Με ιδιαίτερη χαρά μοιράζομαι σήμερα μαζί σας την συγκίνηση που προκαλεί σε κάθε σκεπτόμενο πολίτη το φαινόμενο του ελληνικού ευεργετισμού. Η ιστορία του είναι πραγματικά συγκλονιστική, ταυτισμένη με την διασπορά μας, με τον πόνο της ξενιτιάς, με τον νόστο της πατρίδας, με το μεγαλείο της ανιδιοτελούς προσφοράς και με την δημιουργία του Νέου Eλληνικού κράτους.
Το χρονικό θα μπορούσε να ξεκινάει με έναν φτωχό Ηπειρώτη, τον Ζώη Καπλάνη, που ξενιτεύτηκε, μόχθησε, πρόκοψε για να επιστρέψει τα πλούτη του στην ιδιαίτερη πατρίδα του, προσπαθώντας να τη βοηθήσει να αναπτυχθεί και να προοδεύσει.
Ο κατάλογος των Ελλήνων ευεργετών είναι μακρύς. O Βαρβάκης, ο Αρσάκης, ο Αβέρωφ, ο Σίνας, οι αδελφοί Ζωσιμάδες, οι αδελφοί Ζάππα, ο Μαρασλής, ο Δόμπολης είναι μερικά μόνο από τα ονόματα που έδωσαν την υψηλή ηθική αξία που έχει σήμερα στην Ελλάδα ο όρος εθνικός ευεργέτης.
Από τον 16ο αιώνα, ως τα προεπαναστατικά χρόνια και μετά την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους στη διάρκεια ολόκληρου του 19ου αιώνα, επιφανείς Έλληνες εργάστηκαν για το καλό της πατρίδας, ταυτίζοντας την ατομική τους ευημερία με το συλλογικό καλό. Οι περισσότεροι από αυτούς άφησαν τον τόπο τους, τον κουβαλούσαν όμως για χρόνια μέσα τους ως πολύτιμη κληρονομιά και προορισμό, και αναζήτησαν την προσωπική τους ολοκλήρωση στη γενναιόδωρη κατάθεση της περιουσίας τους σε ευγενείς σκοπούς.
Με ιδιαίτερη ικανοποίηση βλέπω σήμερα εδώ μια νέα γενιά Ιδρυμάτων που συνεχίζει την παράδοση και καταξιώνεται στη συνείδηση όλων μας. Πιστεύω ότι με την προσφορά και την περιουσία τους δίνουν συνέχεια στο έργο των παλαιοτέρων και θα παραδώσουν επάξια στο μέλλον τη σκυτάλη του ελληνικού ευεργετισμού.
Θεωρώ ιδιαίτερα σημαντική την προσπάθεια να προστατεύεται και να αναδεικνύεται η μνήμη των ευεργετών όχι μόνο ως χρέος στη μνήμη των παλαιοτέρων, αλλά και για να παρακινήσουν και άλλους και να θυμίζουν με κάθε ευκαιρία το φωτεινό παράδειγμά τους σε καιρούς, όπως οι σημερινοί, όπου οι υπερατομικές επιδιώξεις δεν είναι αυτονόητες.-
