Σεβασμιώτατε,
Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε,
Αξιότιμοι κύριοι του Δημοτικού Συμβουλίου,
Είμαι διπλά συγκινημένος σήμερα. Πρώτα, γιατί είμαι εδώ για να τιμήσω τους αδικοχαμένους νεκρούς της Παραμυθιάς. Είμαι εδώ για να υπογραμμίσω ότι ο πόλεμος είναι μια βάρβαρη και απάνθρωπη κατάσταση. Και έχω και ιστορικό χρέος να διαχωρίσω τη χιτλερική Γερμανία, υπεύθυνη για όλες αυτές τις βαρβαρότητες, από τη σημερινή δημοκρατική Γερμανία, που θλίβεται και αυτή μαζί μας και δεν μπορεί να απαντήσει στο ‘γιατί αυτή η βαρβαρότητα, γιατί αυτά τα απάνθρωπα και παρανοϊκά εγκλήματα’.
Τιμάμε όλοι μας τη μνήμη αυτών των μαρτύρων, διαπρεπείς άνθρωποι, αξιόλογοι, με επικεφαλής τον ιερέα, που μέχρι την τελευταία στιγμή δίνει κουράγιο.
Έτυχε σήμερα, κύριε Δήμαρχε και αξιότιμοι κύριοι του Δημοτικού Συμβουλίου, να μου αποδώσετε αυτή τη μεγάλη τιμή, να με κάνετε πολίτη της Παραμυθιάς. Και είναι μια μεγάλη ικανοποίηση, ψυχική, καθώς οι ρίζες μου βρίσκονται σ’αυτόν τον τόπο. Και έτσι συγκινούμαι ιδιαίτερα όταν σκέπτομαι ότι ξαναγυρίζω και πάλι εδώ.
Για μένα, σαν πολίτη αυτής της ηρωϊκής χώρας, της Ελλάδος, ζεσταίνει την καρδιά – και νομίζω όλων μας – όταν βρισκόμαστε στα μέρη που μεγαλώσαμε, όταν βρισκόμαστε στα μέρη που μάθαμε τα πρώτα γράμματα, όταν βρισκόμαστε εκεί που παίξαμε με τους πρώτους φίλους μας. Αυτά μένουν αξέχαστα και προκαλούν συνεχώς συγκίνηση.
Γι’αυτό, είτε βρίσκομαι στην Πωγωνιανή, είτε βρίσκομαι στο νησί των Ιωαννίνων, είτε βρίσκομαι στην Παραμυθιά διακατέχομαι από την ίδια ανθρώπινη και μεγάλη συγκίνηση.
Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους για την παρουσία μου σήμερα εδώ. Και θέλω να σας ευχηθώ ότι αυτός ο τόπος χρειάζεται και έχει ανάγκη από τη δικιά μας αγάπη, από τη δικιά μας στήριξη. Και είναι χρέος δικό μου να μην ξεχάσουμε ποτέ αυτές τις πατρίδες που κράτησαν την Ελλάδα. Και όπως βλέπετε, το επαναλαμβάνω, ότι η περιφέρεια, η επαρχία δίνει μια μεγάλη μάχη. Και αν την χάσει η Ελλάδα τη μάχη της περιφέρειας και της επαρχίας, τότε η τύχη της θα είναι άδηλη. Σας ευχαριστώ.-
