hellenic
 
Ιούνιος 2017
Δ T Τ Π Π Σ Κ
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  
Ομιλίες
 

Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2004 | Ομιλίες
Αντιφώνηση του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κ. Στεφανόπουλου προς τον Δήμαρχο Σφακίων κατά τη διάρκεια του γεύματος

Νοιώθω και εγώ την υποχρέωση να πω μερικά λόγια, για να απαντήσω στους τόσο ευγενικούς λόγους, τόσο του κυρίου Δημάρχου όσο και του κυρίου, ο οποίος μου έγραψε αυτή την ωραία μαντινάδα και μου έδωσε το όπλο ως δώρο.

Κανείς κάνει δώρα από αυτά που έχει. Δεν είναι έτσι; Φαίνεται ότι έχετε πολλά όπλα για να δωρίζετε. Δέχομαι το δώρο, γιατί είναι δώρο υπερήφανο, είναι δώρο σπουδαίο. Αλλά, καλό θα ήταν να αλλάξουμε αυτή τη συνήθεια. Ότι είσαστε ένας λαός ηρωϊκός, ένας λαός που αγωνίσθηκε για την ελευθερία, όπως όλη η Ελλάδα, κανείς δεν το αμφισβητεί. Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει την ιστορία των Σφακιών, που την ξέρει όλος ο κόσμος, την ξέρει όλη η Ελλάδα. Αλλά αυτή η ιστορία δεν έχει ανάγκη πια να υποστηρίζεται με όπλα. Χρειάζεται να υποστηρίζεται με την πέννα, που είπε κάποια στιγμή ο προηγούμενος ομιλητής, η οποία καταργεί πια το όπλο στη σύγχρονη εποχή μας.

Η εποχή σήμερα είναι η εποχή των ιδεών. Και οι ιδέες δεν υποστηρίζονται με τα όπλα. Οι ιδέες υποστηρίζονται με την πέννα, με το λόγο, με οποιοδήποτε άλλο τρόπο ειρηνικό.

Και σήμερα, ποια είναι η μεγάλη ιδέα που μπορεί να έχει αυτός ο τόπος; Γιατί όλοι οι τόποι έχουν ανάγκη από ιδέες, από οράματα, αλλιώς οι λαοί παρακμάζουν. Η μεγάλη κγκγκγκ Η μεγάλη ιδέα της παλιάς εποχής, που ήταν να ελευθερωθεί ο τόπος, όλοι οι τόποι οι ελληνικοί που κατοικούνταν από άλλους, έχει τελειώσει. Έχει τελειώσει και ιστορικά και νομικά και πολιτικά και με το διεθνές δίκαιο. Όταν έγινε η Σύσκεψη του Ελσίνκι το 1977 ή 1978, δεν θυμάμαι ακριβώς, υπέγραψαν όλα τα κράτη, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, ότι δεν έχουν πια διεκδικήσεις απέναντι άλλων κρατών και θεωρούν τα σύνορα, τα οποία υπάρχουν, ως σταθερά και αμετακίνητα. Δεν είναι, λοιπόν, αυτό το όραμα της Ελλάδος.

Ποιο είναι το σύγχρονο όραμα; Ξεπεράσαμε και μια άλλη επιδίωξη που είχαμε στο παρελθόν και στην οποία αναφέρθηκε ο κύριος Δήμαρχος, την επιδίωξη της ενότητας. Γιατί αυτός ο τόπος πέρασε από περιόδους ιστορικές, πρόσφατες μάλιστα, στις οποίες ήταν χωρισμένος κατά τον πιο απόλυτο τρόπο. Ξεπεράστηκε και αυτό, δόξα τω Θεώ, το θέμα. Είμαστε μονιασμένοι ως Έλληνες. Μπορεί να μην είμαστε μονιασμένοι από απόψεως κομματικής, ούτε είναι ανάγκη να μονιάσουμε ποτέ, γιατί μέσα στη λειτουργία της δημοκρατίας υπάρχει η έννοια της διαφωνίας, της αντιδικίας, της πολιτικής διαπάλης των κομμάτων. Αλλά αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από την έννοια της ομοψυχίας, η οποία έχει επιτευχθεί κατά τρόπο απόλυτο και κανείς δεν σκέπτεται τον άλλον Έλληνα ως εχθρό. Τον σκέπτεται ως ιδεολογικό αντίπαλο, ενδεχομένως, ως πολιτικώς ανήκοντα σε μία άλλη παράταξη, αλλά ως Έλληνα. Ο Έλληνας βλέπει τον άλλο ως Έλληνα. Και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό.

