«Κυρίες και κύριοι,
Όπως ήδη ακούσατε από τη θαυμάσια ομιλία του κ. Μπρατάκου, βρισκόμαστε εδώ για να υπηρετήσουμε ένα δύσκολο εγχείρημα για τα ελληνικά δεδομένα· το εγχείρημα της αναγνωρίσεως. Και το αποκαλώ δύσκολο, γιατί θέλει ιδιαίτερη έφεση, ιδιαίτερες ιδιότητες να έχεις, για να μπορείς να αναγνωρίσεις κάποιον που ξεχωρίζει, να του αποδίδεις αυτήν τη θέση και να νικάς έτσι όλες τις κακορίζικες τάσεις που έχουμε ως κοινωνία και ως λαός. Πρέπει να τα παραδεχόμαστε αυτά, τις τάσεις του φθόνου, τις τάσεις της υποτίμησης. Η αναγνώριση είναι ύψιστη πράξη κοινωνικής προσφοράς. Γιατί όταν δείχνεις κάποιον που ξεχωρίζει και του αποδίδεις τα εύσημα για αυτήν του τη διάκριση, τότε κάνεις και τους υπόλοιπους να νιώσουν ότι πρέπει όχι να τον υπονομεύσουν, αλλά πρέπει να τον μιμηθούν. Και έτσι οι κοινωνίες προχωρούν μπροστά.
Μου έχει κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, στο επίπεδο της αξίας της αναγνωρίσεως, ένα από τα λίγα μη ερωτικά ποιήματα του Καβάφη. Έχει τίτλο “Η Σατραπεία” και περιγράφει το δράμα του Θεμιστοκλή, ο οποίος εξόριστος στα Σούσα, δίπλα στον Αρταξέρξη, θυμάται την ένδοξη θητεία του στην Αθήνα. Αλλά δεν θυμάται τα αξιώματα, δεν θυμάται τις νίκες, δεν θυμάται τις ναυμαχίες. Θυμάται την αναγνώριση. Για να ακούσουμε λίγο πώς περιγράφει αυτή τη θύμηση ο Καβάφης:
Βρίσκεται, λοιπόν, δίπλα στον μεγάλο Βασιλέα. Αυτός του δίνει σατραπείες, του δίνει προνόμια, αλλά αυτά τα δέχεται με απελπισία. Άλλα ζητάει η ψυχή του και γι’ άλλα κλαίει, τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών, τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε· την Αγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους. Αυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Αρταξέρξης, αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία· και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις. Τι ζωή χωρίς την αναγνώριση θα κάνεις.
Μεγάλη, λοιπόν, η αξία της αναγνώρισης, που βοηθάει την κοινωνία να πάει μπροστά και να καταπολεμήσει μία μάστιγα, τη μάστιγα του φθόνου, η οποία συνήθως κρύβεται πίσω και από κολακείες και η οποία, κακά τα ψέματα, συχνά μας διακρίνει ως κοινωνία και την οποία σήμερα εδώ, με τις θαυμάσιες αυτές εκδηλώσεις και τις θαυμάσιες αυτές βραβεύσεις, υπονομεύουμε. Και πρέπει να το κάνουμε συνεχώς.
Κυρίες και κύριοι,
Όταν μια κοινωνία τιμά αυτούς που δημιουργούν και προσφέρουν, κάτι αλλάζει βαθύτερα μέσα της. Γίνεται πιο αισιόδοξη, πιο τολμηρή, προετοιμάζεται καλύτερα για το αύριο.
Το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Αθηνών αποτελεί έναν από τους παλαιότερους και σημαντικότερους θεσμούς της χώρας. Στη μακρά πορεία του, υπήρξε θεσμική δύναμη εκσυγχρονισμού και μεταρρύθμισης· σύμβουλος και αρωγός της Πολιτείας σε κρίσιμες καμπές της νεότερης ιστορίας μας· φορέας που συνέβαλε στην παιδεία, στην πνευματική παράδοση αλλά και στη γλώσσα αυτού του τόπου. Όσο εντύπωση και αν προκαλεί αυτό, το ΕΒΕΑ δεν περιορίστηκε ποτέ στον τεχνοκρατικό του ρόλο, αλλά αντιλαμβανόταν πάντοτε την αποστολή του με ευρύτητα και όραμα.
