Το Πολυτεχνείο είναι για όλους μας σημείο αναφοράς, αιτία συλλογικού αυτοσεβασμού και πεποίθησης ότι από το σκοτάδι μπορεί να έρθει το φως.
Είναι μία επέτειος που επιβάλει πέρα από τις τιμές στους αγωνιστές της εξέγερσης περίσκεψη και την επιστροφή στο ερώτημα αν το ψωμί φτάνει για όλους, αν η παιδεία είναι αυτή που αξίζει στα παιδιά μας, αν η ελευθερία είναι πλήρης και αδιαπραγμάτευτη για τις μειοψηφίες.
Οι αγωνιστές του αντιχουντικού αγώνα αποτελούν πρότυπο συμπεριφοράς, στάσης ζωής, αξιακού κώδικα και τους οφείλουμε περισσότερα από όσα καταθέτουμε.
Οι εξεγέρσεις συνήθως συμβαίνουν χωρίς προγραμματισμό, χωρίς σχέδιο και από ανθρώπους που μπορεί αργότερα να μετανιώσουν ή να αλλάξουν. Στην πραγματικότητα δεν ανήκουν σε αυτούς που τις προκαλούν αλλά σε εκείνους στο όνομα των οποίων εκδηλώνονται. Και είναι σχεδόν πάντα εκφράσεις ανάτασης και διεκδίκησης της νέας γενιάς που προηγείται όταν πρόκειται για τις μεγάλες ανατροπές.
Είναι αυτός ένας από τους λόγους για τους οποίους οι νέοι άνθρωποι δικαιούνται την κατανόησή μας ακόμη και για τα λάθη τους.-
