Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου επισκέπτεται το Σούλι για τις εκδηλώσεις μνήμης του Ολοκαυτώματος.
Η κυρία Σακελλαροπούλου παρέστη στη Δοξολογία στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, χοροστατούντος του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας κ. Τίτου.
Στη συνέχεια μετέβη την εκκλησία του Αγίου Δονάτου στον ιστορικό χώρο του Σουλίου και ξεναγήθηκε στην περιοχή. Τη συνόδευαν ο Περιφερειάρχης Ηπείρου Αλέξανδρος Καχριμάνης και ο Δήμαρχος Σουλίου Ιωάννης Καραγιάννης.
Αμέσως μετά κατέθεσε στεφάνι στο Ηρώο του Σουλίου και έκανε την ακόλουθη δήλωση:
“Με συγκίνηση βρίσκομαι στο ηρωικό Σούλι, τον περήφανο τόπο που το όνομά του αποτελεί διαχρονικό σύμβολο του αγώνα για την ελευθερία.
Τιμάμε τη μνήμη αυτών των τολμηρών ψυχών, των γυναικών του Ζαλόγγου, των ανδρών που τινάχτηκαν στον αέρα στο Κούγκι, των γενναίων πολεμιστών που πέρασαν από τούτα τα βουνά και τα λαγκάδια σαν ιερή φωτιά που θα καταυγάζει πάντα, με το λαμπρό της φως, τη μοίρα του ελληνισμού.
Στο Σούλι, άνδρες και γυναίκες προσέδωσαν στην έννοια της αυτοθυσίας το πιο βαθύ περιεχόμενο. Τους ευγνωμονούμε για την ανδρεία τους και εμπνεόμαστε από το όραμά τους”.
Στη συνέχεια η Πρόεδρος της Δημοκρατίας μετέβη στον ξενώνα του Σουλίου όπου την υποδέχθηκε ο Περιφερειάρχης Αλέξανδρος Καχριμάνης. Απαντώντας στην προσφώνηση του δημάρχου Σουλίου Ιωάννη Καραγιάννη είπε:
“Στη συλλογική συνείδηση των Ελλήνων το Σούλι είναι σύμβολο, μύθος και πραγματικότητα. Ή μάλλον είναι μια πραγματικότητα που μυθοποιήθηκε μέσα στον χρόνο, ακριβώς γιατί τα στοιχεία που την συναπάρτιζαν ήταν ηρωικά, ποιητικά. Ο τόπος ορεινός, άγριος, δυσπρόσιτος, φυσικά οχυρωμένος. Οι άνθρωποι ανυπότακτοι, αδούλωτοι στο φρόνημα, με ήθη αυστηρά και ισχυρό το αίσθημα της τιμής, μεγαλόψυχοι, φιλοπάτριδες. Όπως έγραψε ο Χριστόφορος Περραιβός, που γνώρισε τους Σουλιώτες όταν τον έστειλε ο Αλέξανδρος Υψηλάντης για να τους μυήσει στην Επανάσταση, «όλη τους η γύμνασις παιδιόθεν είναι εις τα άρματα. Με αυτά τρώγουν, με αυτά κοιμούνται, με αυτά ξυπνούν».Άντρες, γυναίκες, παιδιά πολεμούν ισότιμα. Από το 1635, όταν σύμφωνα με την τοπική παράδοση άρχισαν να συγκρούονται με τους Οθωμανούς, με αποκορύφωμα τους πολέμους τους εναντίον του Αλή Πασά, η ανδρεία, η αυτοθυσία, η φλογερή προσήλωσή τους στο ιδανικό της ελευθερίας ενέπνευσαν σεβασμό και δέος. «Η διαυθέντευσις των Σουλιωτών κατά του της Ηπείρου τυράννου αρκετώς θέλει αποδείξει, ότι η Ελλάς γεννά ακόμη Λεωνίδας και Θεμιστοκλείς», έγραψε ο ανώνυμος συγγραφέας της Ελληνικής Νομαρχίας.
