο αριθμό συνανθρώπων μας. Ο άνθρωπος που βιώνει την αγάπη δεν μπορεί να αδιαφορήσει για τη μοίρα του φτωχού, για τη μοίρα του πάσχοντος ανθρώπου. Η Εκκλησία διδάσκει και πρέπει να κηρύττει την κοινωνική αλληλεγγύη.
Μακαριώτατε,
Στην Ορθόδοξη Θρησκεία και στους ανθρώπους της γνήσιας πίστης κρύβονται αποθέματα ανθρωπιάς και αγάπης ανεξάντλητα. Γι’αυτό, το λάθος δεν είναι να αναμένουμε πολλά από την Εκκλησία, το μείζον λάθος είναι να περιμένουμε λιγότερα από αυτά που μπορεί και οφείλει να προσφέρει.-
