Θα ήθελα να ευχηθώ και εγώ με τη σειρά μου σε όλους σας με τον πιο ειλικρινή τρόπο υγεία, χαρά και οτιδήποτε καλό ο καθένας θέλει και επιθυμεί.
Δεν είναι η ώρα για να εκφωνήσει κανείς λόγους, γιατί ο εορτασμός δεν επιτρέπει και πολύ σοβαρές σκέψεις, ας το ομολογήσουμε. Παρά ταύτα, επιτρέψτε μου να πω ότι οι ευχές μας απευθύνονται προς δύο κατευθύνσεις:
Η πρώτη είναι προς τα άτομα, προς τους ανθρώπους, παρόντες και απόντες, προς τους οποίους όλοι ευχόμεθα κατά συνήθεια, αλλά και με ειλικρινή διάθεση όλα τα καλά του κόσμου. Οι ευχές αυτές, επειδή αναφέρονται σε ανθρώπους, οι οποίοι υπόκεινται πάντοτε στην τύχη και στην εξάρτησή τους από άλλες υπέρτερες των ανθρώπων δυνάμεις, πιστεύουμε ότι είναι αποτελεσματικές, πιστεύουμε ότι είναι ειλικρινείς, αλλά δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι γι’ αυτό. Οι ευχές μας όμως για τον τόπο, για την Ελλάδα, για την πατρίδα μας, πιστεύω ότι επιτρέπεται να είναι ασφαλείς και βέβαιες.
Θέλω να πω με λίγα λόγια ότι είμαι αισιόδοξος για το μέλλον της χώρας μας. Και είμαι αισιόδοξος όχι εκ χαρακτήρος, αντιθέτως θα έλεγα ότι ένας άνθρωπος μιας προχωρημένης ηλικίας παύει να είναι και τόσον πολύ αισιόδοξος. Η αισιοδοξία είναι ίδιον των νέων, ο ενθουσιασμός και η ζωτικότης είναι δικό τους προνόμιο. Αλλά είμαι αισιόδοξος βάσει δικαιολογημένων δεδομένων και υπαρκτών επιχειρημάτων.
Δεν θα αναφερθώ στη σύγκριση, την οποίαν πολλές φορές έχω επιχειρήσει μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος. Θα αναφερθώ σε μερικά περιστατικά, τα οποία επίσης είναι βέβαια και τα οποία, για μένα, είναι ισχυρότατες ενδείξεις για το καλό μέλλον της Ελλάδος.
Είναι αλήθεια ή όχι ότι τα περισσότερα παιδιά μας πηγαίνουν στα Πανεπιστήμια και γίνονται σπουδαίοι επιστήμονες; Είναι αλήθεια ή όχι ότι πολλά από τα παιδιά μας αναγκάζονται να ταξιδέψουν στο εξωτερικό, και που δεν είναι πάντοτε ευχάριστο να παραμείνουν εκεί, αναδεικνύονται μεταξύ όλων των Ελλήνων και έχουμε μια μεγάλη κλίμακα επιστημόνων, οι οποίοι μας τιμούν και δοξάζουν την πατρίδα τους.
Είναι βέβαιον ή όχι ότι αυξάνεται ο αριθμός των αγοραζομένων βιβλίων από έτος σε έτος, πράγμα που σημαίνει ότι οι Έλληνες διαβάζουν, μορφώνονται και ελκύονται από τη γνώση. Η παιδεία μας είναι σε υψηλό επίπεδο, όσο και αν παραπονούμεθα.
Δεν θα ισχυρισθώ με αυτά ότι δεν υπάρχει τίποτα κακό στον τόπο μας. Υπάρχουν πολλά και στην παιδεία μας ακόμη. Αλλά δεν αισθάνθηκα και δεν αισθανθήκαμε όλοι χθες μια μεγάλη υπερηφάνεια, όταν εβραβεύθη από την Ακαδημία Αθηνών ο άριστος των αρίστων φοιτητής, ο οποίος αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή με βαθμό 19,7! Όταν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι και θα συνεχίσει να παράγει η Ελλάδα μας τέτοιους ανθρώπους, τέτοιους επιστήμονες, τέτοιου υψηλού επιπέδου μορφωμένους ανθρώπους, οι οποίοι είναι η κινητήριος δύναμη για τον τόπο μας, γιατί να μην είμαι αισιόδοξος;
Δεν συμφωνώ με εκείνους, οι οποίοι κατά σύστημα ή κατά συνήθεια τα βλέπουν όλα μαύρα. Ίσως εκφράζουν τη μελαγχολία της ψυχής των, που μπορεί να είναι δικαιολογημένη. Αλλά δεν δικαιολογείται αυτή τη μελαγχολία να την μεταφέρουμε σε άλλους. Έχουμε όλοι δικαίωμα και υποχρέωση να επισημαίνουμε τα αρνητικά σημεία αυτού του τόπου, που είναι πολλά. Αλλά όλα αυτά τα αρνητικά σημεία δεν επαρκούν, έστω και αν τα μαζέψουμε όλα μαζί και τα βάλουμε το ένα πάνω στο άλλο, δεν επαρκούν για να μαυρίσουν την εικόνα της Ελλάδος.