Το Σούλι, η θυσία των γυναικών του Ζαλόγγου, η ανατίναξη της μπαρουταποθήκης στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής στο Κούγκι από τον καλόγηρο Σαμουήλ, η γενναία αντίσταση της Δέσπως Σέχου στον πύργο του Δημουλά, η ηρωική έξοδος από τη Μονή του Σέλτσου και ο σφαγιασμός των πολιορκημένων, το άλμα των γυναικόπαιδων προς τον θάνατο μετά την κατάληψη της Μονής για να αποφύγουν τον εξανδραποδισμό και την ατίμωση, είναι κορυφαίες στιγμές μιας τραγικής και ένδοξης, πολύχρονης ιστορίας. Κρατώ τον συγκλονιστικό σχολιασμό του τέλους της δεκαοκτάχρονης άνισης πάλης των Σουλιωτών με τον «τρομερότερον των τυράννων Αλή Πασά», από τον Λάμπρο Κουτσονίκα, εγγονό του συμπολεμιστή των Μποτσαραίων γέρο Κουτσονίκα. Ο Λάμπρος Κουτσονίκας που έχασε παππού, πατέρα και θείο στη μάχη του Σέλτσου (1804) όταν ο ίδιος ήταν παιδί, θα αγωνιστεί αργότερα ως επικεφαλής μιας ένοπλης μονάδας στην Επανάσταση του 1821 και θα συγγράψει την «Γενική Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως». Από τις σελίδες της Ιστορίας του αντλώ ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα: «Ο Αλή Πασάς, τον οποίον η κακή μοίρα αυτών έφερε εν τη γειτονία των, μη έχων ουδέν όσιονουδ’ ιερόν εν εαυτώ, μετεχειρίσθη άπαντα τα μέσα των απιστιών, δολιοτήτων και πάσης μοχθηρίας, μαχόμενος και δολιευόμενος επί δεκαοεκτατείαν τους ελευθέρους αυτούς πατριώτας της Ηπείρου. Δια των μοχθηροτέρων μέσων, απεξένωσε μεν της πατρίδος αυτών, αλλά δεν ηδυνήθη να υποδουλώση, διότι οι ήρωες ούτοι Έλληνες επρόκριναν οι μεν με τα όπλα εις τας χείρας να αποθάνουν, ως οι εν Θερμοπύλαις Σπαρτιάται, οι δε δυνάμενοι, πατώντες επί των εχθρικών πτωμάτων, να διέλθουν και μεταναστεύσουν εις ελεύθερον κράτος, ουχί όμως και ποτέ να υποκύψωσι και να γίνωσι δούλοι των βαρβάρων τυράννων».
Οι αποδεκατισμένοι Σουλιώτες βρίσκουν καταφύγιο στα Επτάνησα, κι όταν η επανάσταση του 1821 ξεσπά προσφέρουν όλες τις δυνάμεις τους στον Αγώνα. Αρκεί να θυμηθούμε, εκτός από τους χιλιάδες ανώνυμους, τον Μάρκο Μπότσαρη, τον Κίτσο Τζαβέλλα, τον Λάμπρο Βέικο, που σφράγισαν με το αίμα τους την ρήση του Περικλή «εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον».
Βρίσκομαι σήμερα κοντά σας για να τιμήσουμε τη μνήμη των αγωνιστών, σε μια ελάχιστη αναγνώριση της ανεκτίμητης προσφοράς τους. Υπήρξαν συνεχιστές και διαμορφωτές του αντιστασιακού χαρακτήρα του ελληνισμού, εκείνοι που μετέπλασαν το «Μολών λαβέ» του Λεωνίδα στην περίφημη φράση του Μάρκου Μπότσαρη προς τους πολιορκητές του Μεσολογγίου, το 1822: «Τα κλειδιά της πόλης μας είναι κρεμασμένα στις μπούκες των κανονιών μας! Ελάτε να τα πάρετε!». Η γενναιότητά τους και η αυτοθυσία τους θα μας εμπνέουν πάντα.”
Παρόντες στην επίσκεψη της κυρίας Σακελλαροπούλου στο Σούλι ήταν ο Υφυπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης Γεώργιος Στύλιος, ο εκπρόσωπος του Προέδρου της Βουλής Βασίλειος Γιόγιακας, η Πρόεδρος της Επιτροπής “Ελλάδα 2021” Γιάννα Αγγελοπούλου και ο βουλευτής Μάριος Κάτσης.
