Το πρόβλημα των Ναρκωτικών δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται ως το «πρόβλημα του διπλανού». Οι εκρηκτικές διαστάσεις που έχει λάβει, και συνομολογούνται από την αλματώδη αύξηση των θανάτων, την αύξηση του αριθμού των χρηστών, τη ραγδαία εξάπλωση των ναρκωτικών στα σχολεία, είναι μία μόνο πτυχή του φαινομένου.
Η άλλη, είναι η τραγικότητα που βιώνουν, νέοι κυρίως, άνθρωποι, που στέκονται ανήμποροι, μπροστά στα αδιέξοδα -κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά, ηθικά- της πραγματικότητας μας. Αυτή που γεννάει τα αίτια του «εφιάλτη των ναρκωτικών». «Καλύτερα ένα φρικτό τέλος παρά μια φρίκη χωρίς τέλος» είναι ένα σύνθημα σε κάποιο τοίχο, γραμμένο από ανώνυμο ναρκομανή. Και η εικόνα μπροστά από τον τοίχο, παιδιά με θολό βλέμμα, άνθρωποι που τα σώματά τους έγερναν, τα πόδια τους δεν τους βαστούσαν.
Είναι καιρός πλέον να δώσουμε ένα τέλος στη φρίκη των ναρκωτικών. Με σφαιρική πολυδιάστατη προσέγγιση, τόσο στην πρόληψη όσο και στην αντιμετώπιση του φαινομένου. Με συντονισμό Πολιτείας και Πολιτών σε ενέργειες που θα στοχεύουν στη λήψη ουσιαστικών μέτρων και όχι ημίμετρων. Προβάλλοντας ένα διαφορετικό τρόπο ζωής, με προσανατολισμό σε συλλογικές αξίες και βάση τον ανθρωπισμό.
