Η κατάλυση και ο απροκάλυπτος βιασμός της Δημοκρατίας, που συντελέσθηκαν με το και εθνικώς εγκληματικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, συνθέτουν πάντα μια τραγική εμπειρία η οποία μας διδάσκει στο διηνεκές. Ιδίως δε μας διδάσκει:
Πρώτον, ότι η υπεράσπιση όλων, ανεξαιρέτως, των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, κυρίως δε των κοινωνικών σ’ αυτή την συγκυρία που εγκυμονεί κινδύνους ρήξης του κοινωνικού ιστού και της κοινωνικής συνοχής, αποτελεί χρέος καθενός, πρωτίστως όμως της Πολιτείας. Κάθε ολιγωρία προς αυτή την κατεύθυνση επιφέρει ευθύ πλήγμα κατά της Δημοκρατίας και του Κοινωνικού Κράτους Δικαίου.
Δεύτερον, τα ιδανικά του Ανθρωπισμού και της Αλληλεγγύης, συστατικά στοιχεία της Ευρωπαϊκής Δημοκρατίας και του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού κατά την Αρχαιοελληνική καταγωγή τους, επιβάλλουν την διαχείριση του οξύτατου Προσφυγικού ζητήματος με ανάλογες συμπεριφορές. Φοβικά σύνδρομα, που μάλιστα αγγίζουν τα όρια του ρατσισμού, δεν ταιριάζουν ιδίως στους Λαούς της Ευρώπης.
Τρίτον, τα νεοναζιστικά μορφώματα και η τρομοκρατία κάθε μορφής είναι, εκ φύσεως, εχθροί του Ανθρωπισμού και της Δημοκρατίας. Και τούτο γιατί ουδεμία «ιδεολογική» λεοντή μπορεί να κρύψει το αποκρουστικό πρόσωπό τους και τα στυγερά τους εγκλήματα. Το αίμα των αθώων θυμάτων τους πρέπει να εμπνέει την διαρκή εγρήγορσή μας και να προκαλεί την αυτονόητη συγγνώμη μας για κάθε ολιγωρία του παρελθόντος και αντίστοιχη υποτίμηση της αντιανθρωπιστικής και αντιδημοκρατικής «τοξικότητάς» τους.-
