Κύριοι Υπουργοί,
Αγαπητοί μου φίλοι,
Στις μέρες μας οι πληγές του εθνικού διχασμού δεν είναι πια «σιωπηλές σαν τις πέτρες», όπως το έγραψε ο Γιάννης Ρίτσος. Μίλησαν οι πρωταγωνιστές, γράφτηκαν βιβλία, έρχονται στο φως αρχεία και εκθέματα.
Σήμερα, το 2006, δεν εγκαινιάζουμε μουσεία για εκείνη την ταραγμένη περίοδο, ούτε επισκεπτόμαστε τόπους εξορίας και φυλακίσεων, για να ξύσουμε πληγές ή για να πάρουμε το μέρος της μιας ή της άλλης πλευράς.
Είμαστε εδώ, για να κοιτάξουμε κατάματα την ιστορία μας, ιδιαίτερα τα κομμάτια εκείνα για τα οποία δεν είμαστε περήφανοι, προκειμένου να κατακτήσουμε ως λαός την απαραίτητη αυτογνωσία.
Εμείς, οι μεγαλύτεροι, αυτή την αυτογνωσία την κατακτήσαμε βιωματικά, ζώντας τις ταραγμένες περιόδους και τον εμφύλιο σπαραγμό. Όμως, από το 1974 και μετά έρχονται νέες γενιές για τις οποίες η ομαλότητα, η δημοκρατία και η ελευθερία είναι δεδομένες.
