Μακαριώτατε,
Κύριε Υπουργέ Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων,
Σεβασμιώτατοι,
Κύριοι Υφυπουργοί,
Με ιδιαίτερη χαρά σας καλωσορίζω στη σημερινή εκδήλωση, που έχει ως αφορμή τη μεγάλη αυτή γιορτή της Ορθοδοξίας. Και πιστεύω ότι είναι ιδιαίτερος ο συμβολισμός της σημερινής εκδήλωσης εδώ, στο Προεδρικό Μέγαρο, καθώς η περίοδος της Εικονομαχίας, ήταν μία περίοδος οξυτάτης αντιδικίας και σύγκρουσης μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας. Η αναστήλωση των εικόνων εκφράζει τη συμφιλίωση και την αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ των δύο μερών, αυτών των τόσο σημαντικών θεσμών, που είναι προορισμένα να υπηρετούν το κοινωνικό γεγονός και όχι να το εξουσιάζουν. Καθώς ο λαός είναι κυρίαρχος και η «ευχαριστιακή» λαϊκή κοινότητα συνθέτει την Εκκλησία. Με άλλα λόγια οι πολιτικοί ηγέτες υπάρχουν μόνο ως εντολοδόχοι της λαϊκής βούλησης, υπηρέτες του λαϊκού συμφέροντος, και οι εκκλησιαστικοί λειτουργοί μόνο ως διάκονοι του ευχαριστιακού σώματος και της εκκλησιαστικής κοινότητας.
Από τις απαρχές του ο Χριστιανισμός υπήρξε μια πίστη ανακαινιστική του κόσμου. Μια θρησκεία κοινωνικής δικαιοσύνης και αναδιανομής υπέρ των αδυνάτων. Όπως αναγράφεται στις Πράξεις των Αποστόλων: «Του δε πλήθους των πιστευσάντων ήν η καρδία και η ψυχή μία, και ουδέ εις τι των υπαρχόντων αυτώ έλεγεν ίδιον είναι, αλλ’ ήν αυτοίς άπαντα κοινά. Ουδέ γαρ ενδεής τις υπήρχεν εν αυτοίς· όσοι γαρ κτήτορες χωρίων ή οικιών υπήρχον, πωλούντες έφερον τας τιμάς των πιπρασκομένων και ετίθουν παρά τους πόδας των αποστόλων· διεδίδετο δε εκάστω καθότι αν τις χρείαν είχεν.»
Η Ορθοδοξία είναι εξ ορισμού αντίθετη με τον σκληρό και αδίστακτο ανταγωνισμό που υποκινείται από την τυφλή απληστία και την ακόρεστη δίψα για εξουσία. Είναι αντίθετη με το υπερτροφικό πνεύμα του ανταγωνισμού που καταστρέφει την ανθρώπινη ζωή και ρίχνει τους ανθρώπους στο ξέφρενο κυνηγητό των ψευδαισθήσεων του πλούτου, της εξουσίας και της επιτυχίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία απλά προσφέρει την ισορροπημένη προσέγγιση, η οποία ενσωματώνει όλες τις αξίες, βοηθώντας τους πιστούς να οικοδομήσουν μια ζωή που να αξίζει. Μια ζωή με τις σωστές προτεραιότητες, τις αληθινές αξίες.
Ενώ η ανθρωπότητα στενάζει υπό το βάρος των κραυγαλέων ανισοτήτων, της αλλοτρίωσης και της βαρβαρότητας, πρέπει να πάψουμε να είμαστε απλοί θεατές της αδικίας, αδιάφοροι για τις συμφορές των μεταναστών και το δράμα των ανέργων. Να εθελοτυφλούμε ενώπιον της άνευ προηγουμένου περιβαλλοντικής καταστροφής, που προκύπτει από την κατασπατάληση των πόρων του πλανήτη και αποτελεί ξεκάθαρη ύβρη προς το Δημιουργό.
Η Εκκλησία συμμετέχει στην διαμόρφωση του κοινωνικού γίγνεσθαι προς την κατεύθυνση αυτή. Σε μια ιστορική περίοδο, όπου κυριαρχούν η αποξένωση, ο ατομικισμός και η ακραία πολυδιάσπαση του κοινωνικού ιστού, δεν πρέπει να λησμονούμε το κοινωνικό όραμα του χριστιανισμού.
Με το να μεταγγίζει η Ορθόδοξη Εκκλησία την εκκλησιαστική διάσταση και το πνεύμα της κοινότητας και της αλληλεγγύης υπέρ των μη εχόντων, στην ιδέα της Δημοκρατίας, πιστεύω ότι εμπλουτίζει και ενισχύει την δημοκρατία, αναζωογονώντας αυτόν τον θεμελιώδη ανθρώπινο θεσμό.-
