Σας ευχαριστώ πολύ που είχατε την καλωσύνη να προσέλθετε σ” αυτή την τελετή. Έχουμε σκεφθεί, εδώ στην Προεδρία, ότι οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν ανάγκη και από έπαινο και από κριτική. Δεν είμαστε σε θέση να κάνουμε κριτική, δεν μας επιτρέπεται, μας επιτρέπεται μόνον ο έπαινος. Αλλά και ο έπαινος δεν είναι εύκολο πράγμα.
Και θέλω πρώτα-πρώτα να ζητήσω συγγνώμη από τους απόντες, διότι και άλλους έπρεπε να επαινέσει η Προεδρία και δεν το έκανε ή δεν το έκανε εγκαίρως, όπως ενδεχομένως δεν επήνεσε και εσάς εγκαίρως και θέλω να ζητήσω συγγνώμη και γι” αυτό. Ούτε ισχυριζόμαστε ότι είναι ο καλύτερος τρόπος, ούτε οι επιλογές μας είναι οι ορθότερες, και παρακαλώ μην θεωρηθεί ότι υπάρχει κάποιος υπαινιγμός εναντίον των σήμερα παρασημοφορημένων. Απλώς, προσπαθούμε μαντεύοντας την κοινή γνώμη και αναγνωρίζοντας τη δική τους αναγνώριση, να επιδίδουμε αυτά τα παράσημα σαν μια αναγνώριση της κοινωνίας για την προσφορά την οποία σείς όλοι είχατε υπέρ αυτής.
Είμαι, λοιπόν, εξαιρετικά ευτυχής που μου δίδεται αυτή η ευκαιρία. θέλω να σας βεβαιώσω ότι λυπούμαι μόνον για την απουσία δύο κυρίων: Του κυρίου Πιερίδη, ο οποίος έχει διακριθεί στην ίδρυση Μουσείων και γενικώς στην καλλιτεχνική ζωή, είναι αρχαιολάτρης, φιλότεχνος, και στην απουσία ενός εκλεκτού μειονοτικού μουσουλμάνου, ο οποίος έχει διακριθεί στον τομέα της τοπικής αυτοδιοίκησης, μεγάλης ηλικίας ανθρώπου, του οποίου δεν περιμέναμε την ίδια προσωπική παρουσία, διότι λόγω της ηλικίας του δεν μετακινείται εύκολα, αλλά περιμέναμε τουλάχιστον την παρουσία του γυιού του, την οποία μας είχαν υποσχεθεί. Δεν πειράζει, εύχομαι και σε εκείνον να είναι πάντα καλά και ευχαριστώ και εκείνους, έστω και απόντες.
