Σεβασμιώτατε,
Κύριοι Βουλευτές,
Κύριε Περιφερειάρχη,
Κύριε Νομάρχη,
Κύριε Δήμαρχε της ιστορικής πόλης των Ιωαννίνων,
Κύριε Πρόεδρε της Τ.Ε.Δ.Κ.,
Αξιότιμα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων,
Συμπατριώτες και συγχωριανοί μου,
Σας ευχαριστώ ειλικρινά για την διπλή τιμή που μου κάνατε, ανακηρύσσοντάς με Επίτιμο Δημότη Δελβινακίου, αλλά και προσφέροντάς μου αυτή την τιμητική πλακέτα, για την συνεισφορά μου στην Εθνική Αντίσταση.
Το δέχομαι όχι με αίσθημα προσωπικής δικαίωσης, αλλά με την πεποίθηση ότι στο πρόσωπό μου αναγνωρίζεται μία ολόκληρη γενιά, που αγωνίστηκε για την πατρίδα και την ελευθερία.
Τα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης ήταν πέτρινα χρόνια. Ήταν τα χρόνια της φρίκης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, της Κατοχής, της Ναζιστικής Θηριωδίας, της πείνας, των μαζικών εκτελέσεων, των φοβερών αντιποίνων.
Ήταν όμως και χρόνια μεγαλείου και ηρωισμού. Τέσσερα χρόνια αντίστασης στον κατακτητή. Με μάχες στα βουνά και τις πεδιάδες, στις πόλεις και τα χωριά. Με διαδηλώσεις και σαμποτάζ. Με το όπλο και την προκήρυξη. Με πράξεις ηρωϊσμού και αυταπάρνησης. Με ολόκληρο τον κόσμο να απορεί μπροστά στην γενναιότητα και το σθένος αυτού του λαού.
Οι εκατόμβες των νεκρών στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο ήταν μία οδυνηρή εμπειρία, ένα υπερβολικά υψηλό τίμημα, που μας έθεσε μπροστά σε ένα υψηλό καθήκον. Να δημιουργήσουμε μία νέα πραγματικότητα ασφάλειας, έναν καινούργιο πολιτισμό σχέσεων μεταξύ των κρατών, βασισμένο στην αμοιβαιότητα και την κοινή βούληση για αλληλοκατανόηση και συνεργασία, έτσι ώστε να μην υπάρξει ξανά πόλεμος.
Στο σημερινό σύνθετο και ασύμμετρο παγκόσμιο περιβάλλον, πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις όποιες απειλές παραμένοντας πιστοί σ αυτή την αρχή και στην ανάγκη των λαών για ειρήνη.
Σας συγχαίρω για την πρωτοβουλία του εορτασμού που αναλάβατε και νομίζω ότι δεν υπήρχε καταλληλότερη εκλογή απ’αυτά εδώ τα βουνά. Η μάχη στο ορεινό συγκρότημα που βρισκόμαστε σήμερα, μεταξύ 3-5 Νοεμβρίου 1940, υπήρξε καθοριστική από στρατηγική άποψη, γιατί απαγόρευσε την κάθοδο των Ιταλών στο υψίπεδο των Ιωαννίνων και από εκεί στην υπόλοιπη Ελλάδα. Παραμένει όμως στη μνήμη όλων και διδάσκεται στις στρατιωτικές σχολές πολλών χωρών, γιατί κρίθηκε όχι μόνο από τον τακτικό σχεδιασμό αλλά και από τον ηρωϊσμό των φαντάρων και το ανυπέρβλητο πάθος καθώς, κυριολεκτικά, ρίχνοντας κουβέρτες στις ερπύστριες των ιταλικών τανκς και με μάχες σώμα με σώμα σταμάτησαν τους εισβολείς.
Ελπίζω τα νέα παιδιά της Ελλάδας να μη χρειαστεί να δώσουν ποτέ τις μάχες που δώσαμε εμείς.
Σας ευχαριστώ.-
