Η σημερινή πρωτοβουλία της πολιτείας να τοποθετήσει πλακέτα μνήμης στο σημείο όπου, δέκα χρόνια πριν, βρήκαν φρικτό θάνατο τόσο άδικα και αναίτια τρεις συνάνθρωποί μας, η Παρασκευή Ζούλια, ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης και η Αγγελική Παπαθανασοπούλου με το αγέννητο μωρό της, δεν είναι απλώς μια συμβολική χειρονομία διάσωσης της μνήμης τους, αλλά και ένα πρώτο μικρό βήμα για τη δικαίωσή τους.
Η τιμή της μνήμης πολιτών που έχουν πέσει θύματα μίσους και ιδεολογικής βίας δεν μπορεί να αποτελεί πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης και διχασμού. Αντιθέτως, πρέπει να μας βρίσκει όλους ενωμένους.
Τραγικά γεγονότα σαν και αυτό, είναι ασυμβίβαστα με τη δημοκρατική μας παράδοση και την κοινωνία που οραματιζόμαστε.
Ελπίζω και εύχομαι να μην ξαναζήσουμε ποτέ στη χώρα μας εκδηλώσεις ακραίας πόλωσης και τυφλής βίας.
