Το τελειότερο δημιούργημα της ελληνικής αρχιτεκτονικής είναι ο Παρθενών. Ο ναός της Αθηνάς Παρθένου που οικοδομήθηκε από το 447 έως το 432 π.Χ. επάνω στην Αθηναϊκή Ακρόπολη. Μνημείο θρησκευτικό αλλά συγχρόνως μεγαλειώδης έκφραση της πολιτικής και καλλιτεχνικής ακμής της Αθήνας, υψώνεται στον Ιερό Βράχο ως ορατή παρουσία του κλασικού πνεύματος. Η πιο απροσδόκητη καινοτομία του Παρθενώνα είναι η ζωφόρος. Το θέμα της, όπως το αποτύπωσε ο Φειδίας, είναι η πομπή των Παναθηναίων, της πιο μεγάλης γιορτής των Αθηναίων προς τιμήν της Αθηνάς. Στην πραγματικότητα όμως το θέμα της είναι ο μύθος της Αθηναϊκής Δημοκρατίας μετά τα Μηδικά. Απεικονίζει την υπέρτατη αξία της ειρηνικής δημιουργίας και ζωής, ενός επιτεύγματος τόσο μεγάλου όσο και οι δοξασμένοι πολεμικοί αγώνες.
Την εποχή του Περικλή ο άνθρωπος, δημιουργώντας τον Παρθενώνα, κατόρθωσε να δώσει το πιο πιστό υλικό σχήμα στην ομορφιά της ψυχής του. Ο μαρμάρινος παιάνας σήμερα δεν τραγουδιέται, γιατί βρίσκεται μοιρασμένος ανάμεσα στην Αθήνα και το Λονδίνο. Η ανθρωπότητα δικαιούται να ξανακούσει ολόκληρο τον ύμνο της Ομορφιάς, της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας. Από εδώ, την Αθήνα, απ’ όπου έγινε η σύνθεσή του, αλλά και από εδώ απ’ όπου πήγασε η έμπνευσή του!
Γι’ αυτό και το αίτημα της επανένωσης των Γλυπτών του Παρθενώνα έχει χαρακτήρα οικουμενικό αποτελώντας το πλέον εύλογο παγκόσμιο πολιτιστικό αίτημα της εποχής μας.
