Τους χρωστάμε πολύ περισσότερα από τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Προσφύγων. Οι περισσότεροι πρόσφυγες σήμερα είναι γυναίκες και παιδιά, που δεν ανήκουν πουθενά, και αγωνίζονται να βρουν τόπο να σταθούν, μακριά από την πατρίδα τους, εκεί όπου δεν μπορούν να γυρίσουν. Είναι άνθρωποι που κυνηγήθηκαν, βασανίστηκαν, διώχθηκαν, υπήρξαν θύματα ανθρωπιστικής καταστροφής, πολέμου ή ολοκληρωτικών καθεστώτων. Είναι οι απόκληροι της εποχής μας, ανέστιοι, απάτριδες και μοναχικοί ταξιδιώτες στην έρημο των δυτικών κοινωνιών όπου αγωνίζονται να βρουν καταφύγιο.
Στη σύγχρονη ευρωπαϊκή πραγματικότητα ο φόβος απέναντι στους ξένους δημιουργεί συχνά τείχη και τη διάθεση για τη δημιουργία μιας Ευρώπης-φρούριο. Οικονομικοί μετανάστες, λαθρομετανάστες που διακινδυνεύουν τη ζωή τους στα σαπιοκάραβα, για να περάσουν απέναντι, αιτούντες πολιτικό άσυλο, όλοι αντιμετωπίζονται λίγο-πολύ ως διαφορετικές εκδοχές της ίδιας απειλής, του «προβλήματος» της εισροής μεταναστών στις χώρες του αναπτυγμένου κόσμου.
Η Ελλάδα είναι μια χώρα που ξέρει από προσφυγιά και παρόλα αυτά βρίσκεται σε μια από τις χαμηλότερες θέσεις από άποψη χορήγησης πολιτικού ασύλου.
Η σημερινή μέρα είναι μία καλή ευκαιρία για όλους μας να κάνουμε κάποιες σκέψεις βαθύτερες για το ανθρώπινο δράμα που κρύβεται πίσω από κάθε πρόσφυγα και για την πολιτική ευθύνη καθενός από εμάς απέναντι στη μοίρα των κυνηγημένων του κόσμου μας.-
