Η αλήθεια την οποία διακηρύσσει επίμονα η χριστιανική πίστη είναι ότι «ο Θεός αγάπη εστί». Και αυτή την πραγματικότητα τονίζει η σημερινή γιορτή.
Με την είσοδο του Θείου Λόγου στην ιστορία της ανθρωπότητας η αγάπη του Θεού αποκαλύπτεται με τον πιο δυνατό τρόπο: «ενσαρκώνεται». Με την ενανθρώπησή Του, ο Υιός του Θεού προσλαμβάνει ολόκληρη την ανθρώπινη φύση, στην πνευματική και την υλική της υπόσταση. Την αναπλάθει. Το γεγονός αυτό παραμένει η ρίζα της χριστιανικής αποκαλύψεως, που τροφοδοτεί κάθε άλλη χριστιανική πρόταση και αξία.
Η Εκκλησία επιτελεί το λυτρωτικό της έργο όχι με εκείνα που συνήθως πράττει, ούτε με εκείνα που λέγει, αλλά κυρίως με αυτό που «είναι». Αυτό το «είναι», με άλλα λόγια η ταυτότητα και αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας, δεν είναι τίποτα άλλο παρά το όραμα ενός άλλου κόσμου, διαφορετικού από τον φθαρτό και τον συμβατικό στον οποίο ζούμε.
Ο Χριστιανισμός και η Ορθοδοξία είναι μία βαθύτατα κοινωνική θρησκεία. Δεν είναι δόγμα που τα άτομα θα μπορούσαν να υιοθετήσουν για προσωπικούς και ατομικούς σκοπούς.
Από την αρχή ο Χριστιανισμός είχε κοινωνικό χαρακτήρα, ήταν κοινότητα, δηλαδή Εκκλησία.
H ατομοκεντρική θεώρηση ανιχνεύει την πνευματική κληρονομιά στην αντίληψη που έχει ο άνθρωπος για τον εαυτό του και στην αντίληψη της κοινωνίας του για τον ρόλο του. Αντιθέτως, η Ορθοδοξία ανιχνεύει την πνευματική κληρονομιά στην σχέση του εαυτού με τον άλλον, και συνεπώς στην υπέρβαση της ατομικότητας. Η διδασκαλία της αυτή στηρίζεται στην εντολή «αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν».
Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η Εκκλησία έχει τόσο μεγάλο κοινωνικό προνοιακό έργο, από τη σύστασή της έως σήμερα.
Είναι φανερό ότι στην εποχή μας η φτώχεια αποτελεί μάστιγα για έναν μεγάλο αριθμό συνανθρώπων μας. Ο άνθρωπος που βιώνει την αγάπη δεν μπορεί να αδιαφορήσει για τη μοίρα του φτωχού, για τη μοίρα του πάσχοντος ανθρώπου. Η Εκκλησία διδάσκει και πρέπει να κηρύττει την κοινωνική αλληλεγγύη.
Σήμερα, πολλές οικογένειες – σε παγκόσμιο επίπεδο – ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Κάθε μέρα που περνά συνάνθρωποί μας περιμένουν στις βρώμικες γωνιές των μεγαλουπόλεων απλώνοντας με ντροπή το χέρι τους.
Η φτώχεια δεν βρίσκεται σήμερα ούτε μακριά ούτε κοντά. Βρίσκεται δίπλα μας, είναι ανάμεσά μας.
Δεν επιτρέπεται πια να ισχυριζόμαστε ότι δεν ξέρουμε ή δεν μας αφορά ότι εκατομμύρια παιδιά ζουν μέσα σε άθλιες συνθήκες, χωρίς τη στοιχειώδη θαλπωρή. Ότι πάνω από 800 εκατομμύρια συνανθρώπων μας υποσιτίζονται, ενώ άλλα 3 δισεκατομμύρια ζουν με λιγότερα από 2 ευρώ την ημέρα.
Μέσα στην Εκκλησία παύει να υπάρχει ο περιχαρακωμένος στο εγώ του άνθρωπος. Η εκκλησιαστική ζωή χαρακτηρίζεται από τον ανθρωπισμό, τον αλτρουϊσμό, την αλληλεγγύη. Ο Χριστιανός δεν έχει δικαίωμα να κλείνει τα μάτια μπροστά στις ανάγκες των συνανθρώπων του.
Τη διάσταση αυτή της δικαιοσύνης και τη δυναμική της κοινωνικής αλληλεγγύης οφείλει διαχρονικά να διακηρύσσει η Εκκλησία του Χριστού.
Με γενναιοδωρία και περισσότερη προσπάθεια για την ανακούφιση της φτώχειας γύρω μας. Με στόχο μια κοινωνία αληθινής αλληλεγγύης, για τη δημιουργία της οποίας η «Εκκλησία του φτωχού» μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο.-
