Με αφορμή την παγκόσμια Ημέρα Ποίησης θα ήθελα να εκφράσω την πεποίθησή μου ότι η νεοελληνική ποίηση είναι ένα διανοητικό θαύμα. Η ποίηση του Καβάφη, του Σεφέρη, του Ρίτσου, του Ελύτη, του Καρυωτάκη, του Παλαμά, του Σικελιανού και τόσων άλλων ποιητών, παλαιών και νέων, διαθέτει ένα βάθος τουλάχιστον τριών χιλιάδων ετών. Από τον Όμηρο έως σήμερα η ελληνική ποίηση είναι ένα ακατάπαυστο επίτευγμα που επιστρατεύει τις ίδιες λέξεις, αξιοποιεί τις ίδιες μεθόδους και γοητεύει με τον ίδιον τρόπο.
Η ποίηση διαμορφώνει πρότυπα ερμηνείας του κόσμου. Συνομιλεί με τις προκλήσεις κάθε εποχής, αναδεικνύοντας το ουσιώδες μέσα από το υπαινικτικό και το συμβολικό. Διαφωτίζει, εμπνέει και συμβάλλει να αντιμετωπίζουμε ερωτήματα και να επιλύουμε προβλήματα τα οποία μας βασανίζουν. Περιέχει συμπυκνωμένη σοφία στην οποία μπορούμε να ανατρέχουμε διαρκώς. Γι’ αυτό ακριβώς η ποίηση δεν προσφέρεται μόνο για πνευματική τέρψη, αλλά αποτελεί θεμέλιο της διανοητικής εξέλιξης και της μόρφωσης.
Σε έναν κόσμο που αλλάζει, σε καιρούς αβεβαιότητας, η ποίηση παραμένει σταθερό σημείο αναφοράς για τον πολιτισμό, τη σκέψη, τη δημοκρατία, καθώς συμβάλλει στη διαμόρφωση πολιτών με κριτική σκέψη, αισθητική παιδεία και συνείδηση του κοινού μας πεπρωμένου.