Πρέπει, λοιπόν, κάποια άλλη ιδέα να μας οδηγεί. Και χρειαζόμαστε, επαναλαμβάνω, αυτή την ιδέα. Κατά τη γνώμη μου, η ιδέα που πρέπει να υπάρχει και να οδηγεί τους Έλληνες είναι να πάψουν να είναι πια οι τελευταίοι από τα 15 προηγουμένως κράτη και σήμερα στη μέση στα 25 κράτη της Ευρώπης και να καταλάβουν μία από τις πρώτες βαθμίδες. Αυτή είναι η καινούργια μεγάλη ιδέα του τόπου. Δεν το καταδεχόμαστε να είμαστε από τα τελευταία κράτη, και όχι μόνο στο εθνικό μας εισόδημα, αλλά και σε πολλά άλλα ζητήματα.

Μάλιστα, θα έλεγα, ότι το εθνικό εισόδημα είναι αποτέλεσμα μιας μεγάλης προσπαθείας, η οποία ξεκινάει από την εκάστοτε κυβέρνηση, η οποία προτείνει ένα οικονομικό σύστημα και ένα τρόπο διακυβερνήσεως του τόπου, τον οποίο αποδέχεται η πλειοψηφία, αλλά αναθέτει στην κυβέρνηση να τον πραγματοποιήσει. Και τον πραγματοποιεί είτε με φορολογικά, δημοσιονομικά ή άλλα μέτρα και μέσα, τα οποία δεν είναι στη διάθεση των εκλογέων και ψηφοφόρων.

Εμείς, ως πολίτες, ως δημότες, τι έχουμε να κάνουμε για να επιτύχουμε αυτή την πραγματοποίηση, αυτή τη μεγάλη ιδέα την οποία προτείνω;

Πρέπει να ανέβουμε πολιτιστικά, πρέπει να ανέβουμε σε ένα επίπεδο των άλλων λαών της Ευρώπης, το οποίο, εάν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, δεν το έχουμε ακόμη κατακτήσει. Είναι θέμα παιδείας ευρύτερης, όχι παιδείας-γνώσεων. Γιατί τα σχολεία μας, πιστεύω, ότι μπορούν κάλλιστα να καταταγούν σε ένα πολύ ανεκτό επίπεδο, μεταξύ των άλλων σχολείων όλης της Ευρώπης.

Όταν μιλάω για παιδεία, λέγω για κάτι ευρύτερο. Λέγω για τον πολιτισμό, ο οποίος δεν είναι μόνον το τραγούδι, ο χορός, η μουσική, όπου και εκεί έχουμε πολύ μεγάλη πρόοδο επιτύχει, διότι έχουμε εξαιρετικούς καλλιτέχνες. Εννοώ την καθημερινή μας αισθητική αντίληψη, την καθημερινή μας πολιτιστική συμπεριφορά, η οποία έχει άπειρες περιπτώσεις για να εφαρμοσθεί.

Να ξεκινήσω από τις πιο δυσάρεστες. Αυτό το τραγικό δυστύχημα των προχθεσινών ημερών, που σκοτώθηκαν επτά μαθητές μας και πονέσαμε όλοι γιατί ήταν τα παιδιά μας. Δεν ήταν τα δικά μας παιδιά, αλλά ήταν τα δικά μας παιδιά. Δεν ήταν τα παιδιά που έχουμε γεννήσει εμείς, αλλά ήταν τα παιδιά της Ελλάδος, για τα οποία πονάμε όλοι και αισθανόμαστε τον πόνο των γονιών τους, σαν τον πόνο τον δικό μας.