Η Ελλάδα έχει αποκτήσει κύρος διεθνώς, η Ελλάδα είναι μία χώρα η οποία είναι σε υψηλό επίπεδο και μπορεί κάλλιστα εντός ολίγων χρόνων να αποκτήσει ακόμη υψηλότερο επίπεδο μεταξύ όλων των κρατών και είμαι βέβαιος πως θα το επιχειρήσει και γενικώς όλες οι προϋποθέσεις υπάρχουν.
Μπορεί να με ρωτήσει κανείς: «μα λησμονείτε την ανθρώπινη δυστυχία, η οποία συναντάται σ
ε κάθε βήμα μας;» Δεν την λησμονώ καθόλου. Και όχι μόνο δεν την λησμονώ, συμπάσχω, – αν είναι δυνατόν να συμπάσχει κανείς με τη δυστυχία του άλλου, όταν αυτός δεν είναι δυστυχής – και υποκλίνομαι ενώπιόν της. Όπως πρέπει να υποκλίνεται πάντοτε κανείς ενώπιον των δυστυχών ανθρώπων, οι οποίοι δεν έχουν την ευτυχία των άλλων ή των περισσοτέρων.
Θα έλεγα όμως σε αυτούς τους ανθρώπους, εκτός εκείνων που έχουν ασθένεια βαριά και εξαρτώνται μόνον από τις ιατρικές φροντίδες και από τη βοήθεια του Θεού, και στους οποίους άλλο από τις ευχές δεν μπορώ να προτείνω. Θα έλεγα στους υπολοίπους όμως, που έχουν την υγεία τους και απλώς υποφέρουν για λόγους κοινωνικούς, οικογενειακούς ή άλλους, να μην χάνουν το κουράγιο τους, να μην υποχωρούν μπροστά στην οποιαδήποτε δυσκολία της ζωής, να αναζητούν τρόπους – και υπάρχουν πολλοί τρόποι – να αντιμετωπίσει κανείς αυτή τη δυστυχία, η οποία κυρίως εμφανίζεται με τη μορφή της ανεργίας.
Και αναλογίζομαι, ότι σ’ αυτόν τον τόπο που η ανεργία ανέρχεται σε ένα 10%, έχουμε ένα εκατομμύριο μεταναστών. Οι οποίοι, δεν καλύπτουν βεβαίως τις θέσεις ανέργων, αλλά θέσεις τις οποίες πολλοί Έλληνες δεν καταδέχονται, και δικαίως δεν καταδέχονται. Διότι εφόσον υψώθηκε το επίπεδο ζωής του λαού, είναι σε αναζήτηση άλλων επαγγελμάτων, άλλων τρόπων ικανοποιήσεως των βιοτικών των αναγκών.
Αλλά υπάρχουν αυτοί οι τρόποι. Και μπορούν να αναζητηθούν, με μία πρωτοβουλία, την οποία μπορούν να αναπτύξουν, με μία φαντασία, την οποία μπορούν να εκτυλίξουν. Δεν είναι τα πράγματα τόσο δύσκολα, ούτε μπορεί κανείς να περιμένει μόνον έναν διορισμό ή μία θέση. Στενοχωρούμαι εξαιρετικά, διότι κάθε μέρα παίρνω από το ταχυδρομείο μου τουλάχιστον 4-5 γράμματα ανθρώπων, οι οποίοι απευθύνονται σε εμέ, τον πλέον αναρμόδιο από όλους, για να τους βρω θέσεις εργασίας. Και απαντώ, ότι βεβαίως δεν μπορώ να ασχολούμαι με αυτό το θέμα, ούτε για θέσεις δημοσίου, στο οποίο υπάρχουν διαδικασίες, ούτε στις ιδιωτικές δουλειές, γιατί δεν απευθύνω παρακλήσεις προς κανέναν για ένα τέτοιο θέμα.
Μπορούν κάλλιστα να βρουν άλλους τρόπους να αντιμετωπίσουν τις βιοτικές των ανάγκες. Δεν θα τις αντιμετωπίσουν κατά τρόπο ικανοποιητικό, ούτε τέλειο. Μπορούν όμως να βρουν τρόπους, οι οποίοι και τους ίδιους να βοηθήσουν και τον τόπο θα ενισχύσουν για να προχωρήσει προς τα εμπρός.
Δεν βλάπτει η αισιοδοξία. Όταν μάλιστα είναι δικαιολογημένη, επιβάλλεται. Για να μην βλέπουμε την πραγματικότητα κάτω από διαστρεβλωτικούς φακούς, παραμορφωτικούς φακούς. Υπάρχουν μειονεκτήματα, υπάρχουν ελαττώματα, υπάρχουν ελλείψεις. Πρέπει, λοιπόν, αυτές τις ελλείψεις να θέσουμε ως στόχο να τις αντιμετωπίσουμε. Και αντί κάποιας άλλης ευχής, να ευχηθώ όλοι να πάρουμε τόσο κουράγιο, τόση δύναμη και τόση αισιοδοξία, ώστε στο δυνατόν συντομότερο χρόνο να αντιμετωπίσουμε όλα αυτά τα δεινά, τα οποία εξακολουθούν να υπάρχουν.
Είναι στο χέρι μας και από εμάς εξαρτάται στον Καινούργιο Χρόνο να βαδίσουμε με πιο γρήγορα βήματα απ’ ότι στον προηγούμενο, που μόλις τέλειωσε, για να επιτύχουμε τους στόχους μας. Αυτή είναι η βασική ευχή μου, η οποία πιστεύω ότι έχει πάρα πολλές πιθανότητες να πραγματοποιηθεί.
Χρόνια πολλά σε όλους.
