Μ.ΛΙΑΠΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, Χρόνια Πολλά, Καλή Χρονιά.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Καλώς τον. Καλή Χρονιά.
Μ.ΛΙΑΠΗΣ: Πώς είσθε;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Εσύ; Καλά;
Μ.ΛΙΑΠΗΣ: Εδώ αισθάνομαι σαν το σπίτι μου. Έχω ζήσει πέντε χρόνια.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Μάλιστα. Χαίρομαι γιατί μπαίνει ο καινούργιος χρόνος με την ευαισθησία του τραίνου.
Μ.ΛΙΑΠΗΣ: Ευχαριστώ πολύ. Ελπίζω να σας κάνω ‘καλό ποδαρικό’.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Είναι βέβαιο αυτό. Νομίζω ότι το τραίνο προχωράει…
Μ.ΛΙΑΠΗΣ: Το τραίνο προχωράει… αλλά είχα την ταλαιπωρία με το αεροπλάνο, όπως μάθατε και εσείς. Επτά ώρες καθίσαμε στην Ιρλανδία. Ήταν αυτή η απειλή βόμβας. Αλλά τέλος καλό, όλα καλά. Ο κόσμος ταλαιπωρήθηκε περισσότερο… Υπάρχουν αυτά.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Σωστά.
Μ.ΛΙΑΠΗΣ: Ήταν και οι κακές συγκυρίες με το Ιράκ εκείνες τις μέρες.-
