Κύριε Πρωθυπουργέ,
Κύριοι Υπουργοί,
Κύριε Δήμαρχε,
Φίλες και φίλοι της Καισαριανής,
Δυσκολεύομαι να βρω τα λόγια για να εκφράσω τη συγκίνησή μου που βρίσκομαι μαζί σας σήμερα, τη μέρα που εκπληρώνεται ένα ιστορικό χρέος εξηνταενός χρόνων. Η Καισαριανή είναι ταυτισμένη στο συλλογικό υποσυνείδητο με τον ήχο των πολυβόλων και ο κρότος αυτός εξακολουθεί να ηχεί μέσα μας, σαν διαρκής υπόμνηση της οφειλής απέναντι στους ανθρώπους που θυσιάστηκαν.
«Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά, παρά να ζει σκλάβος». Ήταν το σημείωμα που έγραψε ο Νίκος Μαριακάκης, ένας από τους 200 που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Το πέταξε στο δρόμο καθώς οδηγούνταν από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου στο απόσπασμα και το σημείωμά του σώθηκε μαζί με το άλλο του Μήτσου Ρεμπούτσικα που έλεγε: «Όταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτέ».
Οι Έλληνες αντιστασιακοί συνεχιστές του ηρωϊκού αγώνα των στρατεύσιμων παιδιών του ελληνικού λαού στα αλβανικά βουνά με όλο το μεγαλείο και την τραγικότητά τους, είναι οι πρωταγωνιστές της ελληνικής ιστορίας που βρήκαν για πολλά χρόνια κλειστές τις πόρτες της ελληνικής πολιτείας.
Είμαι βέβαιος ότι οι Καισαριανιώτες και οι Καισαριανιώτισσες, καθώς και όλοι οι Έλληνες που αισθάνονται το βάρος της ιστορίας του τόπου τους, θα βρουν ένα σημείο διαρκούς αναφοράς και θα επιστρέφουν στο ματωμένο παρελθόν για να χτίσουν ένα φωτεινότερο μέλλον.
Για τις νεότερες γενιές που έχουν ανάγκη τα διδάγματα των ανιδιοτελών αγώνων του ελληνικού λαού είναι σημαντικό να προχωρήσουμε και στη δημιουργία ενός μουσείου Εθνικής Αντίστασης, το οποίο θα ζωντανέψει αυτήν την ηρωϊκή περίοδο της ελληνικής ιστορίας.-
