ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Καλωσορίσατε.
Β.ΘΕΟΤΟΚΑΤΟΣ (Πρόεδρος Α.Σ.Π.Ε.): Κύριε Πρόεδρε, χαιρόμαστε που σας ξαναβλέπουμε. Η μικρή καθυστέρηση νομίζω ότι ήταν για να έρθουμε την πιο κατάλληλη στιγμή.
Με την ευκαιρία θέλαμε να σας προσφέρουμε δύο τόμους με την ιστορία της Ανωτάτης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ελλάδος για να δείτε πώς πορεύτηκε αυτή η τάξη στα 75 αυτά χρόνια: με πίστη και θάρρος στις δυνάμεις της και στο Θεό.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Υπάρχουν προβλήματα.
Β.ΘΕΟΤΟΚΑΤΟΣ: Η συγκυρία είναι άσχημη, κύριε Πρόεδρε. Διότι πρώτη φορά μετά από 13 χρόνια ξαναβγαίνουμε στους δρόμους, διότι περικόπτονται τα επιδόματα και στις πολύτεκνες οικογένειες, σε μια χώρα που αργοπεθαίνει, ή μάλλον πεθαίνει ταχύτερα απ’ότι θα έπρεπε. Εσείς τα ξέρετε καλύτερα από μας.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ξέρετε πολύ καλά ότι σας στηρίζω. Θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό αυτό που κάνετε, διότι συμβάλετε σ’ένα λαό που μπορώ να πω ότι φθίνει. Η συμβολή σας είναι πολύ μεγάλη και άξια προσοχής και υποστήριξης. Γιατί αν δεν στηρίξουμε εσάς τι παράδειγμα δίνουμε, για να αντιμετωπίσουμε αυτή την κρίση.
Β.ΘΕΟΤΟΚΑΤΟΣ: Εμείς πάντοτε σας εκφράζουμε τις ευχαριστίες μας. Είστε ο πρώτος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας που έχει ανοικτές τις πόρτες του Προεδρικού Μεγάρου για τους πολυτέκνους.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Και θα τις έχω πάντοτε. Μονάχα που θα ήθελα να ήταν άλλες οι συνθήκες.
Να μην έρχεστε εδώ με αιτήματα που είναι δίκαια και πρέπει να ικανοποιηθούν και για τα οποία και εγώ μαζί σας όσο μπορώ -παρόλο που τα πράγματα είναι δύσκολα – θα πρέπει να δώσουμε τη μάχη.
Και πιστεύω οι αρμόδιοι υπουργοί να καταλάβουν, όπως καταλαβαίνω και εγώ, το πρόβλημα το δικό σας, όπως το ζείτε εσείς.
ΜΕΛΟΣ Α.Σ.Π.Ε.: Είναι και πρόβλημα της Ελλάδος, κύριε Πρόεδρε.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Βεβαίως, το είπα άλλωστε.
ΜΕΛΟΣ Α.Σ.Π.Ε.: Η Ελλάδα είναι η τρίτη πιο γερασμένη χώρα στον κόσμο, κύριε Πρόεδρε.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Τα παρακολουθώ και τα ξέρω.
ΜΕΛΟΣ Α.Σ.Π.Ε.: Το θέμα δεν είναι μόνο τα οικονομικά, είναι και κάποια θεσμικά που έχουν πλήξει τους πολυτέκνους, που εκεί δεν επιβαρύνεται ο κρατικός προϋπολογισμός. Και αυτό μας ενοχλεί ιδιαίτερα.
Στον κόσμο των εκπαιδευτικών, για παράδειγμα, έχουμε περιπτώσεις γονέων που ο ένας υπηρετεί στη Σπάρτη, ο άλλος βρίσκεται στην Κομοτηνή και το σπίτι και τα παιδιά τους βρίσκονται στην Πάτρα. Και τα παιδιά που σπουδάζουν επίσης, δεν μεταγράφονται πλέον στον τόπο κατοικίας τους. Υπάρχουν πολλές τέτοιες κραυγαλέες περιπτώσεις που διαλύουν τον θεσμό της οικογένειας.
Και αυτό είναι που ενοχλεί ιδιαίτερα, κύριε Πρόεδρε, σε μια τόσο δύσκολη περίοδο, σε μια χώρα γερόντων και απομάχων. –