Από την αρχαιότητα το εμπόριο και η βιομηχανία συνδέονταν με την ευημερία των κοινωνιών. Το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Αθηνών γεννήθηκε μέσα σε αυτήν ακριβώς την παράδοση και την υπηρέτησε και την υπηρετεί ακόμα με συνέπεια. Πίσω από κάθε σελίδα αυτής της ευημερίας βρίσκονταν σημαντικές προσωπικότητες με αίσθημα ευθύνης, που πρόσφεραν τεχνογνωσία, ιδέες και προτάσεις. Άνθρωποι που αντιμετώπισαν την επιχειρηματικότητα ως κοινωνικό λειτούργημα, ως μηχανισμό κοινωνικής ανόδου, ως μηχανισμό βελτίωσης του επιπέδου της κοινωνίας.
Το ΕΒΕΑ συνέβαλε, μεταξύ άλλων, και στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, διαμορφώνοντας, μέσα από πολυσχιδείς πρωτοβουλίες, το κλίμα εκείνο που επέτρεψε στην Ελλάδα να διεκδικήσει τη θέση που της αξίζει στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.
Κυρίες και κύριοι,
Στη σημερινή εποχή τo EBEA υπό την ηγεσία του Γιάννη Μπρατάκου έχοντας δίπλα του μια σειρά από σπουδαία στελέχη επιχειρήσεων που βρίσκονται στο Διοικητικό Συμβούλιο, είναι ένα Επιμελητήριο που ανανεώνει τη δυναμική του. Ο στόχος του ΕΒΕΑ παραμένει πάντοτε η διαμόρφωση κοινών τόπων ανάμεσα στο κράτος και στους θεσμούς και στην ιδιωτική οικονομία. Είναι αυτό που ακούστηκε πριν λίγο: ο κοινός στόχος. Δεν αρκεί μία επιχείρηση ή δεν αρκούν μόνο οι επιχειρήσεις, ούτε μόνο οι εργαζόμενοι, ούτε μόνο η Πολιτεία, ούτε μόνο ο επιμελητηριακός θεσμός. Πρέπει όλοι μαζί να συμφωνήσουμε στις μεγάλες παραδοχές προώθησης της ανάπτυξης και της παραγωγής διεθνώς εμπορεύσιμων αγαθών και έτσι, μέσω αυτής της συναινέσεως, να σηκωθεί ψηλότερα η χώρα. Το ΕΒΕΑ στοχεύει στο να είναι ένας ισχυρός και δημιουργικός κόμβος “συνάντησης” ανάμεσα στο κράτος και τις επιχειρήσεις, προκειμένου να μπορεί να δράσει ως καταλύτης επιτάχυνσης της οικονομικής ανάπτυξης.
Θεσμικός σύμβουλος των κυβερνήσεων και ταυτόχρονα των επιχειρήσεων το Επιμελητήριο, έναν και πλέον αιώνα από την ίδρυσή του, διαμορφώνει τους όρους έτσι ώστε το κράτος και ο ιδιωτικός τομέας να συνεργάζονται καλύτερα, βαθύτερα και ταχύτερα. Και ασφαλώς δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η αναβάθμιση της επιχειρηματικότητας είναι η κυρίαρχη και απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη του στόχου της σύγκλισης της χώρας με τις οικονομικά ισχυρότερες ευρωπαϊκές οικονομίες, που είναι το μέγα ζητούμενο.
Ένα κυρίαρχο χαρακτηριστικό της εποχής μας είναι πως η νέα γνώση είναι απλόχερα διαθέσιμη αμέσως και ταυτόχρονα σε όλο τον κόσμο. Αυτό δεν ίσχυε στο πολύ κοντινό παρελθόν, δεν ίσχυε ούτε καν το 2000, αλλά ισχύει σήμερα. Η άπλετη και ανεξαίρετα διαθέσιμη πληροφορία σηματοδοτεί μια πρωτοφανή ιστορική αλλαγή. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα βρίσκεται για πρώτη φορά στην ιστορία της στην πρώτη γραμμή, εκεί που σε άλλες εποχές βρίσκονταν μόνο οι οικονομικά ισχυρές χώρες. Αυτό σημαίνει ότι η χώρα μας έχει ισότιμη και άμεση πρόσβαση στις νέες κατακτήσεις της επιστήμης την ίδια ώρα που ήδη έχει μια ιστορία και μια εμπειρία συμμετοχής στην πρώτη γραμμή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην ευρωζώνη.
