Μιλώντας, Στρατηγέ, για την 8η Μεραρχία μου θυμίσατε παλαιές ημέρες της νεότητός μου. Δεν θα έλεγα τόσο ένδοξες, διότι δεν υπήρχε τότε πολεμική περίοδος, μιλάω για το 1950, που υπηρέτησα εδώ στο 105 Σύνταγμα Πυροβολικού, το οποίο είχε υπαχθεί στην 8η Μεραρχία. Και αυτή η Λέσχη ήταν και τότε η Λέσχη των αξιωματικών, στην οποία τρώγαμε και το μεσημέρι και το βράδυ.
Αλλά δεν χρειάζεται να σας μεταφέρω τις παλαιές προσωπικές μου αναμνήσεις. Κανείς δεν πρέπει να μιλάει για τον εαυτό του. Θέλω να σας βεβαιώσω ότι η τελετή αυτή της επετείου στα Ιωάννινα, η παρέλαση η σημερινή, τόσο του στρατού, για τον οποίον όλοι είμαστε υπερήφανοι, όσο και της νεολαίας μας, μας προσφέρουν εξαιρετικές συγκινήσεις.
Και αυτή είναι η σπουδαιότητα και η αποστολή – θα έλεγα – γιατί δεν ξέρω αν ο όρος είναι ο πιο κατάλληλος, των επετείων, που είναι στρατιωτικές, αλλά όλες απελευθερωτικές. Όλες ή οι περισσότερες τουλάχιστον, αναφέρονται σε σπουδαία γεγονότα της ιστορίας μας, τα οποία είναι συνδεδεμένα με την απελευθέρωση μεγάλων περιοχών της Ελλάδος.
Και η 21η Φεβρουαρίου είναι μία επέτειος, η οποία ξεπερνάει κατά πολύ τα τοπικά όρια της Ηπείρου. Θα έπρεπε, ίσως είναι μία παράλειψη, και αυτή και η 26η Οκτωβρίου, που εορτάζεται σε συνδυασμό με την 28η, δύο περιστατικά του 1912 και του 1940, τα οποία εορτάζονται συγχρόνως, θα έπρεπε να είχε μία ευρύτερη εορταστική παρουσία σε όλη την Ελλάδα. Διότι από αυτή τη μάχη εξαρτήθηκαν πάρα πολλά και αυτή τη μάχη πρέπει όλοι να τη θυμόμαστε. Όχι μόνο για τον ηρωϊσμό τον οποίο επέδειξαν τότε οι Έλληνες, αλλά και για τις συνέπειες που είχε η απελευθέρωση της Ηπείρου, που ολοκλήρωσε, κατά το δυνατόν, και με τις μετέπειτα απελευθερώσεις άλλων περιοχών, τη σημερινή εθνική υπόσταση της Ελλάδος.
Και δίνουν αυτές οι αφορμές, οι επετειακές, την ευκαιρία να αισθανθεί κανείς συγκίνηση πατριωτική. Και πιστεύω ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό να αισθάνεται κανείς αυτή τη συγκίνηση, η οποία έχει μια γνησιότητα σ’αυτούς εδώ τους τόπους, όπου οι επέτειοι εορτάζονται με έναν παραδοσιακό τρόπο, ο οποίος επιτείνει τη συγκίνηση, την οποία δεν θα πρέπει ποτέ να πάψουμε να την αισθανόμαστε. Συγκίνηση την οποία μας δίνουν οι στρατιώτες, οι παρελαύνοντες, αλλά και τα παιδιά μας. Τα παιδιά τα οποία παρελαύνουν από το δημοτικό σχολείο μέχρι το γυμνάσιο και μέχρι το Πανεπιστήμιο, που παρήλασε σήμερα, είναι αφορμή ιδιαιτέρων συγκινήσεων. Όταν βλέπει κανείς την καινούργια γενιά, όταν βλέπει κανείς αυτά τα χαριτωμένα πρόσωπα των μικρών, τα σοβαρότερα των μεγάλων, την κορμοστασιά των αγοριών, τη χάρη των κοριτσιών, όλα αυτά είναι αφορμή συγκινήσεων μεγάλων.
Και θέλω να σας ευχαριστήσω, Στρατηγέ, διότι συμμετείχατε στον εορτασμό αυτό με τα στρατιωτικά τμήματα, που παρήλασαν προ ολίγης ώρας και σήμερα μας προσφέρετε, με πολύ μεγάλη ευγένεια, φιλοξενία αντάξια των παραδόσεων των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, αυτό το γεύμα, που μας επιτρέπει να συνεορτάζομε όλοι μαζί.
Θέλω να ευχηθώ σε όλους, διότι δεν είναι ώρα ομιλιών, είναι ώρα – όπως είπα – περισυλλογής και είναι και ώρα ψυχαγωγίας και ευχαριστήσεως, διότι είναι πολύ ευχάριστο το να συντρώγουμε όλοι μαζί. Θα σηκώσω και εγώ με τη σειρά μου το ποτήρι μου, για να ευχηθώ σε όλους σας υγεία, χαρά και κυρίως να ευχηθώ στην πατρίδα μας πάντοτε να προκόβει, πάντοτε να προοδεύει και να είμαστε υπερήφανοι γι’αυτήν και ακόμη περισσότερο να της προσφέρουμε ό,τι καθένας μας μπορεί.
Στην υγειά σας.-
