Η συγκίνηση, όταν δεν την αισθάνεται κάποιος ποιητής που έχει ταλέντο και έμπνευση, περισσότερο περιπλέκει τους λόγους, παρά τους διευκολύνει. Θέλω να σας βεβαιώσω, παρά ταύτα, ότι θα επιχειρήσω να ομιλήσω, παρά τη βαθυτάτη συγκίνησή μου, η οποία είναι ειλικρινής και πολύ μεγάλη.
Και πώς να μην είναι η συγκίνηση αυτή ειλικρινής και μεγάλη, όταν ξεδιπλώνεται μπροστά μας μια ιστορική σελίδα της εποποιίας της Ελληνικής κοινότητος της Βιέννης. Δεν είναι υπερβολικός ο λόγος: εποποιία ήταν. Η επί τόσον μακρόν χρόνον άνθηση, ακμή και προσφορά υπηρεσιών εκ μέρους των Ελλήνων εκείνης της εποχής, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Και το συγκινητικό είναι ότι όταν κανείς γνωρίζει, εν όλη τη εκτάσει αυτής, την ιστορία της Κοινότητος της Βιέννης, όπως μας ανεπτύχθη προ ολίγου από την εκλεκτή κυρία καθηγήτρια, κυρία Στασινοπούλου – και μνημονεύω το όνομά σας με την τιμή, η οποία σας αρμόζει και σας αξίζει – τότε αισθάνεται το μεγαλείο αυτής της φυλής και το μεγαλείο αυτής της πόλεως, η οποία επέτρεψε στους Έλληνες που έζησαν εδώ να αναδειχθούν και να προσφέρουν όσα προσέφεραν στην πατρίδα.
Αλλά δεν είναι ανάγκη κανείς να ανατρέχει μόνο στο παρελθόν, για να αποσπά από εκεί ψήγματα γνώσεως, αλλά και μεγάλες ποσότητες συγκινήσεως. Και η σημερινή ημέρα για μένα ήταν γεμάτη συγκίνηση. Η παρουσία του Παναγιωτάτου Οικουμενικού μας Πατριάρχου κυρίου Βαρθολομαίου, ο οποίος, όπου και αν παρίσταται, προσφέρει με την προσωπικότητά του, με το υψηλό του πνευματικό αξίωμα, με το κύρος του το παγκόσμιο και με τις γνώσεις του τις απέραντες, το κύρος και την υπερηφάνεια σε όλους τους Έλληνες, οι οποίοι στο πρόσωπό του δεν αναγνωρίζουν μόνο τον Πατριάρχη τους, όπως με τρόπο ταπεινό και περιορισμένο ομιλεί για τον εαυτό του, αλλά την κορυφή της ορθοδόξου πίστεώς μας και Εκκλησίας και έναν κορυφαίο Έλληνα, ο οποίος τιμά την ελληνική πατρίδα.
Δεν είναι μόνον η παρουσία του Παναγιωτάτου, η οποία με συνεκίνησε σήμερα. Ήταν η εικόνα των παιδιών μας. Επιτρέψτε μου να μην πω τα παιδιά σας, να πω τα παιδιά μας. Γιατί αυτά τα ελληνόπουλα που μεγαλώνουν εδώ, στη Βιέννη, δεν είναι μόνον δικά σας παιδιά, είναι δικά μας παιδιά, όλης της Ελλάδος. Και αυτό μας συνεκίνησε εξαιρετικά, όταν τα είδαμε στα σχολεία, στις τάξεις τους, να μπορούν να τραγουδούν, να ομιλούν, να σκέπτονται και να χρησιμοποιούν τη γλώσσα των Ελλήνων. Ακούσαμε θαυμάσια πράγματα.
Και θέλω να σας βεβαιώσω ότι αν εμείς είμαστε υπερήφανοι για όλους εσάς, θα σας παρακαλέσω να πιστέψετε ότι μπορεί να είστε και εσείς υπερήφανοι για την ελληνική πατρίδα. Η ελληνική πατρίδα δεν είναι πια της εποχής της προεπαναστατικής, ούτε του 1821, ούτε του 19ου αιώνα, ούτε του 20ού. Είναι η σύγχρονη Ελλάδα. Η οποία μπορεί να μην έχει τις ευκαιρίες που είχαν άλλοι λαοί που έζησαν σε τόπους ευλογημένους, όπως είναι η Αυστρία και η Βιέννη, αλλά σήμερα η Ελλάδα ανθίζει. Ανθίζει πνευματικά, ανθίζει πολιτιστικά, παράγει πλούτο και πολιτισμό. Και μπορεί υπερηφάνως να ίσταται μεταξύ των άλλων ευρωπαϊκών κρατών.
Και θέλω να σας βεβαιώσω ότι εάν ακόμη δεν έχουμε φθάσει στο επίπεδο που έχουν ήδη φθάσει οι άλλοι, αυτό δεν οφείλεται ούτε σε έλλειψη προσόντων, ούτε σε κάποια καθυστέρηση οφειλόμενη στο γένος μας. Οφείλεται στις ιστορικές περιστάσεις, που δεν μας επέτρεψαν να εκκινήσουμε από το ίδιο σημείο εκκινήσεως, που εκκίνησαν άλλα κράτη και άλλες εθνότητες.
Σήμερα, όμως, τρέχουμε με βήμα ταχύ. Και θέλω να σας βεβαιώσω ότι σκοπός μας αυτή τη στιγμή, η καινούργια μεγάλη ιδέα του Ελληνισμού, είναι όχι μόνο να φθάσουμε τους συνεταίρους μας της Ευρώπης, αλλά – γιατί όχι – να τους ξεπεράσουμε. Δεν το λέω με καμία φιλοπάτριδα υπερβολή. Το λέω γιατί έχουμε τη δυνατότητα. Και όπως σήμερα σε όλον τον κόσμο διακρίνονται οι καθηγητές των Πανεπιστημίων της ξένης με ελληνικά ονόματα, όπως σε όλον τον κόσμο ακούγεται η ελληνική μουσική, όπως σε όλον τον κόσμο η ελληνική γλώσσα ανακαταλαμβάνει τη θέση που τη
ς αρμόζει, όλοι αυτοί είναι λόγοι για να είστε και εσείς υπερήφανοι για την Ελλάδα, όπως είναι και η Ελλάς υπερήφανη για σας.
Και θέλω να τελειώσω λέγοντας ότι αυτή η συγκίνηση, την οποία αισθάνθηκα σήμερα, θα μείνει χαραγμένη στην καρδιά μου για πάρα πολλά χρόνια. Ίσως, ήταν μια από τις σπουδαιότερες συγκινήσεις της μακράς προεδρικής μου θητείας, η οποία πράγματι βαίνει προς το τέλος της. Διότι όλα τα πράγματα πρέπει κάποτε να τελειώνουν και μάλιστα στις δημοκρατίες τα αξιώματα.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.-
