Η ιδιαίτερη φροντίδα των Ατόμων με Αναπηρία συνιστά αυτονόητο χρέος, το οποίο απορρέει ευθέως από τις θεμελιώδεις συντεταγμένες του Κοινωνικού Κράτους Δικαίου αλλά και αυτού τούτου του Πολιτισμού μας.
Όπως είναι αυτονόητο, το ως άνω χρέος φροντίδας παίρνει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις σήμερα, με την έννοια ότι καμία κρίση, οιασδήποτε μορφής και οιουδήποτε βάθους, δεν μπορεί να μειώσει τις υποχρεώσεις μας ως προς την ενεργό και πολύπλευρη στήριξη των Ατόμων με Αναπηρία.
Τις προαναφερόμενες διαπιστώσεις συμπυκνώνουν αλλά και συγκεκριμενοποιούν κανονιστικώς οι διατάξεις του άρθρου 21 παρ. 6 του Συντάγματος, κατά τις οποίες: «Τα άτομα με αναπηρία έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν μέτρων που εξασφαλίζουν την αυτονομία, την επαγγελματική ένταξη και την συμμετοχή τους στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας».
