Ακούγεται πια μονότονο, αλλά δεν παύει να είναι τραγικό. Κάθε χρόνο χιλιάδες συμπολίτες μας χάνουν τη ζωή τους ή γίνονται ένα με συντρίμμια από σίδερα και λαμαρίνες στην άσφαλτο. 1605 άνθρωποι το 2007, οι περισσότεροι απ αυτούς νέοι, πολλοί μόλις παιδιά. Και τρεις φορές τόσοι τραυματίζονται βαριά. Πολλοί δεν ξαναπερπατούν ποτέ. Στα τελευταία είκοσι χρόνια είναι σαν να έχει χαθεί από τον χάρτη μια πόλη σαν τη Βέροια. Ή σαν να είναι νεκροί και βαριά τραυματίες όλοι οι κάτοικοι μιας πόλης σαν την Πάτρα.
Αλλά πέρα απ’αυτό, εκείνο που πρέπει να μας ανησυχεί είναι που έχουμε μετατρέψει αυτές τις τραγωδίες σε κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Τις προσπερνάμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που πολλοί από μας κινούνται στην άσφαλτο: με ιλιγγιώδη ταχύτητα και αδιαφορία.
Όμως κάνουμε λάθος. Γιατί η οδική ασφάλεια πρέπει πια να αντιμετωπιστεί σαν θέμα προσωπικής και εθνικής σημασίας, αφού και ο αριθμός των θυμάτων τις τρεις τελευταίες δεκαετίες παραπέμπει σε εθνική τραγωδία.
Και γιατί η τραγωδία αυτή είναι αντιμετωπίσιμη.
Με το σωστό σχεδιασμό, τη συνεργασία του κράτους σε όλα τα επίπεδα και την ατομική προσοχή μπορεί να καταφέρουμε, ώστε κάθε σαββατοκύριακο και κάθε γιορτινή έξοδος να μην προσθέτει και άλλες οικογένειες στις χιλιάδες που ήδη θρηνούν.
Ώστε η Ελλάδα να μην είναι πρώτη στον κατάλογο θυμάτων των 15 της Ευρωπαϊκής Ένωσης με παραπάνω από διπλάσιους νεκρούς από τον μέσο όρο.
Γι’ αυτό είμαστε εδώ σήμερα.
Θα συνεχίσω να παρακολουθώ το θέμα της οδικής ασφάλειας με την επιμονή που του πρέπει. Και γι’αυτό θεωρώ τη σημερινή εκδήλωση εξαιρετικά σημαντική και συγχαίρω το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο για τη διοργάνωσή της και για τη συμβολή του στο θέμα της οδικής ασφάλειας.
Γιατί, αν ο καθένας μας είναι πιο προσεκτικός. Αν η αστυνόμευση γίνει πιο εντατική. Αν οι δρόμοι βελτιωθούν, αν φροντίσουμε τα σχολεία και ο στρατός να ενημερώνουν τους νέους ακόμη πιο πολύ, ακόμη και να τρομάζουν, αν χρειάζεται. Αν μάθουμε να συνεργαζόμαστε πιο αποτελεσματικά, τότε θα πλησιάσουμε το στόχο μας.
Γνωρίζω ότι η κατάσταση των δρόμων και των εθνικών οδών δεν είναι αυτή που θα έπρεπε σε μια σύγχρονη και προηγμένη ευρωπαϊκή χώρα. Γνωρίζω όμως επίσης ότι δεν αρκεί να αναθεματίζουμε τους δρόμους-καρμανιόλες.
Γιατί ακόμα και όταν οι θεσμοί και οι δρόμοι διαμορφώσουν ένα ασφαλές περιβάλλον, η πραγματική βελτίωση θα έρθει μόνο όταν όλοι μας αντιμετωπίσουμε την οδική ασφάλεια με αίσθημα συλλογικής ευθύνης.
Αρκεί να μοιραστούμε μία απλή σκέψη. Λίγο πριν γυρίσουμε το κλειδί της μηχανής ας ρίξουμε μια ματιά στον καθρέφτη του αυτοκινήτου μας. Μπορεί να δούμε τα παιδιά μας στο πίσω κάθισμα ή έστω μόνο το πρόσωπό μας. Θα καταλάβουμε πως μεταφέρουμε ό,τι πολυτιμότερο έχουμε.-
