Η 7η Μαρτίου του 1948 αποτελεί ιστορικό ορόσημο για την Ελλάδα και τα Δωδεκάνησα. Είναι η μέρα που τα νησιά μας, τελευταίος κρίκος στην αλυσίδα της εθνικής ολοκλήρωσης από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους, γίνονται πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της Ελλάδας.
Με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830, τα Δωδεκάνησα έμειναν έξω από τα όρια του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Η αντίδραση των νησιωτών ήταν άμεση. Οι μέχρι τότε αγώνες και θυσίες που είχαν κάνει έβλεπαν πως πήγαν χαμένα, αφού η πολυπόθητη ελευθερία και η ένωση με τη μητέρα Ελλάδα δεν πραγματοποιούνταν. Τα ολοκαυτώματα των Ψαρών, της Χίου και της Κάσου τον Ιούνιο του 1824, οι σφαγές της Κω, οι συνεχείς και αδιάκοπες πολιτικές ενέργειες των νησιωτών, που με θάρρος και αυτοθυσία τάχθηκαν ανεπιφύλακτα στον Αγώνα, δεν εβάρυναν καθόλου στο ζυγό της ευρωπαϊκής διπλωματίας για να αποδοθεί στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος η εθνική κληρονομιά και μάλιστα οι περιοχές εκείνες που πάλεψαν, όπως η Δωδεκάνησος.
Τα Δωδεκάνησα από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα είχαν ιδιαίτερη στρατηγική σημασία. Γνώρισαν αρκετούς κατακτητές στην πολύχρονη ιστορία τους: Ρωμαίοι, Ιωαννίτες Ιππότες, Τούρκοι, Ιταλοί, Γερμανοί, Άγγλοι, πέρασαν στο διάβα των αιώνων.
Οι επιδρομείς και κατακτητές όμως δεν μπόρεσαν παρά να ενισχύσουν ακόμη περισσότερο την ιστορική στέρεη αλυσίδα της ελληνικότητας των νησιών μας. Γιατί τα Δωδεκάνησα δεν ήταν ποτέ τίποτε άλλο από ελληνικά.
Σ’ όλη τη μακραίωνη ιστορία τους, η Κως και τα Δωδεκάνησα, ακολούθησαν τις τύχες του Ελληνισμού, τόσο στα χρόνια της ελεύθερης ζωής και της ακμής του, όσο στα δίσεκτα χρόνια της σκλαβιάς. Καμιά δύναμη δεν στάθηκε ικανή να τους αφαιρέσει την πνοή την ελληνική, που διατηρήθηκε ανόθευτη στη ψυχή. Όταν ήλθε επιτέλους το πλήρωμα του χρόνου, ενώθηκαν με την ελεύθερη Πατρίδα, τελευταία βλαστάρια μιας ηρωικής και πολυβασανισμένης μάνας.
Όμως για να φτάσουμε στην Ενσωμάτωση, χρειάστηκαν αγώνες και θυσίες από τον ελεύθερο ελληνικό λαό, αλλά και από τον επί πολλά χρόνια σκλαβωμένο δωδεκανησιακό λαό.
Αγώνες που σήμερα μας υπενθυμίζουν ότι η Ελευθερία και η Ανεξαρτησία δεν είναι αυτονόητες ενώ απαιτούν την διαρκή εγρήγορση όλων μας.
Οφείλουμε, σήμερα, ευγνωμοσύνη σε όλους αυτούς που αγωνίστηκαν και έπεσαν για την ελευθερία. Ευγνωμοσύνη που επιφέρει και την υποχρέωση να συνεχίσουμε όλοι μας ενωμένοι την κοινή προσπάθεια για την πρόοδο και την ευημερία της πατρίδας.-
