Είναι μια μέρα μεγάλης θλίψεως και αναμνήσεων πολλών. Και είναι μια μέρα γι’ αυτόν τον λόγο και πνευματική. Γιατί δεν είναι μόνον η απώλεια, η σωματική, αυτών των ανθρώπων που χάθηκαν, είναι και η θυσία τους, που έχει μια ηθική καθαρά έννοια. Και αυτή η θυσία, η οποία μας επιτρέπει να κάνομε και μια πνευματική γιορτή πιστεύω ότι ολοκληρώνεται μ’ αυτόν τον διαγωνισμό, ο οποίος είναι πολύ σημαντικός, πολύ σπουδαίος.
Όπως είπε ο κύριος Δήμαρχος προηγουμένως, η γλώσσα μας και η ποίηση με τη γλώσσα μας είναι ένας πολύ μεγάλος τομέας του ελληνικού πολιτισμού. Και η ελληνική ποίηση μετράει χρόνια αμέτρητα. Και πρώτα από τον Όμηρο, ίσως και πρώτα από τον Ησίοδο, που είναι και οι πρώτοι γνωστοί ποιητές μας, θα υπήρχαν και άλλοι που έχουν χαθεί. Γιατί αυτοί οι ποιητές δεν έγραφαν, απήγγειλαν χωρίς να γράφουν. Και αν δεν ήταν ορισμένοι φωτισμένοι άρχοντες της εποχής να γράψουν τα Ομηρικά έπη δεν θα τα ξέραμε καν σήμερα.
Υπήρχε, λοιπόν, μέσα στο αίμα του Έλληνα, κάθε λαού θα έλεγα, η ανάγκη να εκφράζεται ο ποιητής, ο οποίος μοιάζει λίγο με τον μάντη – τουλάχιστον πολλοί αρχαίοι σοφοί έχουν συνδυάσει πάντοτε τον ποιητή με τον μάντη – γιατί βλέπουν το μέλλον, το αισθάνονται, έχουν μια διόραση, έχουν μια αίσθηση, που δεν έχουν οι άλλοι άνθρωποι.
Και αυτά τα παιδιά που αρχίζουν να γράφουν, δεν ξέρω πόσα θα συνεχίσουν να γράφουν και πόσα θα γίνουν πραγματικοί ποιητές, αλλά αυτή τη στιγμή αισθάνονται μέσα τους αυτό το αίσθημα ότι πρέπει να το εκφράσουν με κάποιο τρόπο και βεβαίως, γράφουν, αυτή τη στιγμή οι βραβευθέντες, για τη θυσία των Καλαβρυτινών και με αυτόν τον τρόπο μετέχουν πνευματικά στο πένθος όλης της περιοχής, στο πένθος της Ελλάδος.
Αλλά, βλέπετε ότι τα πένθη στην Ελλάδα, όταν αναφέρονται σε εθνικές τέτοιες στιγμές, όπως είναι η 13η Δεκεμβρίου για τα Καλάβρυτα και για όλη την Ελλάδα, έχουν και έναν τόνο εορταστικό. Είναι παράδοξο. Και όμως, ο Έλληνας τις μεγάλες καταστροφές, όταν είναι εθνικές, τις περιβάλλει με έναν εορταστικό τόνο. Γι’ αυτό και ανταλλάσσομε ευχές, σήμερα, αυτή την καταραμένη ημέρα, λέμε ‘χρόνια πολλά’. Ακριβώς, γιατί αισθανόμαστε ότι αυτή η μνήμη πρέπει να εορτάζεται, πρέπει να είναι μέσα στο μυαλό μας. Και για να είναι μέσα στο μυαλό μας χρειαζόμαστε εκδηλώσεις. Και οι εκδηλώσεις δεν μπορεί να είναι διαρκώς εκδηλώσεις κλάματος και λυγμών. Είναι εκδηλώσεις πνευματικές, σαν αυτή τώρα των παιδιών μας.
Και θέλω αυτά τα παιδιά να τα συγχαρώ μέσα από την καρδιά μου, ειλικρινά. Όχι με τυπικούς λόγους, όπως συνήθως λέμε. Γιατί είναι η ελπίς του μέλλοντός μας. Είναι η νέα γενιά των ανθρώπων, οι οποίοι προσφέρουν από τώρα εις το πνεύμα, όχι μόνο στις υλικές απολαύσεις, οι οποίες δεν θα είναι απαγορευμένες για τα παιδιά βεβαίως. Δεν ζητούμε να γίνουν υπεράνθρωποι, δεν ζητούμε να αφιερώσουν τη ζωή τους σε ιδανικά, στα οποία ολίγοι άνθρωποι κατορθώνουν να την αφιερώσουν. Τους ζητούμε, όμως, αυτή την πνευματικότητα να τη συνεχίσουν. Και με αυτή την πνευματικότητα να βοηθήσουν τον τόπο μας, ο οποίος τους έχει ανάγκη.
Γι’ αυτό, αυτή η σεμνή γιορτή, η οποία επακολουθεί μετά από το μνημόσυνο στον τόπο του θυσιαστηρίου, της θυσίας, είναι πάρα πολύ σημαντική.
Και θέλω να παραγγείλω στην κυρία Κουτσοχέρα περαστικά, αλλά και τις ευχαριστίες όλων μας, γι’ αυτή τη γιορτή που σκέφθηκε να κάνει αυτή τη σημαντική ημέρα.
Εύχομαι σε όλους σας να είσαστε καλά και να έχουμε την ευκαιρία να θαυμάζουμε τα παιδιά μας, να τα αγαπούμε ακόμη περισσότερο και να τους ευχόμεθα όλα τα καλά. Να είστε πάντα καλά παιδιά μου.
