Κατ’αρχάς να σας ευχαριστήσω για την πολύ θερμή υποδοχή σας, η οποία με συνεκίνησε αληθινά. Αλλά, θέλω να ξεχάσω την υποδοχή, για να πω ότι μέσα σε οκτώ λεπτά, κύριε Δήμαρχε, μπορέσαμε να καταλάβουμε τη σπουδαία προσφορά του Κέντρου Δημιουργικής Απασχόλησης των παιδιών.
Ο άνθρωπος δεν ζει μόνον με ψωμί, είναι το γνωστό ρητό. Ζει με όλα αυτά τα σπουδαία και τα μεγάλα, τα οποία τα παιδιά στη Νέα Κίο τα συνηθίζουν από πολύ μικρή ηλικία. Ζει με το θέατρο, με τη μουσική, με το χορό, με τις ιδέες τις ανώτερες, με τις σκέψεις τις σημαντικές, με τον τρόπο με τον οποίο μπορεί ο άνθρωπος να ξεπεράσει τα συνηθισμένα και τα καθημερινά, να σηκωθεί σε πιο ψηλές σφαίρες, να γίνει πραγματικός άνθρωπος, να προσεγγίσει άλλες περιοχές, που συνήθως δεν μας απασχολούν, ενώ πρέπει να μας απασχολούν και μάλιστα με ιδιαίτερη επιμονή και ένταση. Βεβαίως, η καθημερινή ζωή έχει άλλες απασχολήσεις ως επί το πολύ. Απασχολήσεις βιοποριστικές. Αλλά, η απασχόληση με την τέχνη, αυτή την ευρύτατη έκταση της ανθρώπινης δραστηριότητος, η οποία πραγματικά ανυψώνει τον άνθρωπο, είναι πάρα πολύ σπουδαίο και μάλιστα για τα παιδιά μας, κύριε Δήμαρχε, τα οποία από πολύ νεαρή ηλικία τα συνηθίζετε να αγαπούν αυτούς τους τομείς της τέχνης και να συμμετέχουν σ’αυτούς.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι όταν οι πρόσφυγες – δεν θέλω πλέον να λέγω ‘πρόσφυγες’, γιατί αυτή η λέξη απέκτησε και αρνητικές στο διάβα του χρόνου σημασίες – όταν οι Έλληνες της Μικράς Ασίας ήρθαν στην Ελλάδα άλλαξαν τη μορφή του τόπου.
Δεν θα μιλήσω για προκοπή και για πρόοδο την οποία έφεραν, πράγματα γνωστά και αναμφισβήτητα. Θα πω ότι οι παλαιοελλαδίτες είχαν μια εντύπωση των πραγμάτων, την οποία αλλάξατε με την παρουσία σας καταλυτικά. Και την αλλάξατε για το καλύτερο. Και σήμερα ο ελληνικός λαός, ο οποίος είναι ένα μίγμα παλαιών Πελοποννησίων και Στερεοελλαδιτών και Θεσσαλών και Μακεδόνων και ανθρώπων που ήρθαν από τη Μικρά Ασία, από αυτή την πηγή του ελληνισμού, από αυτόν τον σπουδαίο τόπο, τον οποίο χάσαμε αλλά δεν λησμονείται και δεν λησμονεί κανείς μας, έγινε ένα μείγμα του ελληνικού λαού, το οποίο είναι πολύ καλύτερο από αυτό που ήταν παλαιά.
Και είμαστε όλοι πολύ συγκινημένοι να βλέπουμε σήμερα την προκοπή της Ελλάδος, η οποία οφείλεται και στους παλαιοελλαδίτες και στους Μικρασιάτες. Έχω μιλήσει πολλές φορές γι’αυτή την προκοπή της Ελλάδος. Και μερικοί με έχουν ειρωνευτεί, όπως έχουν κάθε δικαίωμα να το κάνουν. Αλλοίμονο αν δεν μπορείς να ειρωνευτείς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και πρέπει μόνο να τον σέβεσαι και να τον χειροκροτείς. Με έχουν ειρωνευτεί ότι λέω υπερβολές, ότι δεν βλέπω τα στραβά που έχει ο τόπος μας, ότι παρασύρομαι μόνο από αυτή την αισιοδοξία… Μ’αρέσει που παρασύρομαι από την αισιοδοξία. Γιατί πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι. Γιατί έχει δυνατότητες ο τόπος μας, ώστε να είμαστε αισιόδοξοι. Δεν το λέμε για να ικανοποιηθούμε μόνο μεταξύ μας και να χειροκροτήσουμε ο ένας τον άλλον.
Η Ελλάδα έχει δυνατότητες. Πρώτα-πρώτα έχει αυτόν τον λαό, στον οποίο αναφέρθηκα προηγουμένως. Έναν λαό, ο οποίος στο παρελθόν έγινε σπουδαίος και έχει τις δυνατότητες να ξαναγίνει και στο μέλλον. Και θα γίνει και στο μέλλον. Έχει δυνατότητες, διότι μόνον να δει κανείς την προκοπή αυτού του τόπου σ’αυτά τα τελευταία χρόνια, να μην πάμε παλαιότερα όπως εγώ ως παλαιότερος στα χρόνια δικαιούμαι να πάω και να υπενθυμίσω σε εκείνους που έχουν ανάλογη με μένα ηλικία πώς ήταν ο τόπος, πώς ήταν όλη η Πελοπόννησος, πώς ήταν η Αργολίδα. Και πώς έγινε τώρα με την προσπάθεια των ανθρώπων, με τον κόπο και τον μόχθο των Ελλήνων. Και πόσα βήματα έγιναν προς τα μπροστά.
Θέλω, λοιπόν, να θυμίζω αυτή την αισιοδοξία. Γιατί, κύριε Δήμαρχε, η Νέα Κίος είναι ένα παράδειγμα αισιοδοξίας και για το μέλλον, όχι μόνο προκοπής που πέτυχε στο παρελθόν και στο παρόν, αλλά και μέλλοντος ασφαλώς πολύ καλύτερου.
Και συγκινούμαστε εμείς οι παλαιότεροι στα
χρόνια όταν συναντούμε και τα παιδιά. Διότι τα παιδιά, που είναι τα παιδιά όλων μας – λέτε ότι μπορώ να ξεχωρίζω τα εγγόνια τα δικά μου από τα εγγόνια των άλλων – τα παιδιά μας συγκινούν όλους με τον χαριτωμένο τρόπο που συμπεριφέρονται, με το πρόσωπό τους, με την προσπάθειά τους, με τον μόχθο τους. Βλέπει κανείς πόσο η νέα γενιά είναι καλύτερη από την παλαιότερη. Και αυτό δεν είναι στοιχείο αισιοδοξίας; Και αυτό δεν είναι αποτέλεσμα προκοπής;
Και θέλω, κύριε Δήμαρχε, να σας ευχαριστήσω που μου δώσατε την ευκαιρία να επισκεφθώ την πολύ όμορφη πόλη σας, έργο σπουδαίο όχι μόνο δικό σας, αλλά όλων των δημοτών, που επί πολλά χρόνια αγωνίστηκαν για να το κάνουν. Σας είμαι ειλικρινώς ευγνώμων που με καλέσατε. Να είστε πάντα καλά.-
