Σεβασμιώτατοι,
Σας υποδεχόμεθα και εφέτος με πολύ μεγάλη αγάπη σ’αυτή τη μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας. Είναι ένας συμβολισμός πιστεύω, ο οποίος έχει καθορίσει κατά παράδοση το να συντρώγουμε αυτή την ημέρα. Διότι η περίοδος Εικονομαχίας ήταν μία περίοδος οξυτάτης αντιδικίας και αντιθέσεως μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας και όταν επήλθε η συμφιλίωση δια της αναστηλώσεως των Εικόνων, δεν είναι μόνον η αναστήλωση των Εικόνων που εορτάζεται, ίσως και η σχέση των δύο μερών, αυτών των τόσο σημαντικών, η οποία απεκατεστάθη.
Γι’αυτό, η σημερινή γιορτή ακολουθείται από αυτόν τον συμβολισμό. Και θέλω και εγώ να πω με τη σειρά μου, το έχετε πει και εσείς πάρα πολλές φορές όπως και άλλοι, ότι η Εκκλησία και η Πολιτεία με στοργή η μία προς την άλλη και με ενίσχυση η μία προς την άλλη πάντοτε συνεργάζονται και συμπαρίστανται.
Η Πολιτεία, έχουσα περισσότερες δυνατότητες, οφείλει με τη στοργή την οποία εμνημόνευσα να καλύπτει την Εκκλησία, να στηρίζει την Εκκλησία και το ίδιο και η Εκκλησία να συμπαρίσταται προς την Πολιτεία.
Αυτό, ευτυχώς, συμβαίνει στον τόπο μας, συμβαίνει επί των ημερών μας, και είμαι πολύ ευτυχής να το διαπιστώνω, Μακαριώτατε.
Η Εκκλησία έχει τεράστιο ρόλο, πέραν του πνευματικού εκκλησιαστικού. Έχει τεράστιο ρόλο κοινωνικό, στον οποίο αναφερθήκαμε και προηγουμένως. Έχει πάρα πολλές δυνατότητες, τις οποίες εξαντλεί ή, εάν υπάρχουν ακόμη περιθώρια, θα τις εξαντλήσει στο μέλλον. Η δε Πολιτεία, πάντοτε έχει τις δικές της δυνατότητες, οι οποίες βεβαίως είναι ευρύτερες της Εκκλησίας, διότι αναφέρονται και σε άλλα πεδία, στα οποία η Εκκλησία δεν έχει το ίδιο ενδιαφέρον.
Θέλω, λοιπόν, να σας ευχαριστήσω, Μακαριώτατε, και δι’άλλον λόγον, διότι είναι η τελευταία φορά που συναντώμεθα επισήμως. Και θέλω να ευχαριστήσω για τη συνεργασία, την οποίαν είχαμε μέχρι τώρα, ημείς προσωπικώς και όλοι οι Σεβασμιώτατοι, τους οποίους κατά καιρούς έχω επισκεφθεί στις περιφέρειές τους. Διότι την επόμενη φορά, επειδή το Πάσχα είναι αργότερα, υποθέτω ότι και η Κυριακή της Ορθοδοξίας θα είναι πέραν του Μαρτίου, ίσως τον Απρίλιο. Οπότε η δική μου θητεία θα έχει τελειώσει – διότι τελειώνει την 10η του μηνός Μαρτίου του επομένου έτους – εάν μου επιτρέψει ο Θεός να την τελειώσω κατά τρόπο φυσιολογικό και δεν την τελειώσω κατ’άλλον τρόπο, ο οποίος και αυτός φυσιολογικότατος είναι, αλλά εννοώ προ της λήξεως της ημερολογιακής θητείας μου.
Θέλω, λοιπόν, να σας αποχαιρετήσω. Όχι επισήμως, διότι θα έχομε πάλι την ευκαιρία να συναντώμεθα και μέχρι τέλους της θητείας μου και μετά, ελπίζω. Αλλά να σας αποχαιρετήσω, υπό την έννοια αυτής της τραπέζης, την οποία με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση αυτά τα χρόνια σας προσέφερα και να σας βεβαιώσω ότι η αγάπη μου προς υμάς, όλους, και προς όλους τους απολειπομένους Ιεράρχες, είναι πάρα πολύ μεγάλη. Όλες δε οι ευχές μου είναι πάντοτε για την κραταίωση της Εκκλησίας και για την αρμονική πορεία της μετά της Πολιτείας.
