ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Καλώς τον Μανώλη. Σε βλέπω με βιβλία.
Μ.ΓΛΕΖΟΣ: Βέβαια. Θα σε άφηνα χωρίς βιβλία;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Σε παρακολουθώ. Μαχόμενο…
Μ.ΓΛΕΖΟΣ: Τρέχω και δεν προφταίνω.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ωραίο είναι… Όποιος κάθεται, σκουριάζει.
Μ.ΓΛΕΖΟΣ: Έφτασα από την Κρήτη χθες το πρωί, όπου είχα πάει σε συγκεντρώσεις, αλλά και σε σχολεία. Και αυτό είναι το πιο ευχάριστο για μένα, ότι πάω και διδάσκομαι από τα παιδιά.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Αυτό που λες είναι αλήθεια. Και εγώ όταν δέχομαι τα παιδιά λέω, να γιατί είναι κανένας αισιόδοξος, γιατί βλέπει αυτά τα παιδιά.
Μ.ΓΛΕΖΟΣ: Και το πιο σημαντικό για τα παιδιά είναι ότι από τώρα, παιδιά και α΄γυμνασίου ακόμα, σκέφτονται όχι μόνο τα ατομικά τους προβλήματα, αλλά σκέφτονται για όλη την Ελλάδα.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Και διαπρέπουν. Εγώ δέχομαι τώρα τα παιδιά που πρωτεύουν σε διάφορους διαγωνισμούς: στα μαθηματικά, στην αστρονομία, στην πληροφορική και είναι θαυμαστά παιδιά.
Μ.ΓΛΕΖΟΣ: Ήμουν, για παράδειγμα, τώρα στο ΕΠΑΛ των Χανίων και τα παιδιά ενδιαφερόντουσαν πρώτο και κύριο για τον τρόπο διδασκαλίας, για την παπαγαλία, που ήθελαν να απορριφθεί. Και έχουν δίκιο. Σκέφτονται για το μέλλον τους, τι θα κάνουν που δεν θα μπορέσουν να βρουν δουλειά και μετά σκέφτονται και τα προβλήματα της χώρας.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Εσύ όμως τους διδάσκεις ζωντανή ιστορία.
Μ.ΓΛΕΖΟΣ: Εγώ λέω ‘διδάσκομαι’.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Και διδάσκεσαι, αλλά τους περνάς και τα μηνύματα αυτής της ιστορίας που έζησε η δικιά μας γενιά.
Μ.ΓΛΕΖΟΣ: Πράγματι, συνεχώς ζητούν να μάθουν τι κάναμε εμείς.-
