Στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς, που χαρακτηρίζονται από τον μέγιστο κίνδυνο ρήξης του κοινωνικού ιστού και, επέκεινα, διάλυσης της κοινωνικής συνοχής, ολοένα και περισσότερο γίνεται αντιληπτή η σημασία της οικογένειας.
Αποτελεί γεγονός αδιαμφισβήτητο, ιστορικώς και κοινωνικώς, ότι «πυρήνας» αλλά και «εστία» της οικογένειας είναι η Μητέρα. Πολύ περισσότερο τούτο ισχύει για μας, τους Έλληνες, δεδομένου ότι ως Λαός και ως Έθνος έχουμε βιώσει –και βιώνουμε διαρκώς- τη νοηματική ιερότητα της Μάνας, μεσ’ από την διαχρονική ανιδιοτελή προσφορά της, η οποία όταν χρειάσθηκε άγγιξε τα όρια της αυτοθυσίας. Και μάλιστα, τουλάχιστον κατά κανόνα, με συμπεριφορά απαράμιλλης ταπεινότητας, που διδάσκει την αναγκαία –με την έννοια του μέτρου- τιθάσευση του ανθρώπινου «εγώ» και τον κατά προορισμό προσανατολισμό του στο ελπιδοφόρο και σωτήριο «εμείς».
Και κάπως έτσι, με τον δικό της μοναδικό τρόπο, η πλήρης συναίσθηση του ρόλου της Μάνας, κατά το παρελθόν αλλά και για το μέλλον, μας διδάσκει επίσης τούτο: Οι σύμφυτες με τον Άνθρωπο και την κοινωνία αξίες και τ’ αντίστοιχα ιδανικά δεν είναι δυνατόν ν’ αλλοιωθούν –και, πολύ περισσότερο, να παρακμάσουν οριστικώς- δίχως τούτο να σημάνει, μοιραίως, και το τέλος της ανθρώπινης ύπαρξης κατά την καταγωγή της, κυρίως δε κατά τον προορισμό της.-
