Σεβασμιώτατε,
Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε,
Κυρίες και Κύριοι,
Υπάρχουν πτυχές από το παρελθόν, τ’αχνάρια των οποίων όταν ακολουθούμε στεκόμαστε άφωνοι μπροστά στο μέγεθος της τραγικότητάς τους. Υπάρχουν στιγμές που χαράσσονται στις δέλτους της Ιστορίας αλλά και στην συλλογική μνήμη, ενώ καλύπτουν την κοινή μοίρα που ακολούθησαν χιλιάδες ανθρώπων στον ιστορικό ρουν.
Σήμερα ήρθαμε εδώ για να ανακαλέσουμε στη μνήμη μας μια τέτοια στιγμή. Να θυμηθούμε ένα επεισόδιο σε έναν πόλεμο χωρίς κανόνες, όρους και όρια. Ένα σταθμό στην κλιμάκωση του θανατικού κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένα επεισόδιο που μάτωσε ολόκληρη την ανθρωπότητα: την άνανδρη και βάναυση μαζική δολοφονία αθώων συνανθρώπων μας στην Παραμυθιά από τους Ναζί.
Στις 29 Σεπτεμβρίου του 1943 ανέτειλε μια μέρα, που στα σπλάχνα της επώαζε τη θύελλα. Μια μέρα, που τα σημάδια της είναι νωπά ακόμα και σήμερα και ας έχουν περάσει 62 χρόνια. Ημέρα, που 49 συμπατριώτες μας δολοφονήθηκαν στο όνομα του αγνού πατριωτισμού και του πάθους για την ελευθερία.
Εδώ, θα ήθελα να επισημάνω για ακόμη μια φορά το συστηματικό χαρακτήρα των αντιποίνων των κατοχικών στρατευμάτων σε βάρος του ελληνικού πληθυσμού, καθώς είχαν επιτελικό σχεδιασμό και συγκεκριμένους στόχους.
Και ακριβώς αυτό είναι που επιβάλλει την παρουσία όλων μας εδώ: η διατήρηση «ζωντανής» αυτής της μνήμης, καθώς μέσα από τους μάρτυρες της Παραμυθιάς η Ελλάδα ανασταίνεται αθάνατη και δίνει στον κόσμο το παράδειγμα της άφθαρτης αρετής της.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τους μάρτυρές μας.-