Πού οφείλεται αυτό το κακό; Πού οφείλεται το κακό το περυσινό με τα ακόμη περισσότερα παιδιά, πού οφείλεται το καθημερινό κακό, να σκοτώνονται στην άσφαλτο νέοι και μεγάλοι καθημερινώς στους κακούς δρόμους. Έστω, τι να κάνουμε, έχουμε κακούς δρόμους. Μπορούμε να τους φτιάξουμε από τη μια μέρα στην άλλη;

Άκουσα τον κύριο Υπουργό να λέγει ότι αυτό το περίφημο πέταλο του Μαλιακού κόλπου χρειάζεται να περιμένουμε μέχρι το 2007, το συντομότερο, για να γίνει. Μέχρι τότε; Μέχρι τότε βαρύνει εμάς η ευθύνη. Όλοι είμαστε οδηγοί ή σχεδόν όλοι. Οδηγούμε αυτοκίνητο και το οδηγούμε κατά τρόπο ανεύθυνο και επιπόλαιο. Και σκοτωνόμαστε εμείς οι ίδιοι και σκοτώνουμε και τους άλλους. Δεν πρέπει εκεί να διορθώσουμε τα πράγματα; Αυτό δεν εξαρτάται από μας; Επιτρέπεται να οδηγείς υπό την επήρεια του οινοπνεύματος; Επιτρέπεται να οδηγείς όταν δεν αισθάνεσαι τις δυνάμεις σου πλήρεις; Επιτρέπεται να οδηγείς παραβιάζοντας συνεχώς τους κανόνες της τροχαίας, οι οποίοι και αυτοί, κύριε Υφυπουργέ, πολλές φορές είναι υπερβολικοί. Διότι, όταν σου λένε όριο ταχύτητος 60 χιλιόμετρα, δεν τα τηρεί κανένας, ούτε είναι ανάγκη να τα τηρήσει στον ευθύ δρόμο.

Αλλά, εν πάση περιπτώσει, χρειάζεται να τηρούμε τους νόμους. Είναι μία πρώτη υποχρέωση. Και εσείς, οι Σφακιανοί, με τη μεγάλη ιστορία, με τη μεγάλη γενναιότητα, με την ένοπλη ιστορία την οποία εξακολουθείτε να συντηρείτε, τουλάχιστον να εφαρμόζουμε τους νόμους. Όλοι οι Έλληνες είμαστε υποχρεωμένοι να τηρούμε τους νόμους, γιατί αυτό δεν είναι έκφραση υποταγής, είναι έκφραση υπερηφάνειας. Ο άνθρωπος ο υπερήφανος, ο άνθρωπος ο ανεξάρτητος δίνει ένα μέρος της υπερηφάνειας του και της ανεξαρτησίας του στο κοινωνικό σύνολο. Το προσφέρει αυτοδεσμευόμενος.

Αυτή είναι η έννοια της δημοκρατίας. Μην περιμένετε το κράτος να αρχίσει να τιμωρεί, γιατί και αυτό θα γίνει εάν είμαστε όλοι ανυπότακτοι. Αλλά, το κράτος περιμένει από μας να αυτοδεσμευόμαστε, να υπηρετούμε τους νόμους με τη θέλησή μας, να γινόμαστε νομιμόφρονες γιατί έτσι το θέλουμε, γιατί είμαστε δημοκρατικοί πολίτες. Και να μην κάνουμε το αντίθετο, «ό,τι θέλουμε». Το «ό,τι θέλουμε» είναι εκτός δημοκρατίας, εκτός νομιμότητος, εκτός Ευρώπης, εκτός Ελλάδος.

