Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες ακούγονται πολλά από πολλούς, αν και στους πρωταγωνιστές της εξέγερσης ταιριάζει καλύτερα η σιωπή. Η σιωπή του σεβασμού και της αναγνώρισης μιας προσφοράς που παραμένει, τριαντατρία χρόνια μετά, συγκλονιστική.
Στις εκδηλώσεις για την επέτειο ακούγεται πάντα το ίδιο σύνθημα: “Το Πολυτεχνείο ζει”. Και πρέπει να ζει στη σκέψη κάθε ενεργού πολίτη, κάθε δημοκράτη και κάθε αγωνιστή που δίνει μάχη για την προσωπική του αξιοπρέπεια και ταυτόχρονα για το καλό ολόκληρης της κοινωνίας.
Το Πολυτεχνείο είναι το σύμβολο της πιο φωτεινής πλευράς της σύγχρονης Ελλάδας: Σύμβολο αντίστασης, ταύτισης του ατομικού με το συλλογικό, επιδίωξης του αδύνατου που αργότερα έγινε δυνατό.
Το Ελληνικό Πανεπιστήμιο πρέπει να βρίσκεται στην πρωτοπορία της έρευνας, της γνώσης και της επιστήμης. Πρέπει να παραμείνει ταυτόχρονα ένας χώρος έμπνευσης και δημιουργίας με έντονα τα χαρακτηριστικά της κοινωνικής ευθύνης.
Το μήνυμα της επετείου είναι ασφαλώς διαχρονικό. Για τη νέα γενιά ειδικά είναι εξαιρετικά διδακτικό. Διδάσκει τρόπο σκέψης και ζωής. Διδάσκει στάση απέναντι στα πράγματα. Διδάσκει την εσωτερική εξέγερση απέναντι στην αδικία, τον εγωκεντρισμό, την αποθέωση της ύλης.
Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες ο ελληνικός λαός έχει την ηθική υποχρέωση να τιμήσει τους εξεγερμένους του ‘73 και τη δυνατότητα να στοχαστεί, να εμπνευστεί και να αναρωτηθεί αν το ψωμί, η παιδεία και η ελευθερία φτάνουν για όλους.-