Ας αναλογιστούμε ότι έχουμε ώριμη και πλήρη την δυνατότητα να αξιοποιούμε αμέσως όλες τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται καθώς και τις πρωτοβουλίες που αποφασίζονται στο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Ας μη βλέπουμε, λοιπόν, μόνο κινδύνους και απειλές, αλλά και ευκαιρίες πρωτοφανείς για δημιουργία. Πιστεύω ότι αυτό το έχει κατανοήσει πολύ καλύτερα από κάθε άλλον η νέα γενιά των επιχειρηματιών. Κι αυτή η νέα γενιά μπορεί να προσφέρει στην ελληνική οικονομία περισσότερα απ’ όσα προσέφερε ακόμα και η μεταπολεμική γενιά των Ελλήνων επιχειρηματιών που έγραψαν ιστορία και άφησαν όνομα, όπως λέμε, με τις επιτυχίες τους. Η γενιά δηλαδή που πήρε μια καθημαγμένη χώρα από τη δεκαετία του ΄40 και με τη βοήθεια της Πολιτείας αλλά και τη δική τους επινοητικότητα και εργατικότητα έκανε την Ελλάδα ισότιμο μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας από τότε που ήταν μία “Ψωροκώσταινα”. Θεωρώ λοιπόν ότι το μέλλον περιέχει μια λαμπρή ιστορία που περιμένει να γραφτεί από τη νέα γενιά των Ελλήνων επιχειρηματιών.
Κυρίες και κύριοι,
Τα βραβεία που απονέμει το Επιμελητήριό σας, λοιπόν, έχουν ιδιαίτερη σημασία. Επιβραβεύουν επιχειρήσεις για την εξωστρέφεια, την έρευνα και την καινοτομία· τιμούν τη νεοφυή επιχειρηματικότητα και τη γυναικεία ηγεσία· αναδεικνύουν τον ψηφιακό μετασχηματισμό και τη βιώσιμη ανάπτυξη. Προπαντός όμως αυτά τα βραβεία που απονέμονται σε επιλεγμένες εταιρείες που έχουν διακριθεί στον τομέα τους, αυτά τα βραβεία μας δείχνουν ότι μπορούμε να γινόμαστε συνεχώς καλύτεροι. Και αν κανείς θελήσει να ξεφύγει από τον υπερβολικό συχνά ορυμαγδό της δημόσιας συζήτησης και της δημόσιας διαμάχης, θα σκεφτεί πως δίπλα σε αυτόν τον ορυμαγδό και σε αυτόν τον θόρυβο, που πολλές φορές δεν έχει νόημα και προφανώς δεν έχει ουσία, υπάρχει μια σιωπηλή εργασία από επιχειρηματίες και εργαζόμενους. Επίμονη, σωστή εργασία, στοχευμένη στην επιτυχία, στοχευμένη στη διάκριση, στοχευμένη στη διεθνή αναγνώριση, στοχευμένη στο να παράγουν, όπως είπα, εμπορεύσιμα αγαθά, ικανά να σταθούν στα ράφια του εξωτερικού. Δίπλα στον ορυμαγδό του δημοσίου διαλόγου υπάρχει η αθόρυβη δημιουργικότητα, η οποία χρειάζεται ενθάρρυνση, χρειάζεται βοήθεια, χρειάζεται ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο να μπορεί να κινηθεί. Η Ελλάδα χρειάζεται τέτοιες επιχειρήσεις και εμείς ως Πολιτεία και εσείς ως εκπρόσωποι επιχειρήσεων αξίζει να τις βραβεύετε. Ανδρῶν ἀγαθῶν – έλεγε ο Περικλής στον “Επιτάφιο” – ἔργῳ γενομένων ἔργῳ καὶ δηλοῦσθαι τὰς τιμάς. Πρέπει η αναγνώριση, η αποτίμηση ενός έργου να γίνεται εμπράκτως.
Αυτό γίνεται σήμερα εδώ και αυτό δημιουργεί ένα πολύ καλό παράδειγμα για εκατοντάδες και χιλιάδες άλλες επιχειρήσεις, που και αυτές με τη σειρά τους κάποια στιγμή από το ΕΒΕΑ, από άλλους φορείς, από την αγορά προφανώς, θα γευτούν αυτή τη μεγάλη τιμή της αναγνώρισης, γιατί τους αξίζει.
Δικαίως, τιμώνται, λοιπόν, οι άνθρωποι που ανοίγουν δρόμους. Τους αξίζει αυτή η αναγνώριση.
Σας ευχαριστώ».
Στη συνέχεια, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Αν. Τασούλας απένειμε Τιμητική Διάκριση για τη συνολική προσφορά του στην Οικονομία στον Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Γιάννη Στουρνάρα.