Αυτός, λοιπόν, είναι ο σκοπός μας, το όραμά μας. Όχι μόνον τα τροχαία ατυχήματα, που είναι ένα παράδειγμα τόσο φανερό. Πρέπει να τηρούμε το περιβάλλον μας καθαρό. Περνώντας από τις Βρύσες, όλοι μας εδώ οι παριστάμενοι, είχαμε ένα θλιβερό παράδειγμα. Κοιτάγαμε την κοίτη του ποταμού, στεκόμαστε πάνω από τη γέφυρα που την είχαν βομβαρδίσει οι Γερμανοί και την ξανάφτιαξαν οι Έλληνες. Και κοιτάγαμε το ποτάμι, το οποίο το βρωμίζουν οι Έλληνες, το δικό τους ποτάμι. Και έλεγε ο Δήμαρχος ότι είχε καθαρίσει την κοίτη του ποταμού προ ολίγων ημερών, ίσως την παραμονή. Και εμείς ξαναρίξαμε πάλι τα πλαστικά μας, ξαναρίξαμε τις σακούλες μας, ξαναρίξαμε όποια βρωμιά είχαμε, αντί να την πάμε σπίτι μας, αντί να την βάλουμε στον κάδο του δήμου.

Αυτό δεν είναι ένας πολιτισμός, τον οποίον πρέπει να κατακτήσουμε; Δεν είναι μία υστέρηση από την Ευρώπη, την οποίαν πρέπει να καλύψουμε; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα στα πολιτισμένα κράτη. Εμείς, λοιπόν, δεν είμαστε πολιτισμένοι, που είμαστε κληρονόμοι του αρχαιότερου πολιτισμού; Εγώ δεν σας λέγω ότι μπορούμε να τον επικαλούμεθα συνεχώς αυτόν τον πολιτισμό, αλλά είναι βέβαιο ότι είμαστε οι κληρονόμοι του. Ζούμε στον τόπο των αρχαίων Ελλήνων, μιλάμε τη γλώσσα των αρχαίων Ελλήνων, έχουμε το όνομα των Ελλήνων και τη συνείδηση των Ελλήνων μέσα μας. Και τον πολιτισμό μας, την κληρονομιά μας, την πετάμε έτσι ως βρωμιά μέσα στις κοίτες των ποταμών; Πού είναι η συνείδησή μας η περιβαλλοντική;

Φίλοι μου αγαπητοί, ξέρετε τι λένε οι σοφοί του κόσμου; Ότι ο άνθρωπος καταστρέφει τον τόπο του, ο άνθρωπος καταστρέφει τη γη. Και λαμβάνονται μέτρα από τα διάφορα κράτη, με τις διεθνείς συμβάσεις, να μειωθούν οι εκπομπές, οι ρύποι. Όλα αυτά είναι θέματα των μεγάλων κρατών. Εμείς, οι μικροί άνθρωποι της καθημερινότητας, τι κάνουμε για μας τους ίδιους, όχι για τους μεγάλους της γης. Τι κάνουμε εμείς για την ομορφιά του περιβάλλοντός μας, για τις κοίτες των ποταμών μας, για τις πόλεις που ζούμε, για την ανθρωπιά μας.

Να, λοιπόν, ποιο είναι το όραμα της Ελλάδος. Περισσότερη ανθρωπιά, περισσότερος πολιτισμός, λιγότερα όπλα και περισσότερη επιθυμία ειρηνικής διαβίωσης, σύμφωνα με το νόμο και σύμφωνα με την ανάγκη που αισθανόμαστε όλοι μας να γίνουμε πιο καλοί, πιο Ευρωπαίοι.

Αυτό εύχομαι σε όλους, αφού σας ευχαριστήσω άλλη μια φορά για τη φιλόξενη υποδοχή σας, η οποία επιβεβαίωσε τη φήμη των Σφακιών, σαν ένα μέρος όχι μόνον ακραίο, κύριε Δήμαρχε, αλλά εξαιρετικού πολιτισμού, εξαιρετικής παραδόσεως και εξαιρετικής ιστορίας. Φανείτε αντάξιοι αυτής της ιστορίας, αυτής της παραδόσεως.-