Κυρίες και κύριοι,
Η Ανθρωπότητα υποδέχθηκε την δεύτερη χιλιετία μέσα σε ένα κλίμα γενικής ευφορίας προερχόμενο από τις κοσμογονικές αλλαγές που έζησε κατά το τέλος του 20ου αιώνα, ενός αιώνα που όχι άδικα ονομάσθηκε και ο «Αιώνας των Πολέμων». Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου έκανε την ανθρωπότητα να στρέφει τα μάτια και τις ελπίδες της σε ένα νέο κόσμο, ενιαίο, ασφαλή, ειρηνικό, όπου ο πόνος, η υλική και πνευματική πενία και ο πόλεμος θα είχαν απαλειφθεί.
Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, ο πόλεμος στο Ιράκ, ξεφούσκωσαν τον ενθουσιασμό, καταδεικνύοντας το ρευστό περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούμε.
Κυρίες και Κύριοι,
Βρισκόμαστε σήμερα όλοι εδώ, όχι για να διακηρύξουμε απλώς την προσήλωσή μας στην αξία της Ειρήνης. Θα ήμουν, και πιστεύω ότι θα ήμασταν όλοι, απόλυτα ευτυχείς, αν είχαμε σήμερα τη δυνατότητα να μιλήσουμε θεωρητικά και μόνο για τα δεινά του πολέμου, στηριζόμενοι στις δραματικές εμπειρίες που έζησαν οι παλαιότερες γενιές. Δυστυχώς όμως, σε πολλές περιοχές του πλανήτη μας ο πόλεμος εξακολουθεί να αποτελεί μια πραγματικότητα. Εκατομμύρια συνάνθρωποί μας βιώνουν τη φρίκη του και υπομένουν τα δεινά του. Και ένα από τα μεγαλύτερα είναι η προσφυγιά.
Η Ελλάδα διατηρεί ζωντανά τα βιώματα και άσβεστες τις μνήμες της μικρασιατικής και της κυπριακής προσφυγιάς και γι’ αυτό σέβεται και τιμά ιδιαίτερα θεσμούς και πρόσωπα που στρατεύονται στην προσπάθεια θεραπείας τέτοιων τραυμάτων.
Ο ΟΗΕ και ιδιαίτερα η Ύπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες, μαζί με τους Πρεσβευτές Καλής Θέλησης όπως ο Γιώργος Νταλάρας βρίσκονται δίπλα σε όλους τους συνανθρώπους μας που είχαν την ατυχία να βιώσουν τη φρίκη του πολέμου.
