Μαζευτήκαμε σήμερα εδώ για να θυμηθούμε και να διδαχθούμε, για να ανακαλέσουμε στη συλλογική μνήμη τη φρικιαστική, αποτρόπαια, μαζική δολοφονία αθώων συνανθρώπων μας στο Χορτιάτη από τον ναζισμό.
Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1944 ανέτειλε μια τραγική ημέρα, που τη θυμούνται ακόμη και όσοι δεν την έζησαν. Εκείνο το φθινοπωρινό μεσημέρι, μια φάλαγγα 32 γερμανικών οχημάτων εισέβαλε στο Χορτιάτη, με σκοπό να σπείρει την καταστροφή και τον θάνατο. 149 νεκροί, ανάμεσά τους ακόμη και αβάπτιστα βρέφη, είναι ο τραγικός απολογισμός της θηριωδίας και της βαρβαρότητας των κατακτητών. 149 αθώα θύματα των αντιποίνων, της «ψυχρής» και «μηχανιστικής» λογικής ενός «ασύμμετρου» ισολογισμού: ένα ολόκληρο χωριό για έναν νεκρό Γερμανό στρατιώτη.
Τα αντίποινα σε βάρος του ελληνικού πληθυσμού στη διάρκεια της Κατοχής δεν ήταν αποτέλεσμα της πρωτοβουλίας κάποιων φανατισμένων αξιωματικών ή έκφραση της οργής των κατοχικών στρατευμάτων. Τα αντίποινα είχαν συστηματικό χαρακτήρα, ακολουθούσαν αυστηρούς κανόνες λογικής και εξυπηρετούσαν συγκεκριμένους στόχους.
Οι κατοχικές δυνάμεις με τα αντίποινα επιδίωκαν να τρομοκρατήσουν τον πληθυσμό, ώστε να σταματήσει να υποστηρίζει τους αντάρτες ή να τους στρέψει εναντίον τους.
Και ακριβώς γι’αυτόν τον λόγο το γερμανικό κράτος σήμερα θα πρέπει να δείξει έμπρακτα τον αποτροπιασμό του για τις ναζιστικές θηριωδίες.
Ορθά τίθεται το θέμα της επανορθώσεως και υποχρέωση της ελληνικής Πολιτείας είναι να συμβάλει στις προσπάθειες των οικογενειών των θυμάτων για αναγνώριση των ελληνικών Ολοκαυτωμάτων από το γερμανικό κράτος.-
