Μισόν αιώνα μετά, το Πολυτεχνείο διατηρεί τον υψηλό του συμβολισμό, ως η κορυφαία πράξη αντίστασης κατά της δικτατορίας και της καταπάτησης της ελευθερίας. Πράξη που δεν υπήρξε αυτονόητη, ούτε ανέξοδη. Συνεπαγόταν κίνδυνο, απαιτούσε θυσίες, έφερε το βάρος μιας ευθύνης, προσωπικής και συλλογικής, που λίγοι είχαν το θάρρος να αναλάβουν. Χάρη και στη δική τους ανιδιοτέλεια και αυταπάρνηση μπόρεσε η πατρίδα μας να γυρίσει τη μελανή σελίδα της επταετίας. Τους οφείλουμε τιμή και ευγνωμοσύνη.
Το Πολυτεχνείο σηματοδότησε τη σύγχρονη ιστορία μας και θεμελίωσε τη δημοκρατική συνείδηση της μεταπολίτευσης, της πιο ειρηνικής και προοδευτικής περιόδου της χώρας. Σε αυτήν εμπεδώθηκε η πεποίθηση ότι δεν χωρούν εκπτώσεις, τόσο στον πολιτικό μας αυτοκαθορισμό, όσο και στον ελεύθερο τρόπο ζωής μας. Η μνήμη του είναι ολοζώντανη και διδακτική, εμπεριέχοντας τις αρχές που συνέχουν διαχρονικά την κοινωνική και πολιτική μας συμβίωση. Σήμερα που η δημοκρατία είναι εδραιωμένη και ισχυρή, χρέος μας παραμένει η προάσπισή της με το ίδιο πάθος και την ίδια ακλόνητη βούληση που έδειξαν οι πολιορκημένοι εκείνοι νέοι πριν από πενήντα ολόκληρα χρόνια.
